Úrval - 01.10.1972, Síða 118

116
ENDURMINNINGAR HERTOGANS . . .
Ég vissi nákvæmlega, hvaö
foreldrar mlnir höföu I huga. Ég átti
aö freista gæfunnar I „lotteríi” hins
konunglega hjónabandsmarkaöar, er
ég kallaöi svo, til þess aö tryggja
rlkiserföirnar.
1 fyrsta lagi var hugmyndin um
fyrirfram ákveöinn ráöahag mér
algerlega ógeðfelld. Og þar að auki
var ekki úr eins mörgu að velja og
áöur fyrr til þess aö tryggja hreinleika
hinna konunglegu rlkiserföa.
Aöalástæöan var sú, aö sumar af
konungsættum Evrópu innan mót-
mælendakirkjunnar höföu kollvarpazt
vegna ósigurs I striðinu, en þær höfðu
birgt brezku konungsættina upp af
ákjósanlegum brúöum og brúögumum
öldum saman.
Brezka þjóöin var þvl þess vegna
alveg samþykk, þegar Maria prin-
sessa, systir min, og siðan Bertie
bróöir minn völdu sér ókonungborna
maka.
Aö velja sér maka.
Mér hefði vafalaust veriö veitt
svipuð undanþága, hefði ég biölaö til
einhverrar dóttur brezks
rlkisaðalsmanns.
Ensllkrar undanþágu varö ekki þörf,
þar eð enginn I þeim flokk haföi hleypt
ólgu I blóö mitt né komið róti á
tilfinningar mlnar og ég var enn-
fremur alveg ákveðinn, að ganga alls
ekki viö neinar aðstæöur I ástlaust
hjónaband.
Ég haföi séð of mörg dæmi um slika
gæfusnauða sameiningu til þess aö
vilja hætta á slikt sjálfur. Allt frá
byrjun var ég ákveðinn, aö konuvalið
skyldi ekki ákvarðast af tilliti til
konungsrikisins, heldur til hjarta
mlns.
Ekkert ríkisstarf.
Hiö milda regn aöfinninga frá
foreldra minna hendi ásamt
sólglæstum viöurkenningarstundum
þess á milli ööru hverju skapaði
vafalaust hlutverki þvi fjölbreytni, er
ég lék,— hlutverkinu, sem virtist
stundum skilja mig eftir dinglandi I
lausu lofti — vanmáttugan og gagn-
slltinn.
Prinsinn af Wales er fulltrúi
konungs. Það mætti oröa þaö þannig,
aö hann sé „þjónustukonungur”. En
hann hefur ekkert vanabundiö starf I
sama skilningi og varafors;ti hefur
t.d. sitt fasta starf.
Ég haföi ekki nein fyrirmæli um nein
rlkisskyldustörf eöa ábyrgö, sem mér
væri lögö á heröar I þjónustu rlkisins,
þótt ég stæöi næstur til rlkiserföa meö
öllu þvi, sem sú staöa mln fól I sér.
Ég var aldrei viðstaddur, begar
faöir minn veitti áheyrn. Mér var
heldur aldrei leyft aö sjá innihaldiö I
rauöu skjalatöskunum en I þeim sendu
forsætisráðherrann og yfirmenri hinna
ýmsu stjórnardeila konunginum á-
kvaröanir slnar og stefnuyfirlýsingar.
Dagskrá mln.
En samt var enginn hörgull á
ýmsu, sem ég varð að framkvæma,
hvort sem mér þótti betur eða ver. Ég
þurfti aö gefa rikan gaum ýmsum
athöfnum viö hiröina auk af-
mælisdaga fjöldkyidunnar. Og þaö
var alltaf nóg af nýjum vegum og
brúm, sem þurfti aö vlgja, hyrn-
ingarsteinum sem þurfti aö leggja
auk annarra vígsluathafna opinberra
framkvæmda. Þaö var ætíö nóg af
öllum hinum venjulegu, siendurteknu,
opinberu athöfnum, sem konungs-
fjölskyldan leikur aðalhlutverkiö I.
Þar aö auki féllu I minn hlut