Morgunblaðið - 16.11.1999, Side 55

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
ÞRIÐJUDAGUR 16. NÓVEMBER 1999 55

I
I
1
í
4
5
1

um við góðar stundir með þér,
Hilmar, og Vilborgu eins og endr-
anær. Við keyrðum einnig um há-
lendið eitt árið þegar jeppans naut
við. Sú ferð var frábær og að lokum
tókum við í spil er við komum að
leiðarenda. Ofarlega í huga okkar
Mumma eru ferðirnar með þér og
Vilborgu erlendis síðastliðin ár. Þar
áttum við öll gefandi og góðar
stundir saman. An efa áttir þú þar
mikinn þátt í hve vel þær heppnuð-
ust. Betri ferðafélaga er vart hægt
að hugsa sér heldur en þig og Vil-
borgu. Við Mummi munum sakna
þess sárt að ferðirnar okkar fjög-
urra verða ekki fleiri. Við ráðgerð-
um í síðustu viku að næsta ferð
okkar yrði eftir áramót en sú ferð
bíður. Lundarfar þitt, Hilmar, var
með miklum ágætum og minnist ég
þess ekki að þú hafir skipt skapi.
Skoðunarlaus varst þú þó ekki,
hafðir skoðanir bæði á mönnum og
málefnum og sennilega meiri en
mörgum renndi grun í. Eftir því
sem árin liðu, Hilmar minn, hef ég
skynjað betur þá mannkosti sem þú
bjóst yfir. Einn af þínum bestu
kostum tel ég vera hversu bamgóð-
ur þú varst og efast ég ekki um að
öll þau börn sem hafa verið í samn-
eyti við þig séu mér sammála. Við
Mummi skynjum áþreifanlega þá
hlýju og elsku sem streymir til þín
frá okkar börnum.
Elsku Vilborg, systir mín, og að-
stendendur, megi góður Guð
styrkja ykkur í sorginni.
Kæri vinur, ég kveð þig að sinni.
Ég mun sakna þín sárt.
Sofðu rótt.
Þín
Guðbjörg.
Elsku Hilmar minn.
Hugurinn reikar um liðnar
stundir á þessum sorgartíma. Þær
eru margar minningarnar sem ég
hef átt með þér, Hilmar minn, og
þinni fjölskyldu. Manstu, Hilmar,
ferðimar sem farnar voru upp í
Bláfjöll og í Hveradali? Aldrei neitt
mál að keyra okkur Gunnar son
þinn þangað. Ég og Gunnar fórum
á okkar svigskíði og Vilborg á sín
gönguskíði. Eða ferðirnar sem
farnar voru í Munaðarnes á sumrin
með afa og ömmu. Þar höfðum við
það svo sannarlega gott og mikið
var spilað á spil í þessum ferðum,
þú hafðir alltaf svo gaman af að
spila. Að koma í Fellsmúlann á
heimili ykkar Vilborgar var ávallt
svo gott. Þær voru ófáar næturnar
sem ég gisti á heimili ykkar sem
barn. Við Gunnar frændi minn svo
miklir vinir, það var svo gaman. Oft
vorum við þrjú ég, Gunnar og
Mikael. Og þjónustan sem við feng-
um í Fellsmúla var ávallt sú besta.
Og árin liðu, ég varð fullorðin kona
komin með mína fjölskyldu. Þú
spurðir alltaf þegar ég hitti þig
hvernig við hefðum það. Hvernig
við, ég, Geir og dætur okkar, hefð-
um það í leik og starfi. Alltaf spurt
með umhyggju og áhuga. Elsku
Hilmar, ég gleymi seint ferðinni
sem við fórum haustið 1996 að
Hvalsá. Þar leið þér svo sannarlega
vel og þú varst strax hrifinn af um-
hverfinu og húsinu að Hvalsá. Þú
spurðir svo oft þegar við hittumst:
„Hvenær förum við aftur á Hval-
sá?“ Svo sannarlega ætluðum við
öll þangað aftur. En því miður
verður ekki af þeirri ferð. Þú hefur
lagst í lengra ferðalag, elsku Hilm-
ar.
Margseraðminnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margseraðminnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Elsku Vilborg og aðrir aðstend-
endur, megi góði Guð styrkja ykk-
ur á þessum erfiðu tímum. Hilmar
minn, ég kveð þig í hinsta sinn en
minninguna um þig mun ég ávallt
geyma í hjarta mínu.
Hvíl í friði.
Berglind Guðmundsdóttir.
Nú þegar leiðir okkar skilja
