Goðasteinn - 01.09.1967, Side 43

Vesæl manneskja veik og mædd,
vitjar þín, guð, því ég er hrædd,
ólmur satan, öskrandi ljón,
allslægur bruggar mér nú tjón,
fossum dunar hans freisting. að,
faðir góður álít þú það,
ei lát mig verða herfang hans,
hafnar þú dauða syndugs manns.
Döpur á náðardyrnar kný
drottinn lát upp so ég sé frí,
held ég mér fast við heitin þín:
Hungraðir allir, komið til mín.
Næring skuluð þið nóga fá,
nauðstaddri sál ei vísa frá.
Til fóta þinna ég fell og græt,
fyrr en mig blessar ei aflæt.
Réttu út hýra hjálparhönd,
herra, og bjarga minni önd,
eins og Pétri ógnaði sjór,
ofbýður mér nú freisting stór.
Vakna fljótt og miskunna mér,
máttþrota sálin orðin er,
ásjá mig líknaraugum þín,
annars er hætt við stærri pín.
Úr djúpi ^orgar dregst ég nú,
drottinn viðréttu mína trú,
mustarðskorni er hún minni að sjá,
marinn reir ekki £ bræði slá.
Vald þitt algræði vanmátt minn,
vægðar bið ég fyrir soninn þinn,
mitt hjarta girnist, herra, þig,
hirtu ekki í bræði mig.
Goðasteinn
41