tímabundið, Hilmar minn, er
ástæða til að staldra við og líta yfir
farinn veg. Vegferð okkar hefur
staðið í um tuttugu og fimm ár. Ég
var nýorðinn átján ára unglingur
þegar ég og dóttir þín tókum að
stinga saman nefjum. Allar götur
síðan höfum við haft náið samband
eins og vera ber. Við höfum átt góð-
ar stundir saman bæði í Fellsmúl-
anum og einnig á ferðalögum inn-
anlands og erlendis. Þið hjónin
hafið alltaf lagt ykkur fram um að
halda gott heimili sem ávallt var op-
ið öllum í ykkar stóru fjölskyldu.
Margar voru gleðistundimar hjá
ykkur þegar tekið var í spil með
Gunnari heitnum og Málfríði svo
dæmi séu tekin. Þú munt ávallt
vera sá maður í mínum huga og
einnig fjölda annarra, maður sem
var hvers manns hugljúfi. Þú vildir
öllum vel og gerðir engum illt. Þú
varst alltaf viðræðugóður og þægi-
legur maður í umgengni. Þrátt fyr-
ir heilsuleysi þitt nú seinni ár
varstu ekki að bera á torg þau
óþægindi og vanlíðan sem þú mátt-
ir þola. Ég er þeirrar skoðunar að
allur sá vinahópur sem þú hefur
eignast í gegn um tíðina, Hilmar,
standi í þakkarskuld við þig. Ef til
vill fyrst og fremst fyrir það eitt að
þú kunnir svo vel að njóta líðandi
stundar og gefa af þér þá gleði sem
þú naust við slík tækifæri, þótt þú
hefðir kannski frekar átt að huga
meira að heilsufari þínu nú seinni
ár. En það er nú einu sinni svo að
manni hættir stundum til að hugsa
minnst um sjálfan sig og þá þeim
mun meira um aðra.
Um leið og ég votta eiginkonu
þinni samúð mína, Hilmar minn,
þakka ég samferðina. Það er nú
einu sinni svo að manni finnst kallið
hafa komið skyndilega og að stund-
irnar hefðu mátt vera fleiri. En við
munum hittast að nýju einn góðan
veðurdag og rifjum þá upp gamlar
minningar.
Sigurþór Charles Guðmundsson
Elsku Hilmar.
Okkur systumar langar að minn-
ast þín með nokkrum orðum. Okk-
ur er efst í huga ferðin sem við fór-
um í til Portúgals sumarið 1998.
Þar varstu mjög barngóður. Alltaf
varstu að grínast með að hafa farið
á ströndina kl. 7.00 á morgnana áð-
ur en við krakkamir vorum vöknuð.
Það var mjög gaman í þessari ferð
sem við áttum saman. Élsku Hilm-
ar, það er svo margt sem við höfum
gert saman, en í Portúgal kynnt-
umst við þér mest. Takk fyrir allt.
Hvíl þú í friði.
Linda María og Freyja Björk.
Birting afmælis- og
minningargreina
MORGUNBLAÐIÐ tekur afmælis- og minningargreinar til birting-
ar endurgjaldslaust. Greinunum er veitt viðtaka á ritstjórn blaðsins í
Kringlunni 1, Reykjavík, og á skrifstofu blaðsins í Kaupvangsstræti
1, Akureyri. Þá er enn fremur unnt að senda greinamar í símbréfi
(569 1115) og í tölvupósti (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Um hvern látinn einstakling birtist ein uppistöðugrein af hæfilegri
lengd, en aðrar greinar um sama einstakling takmarkast við eina örk,
A-4, miðað við meðallínubil og hæfílega línulengd, - eða 2.200 slög
BJARNI
VILHJÁLMSSON
+ Bjarni Vil-
hjálmsson fædd-
ist á Hamri í Gaul-
verjabæjarhreppi
18. ágúst 1913. Hann
lést á Landspítalan-
um 6. nóvember síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Þórarinn
Vilhjálmur Guðmun-
dsson, bóndi, f. 26.
mars 1880, d. 8.
febrúar 1971 og
kona hans, Helga
Þorsteinsdóttir, f.
11. apríl 1878, d. 24.
inaí 1961. Þau hjón-
in eignuðust átta börn og komust
sjö þeirra til fullorðinsára. Elst-
ur var Guðmundur Ingvi, f. 31.7.
1905, d. 9.8. 1983, næstur kom
Þorsteinn, f. 26.8. 1907, d. 22.10.
1907, Friðfínnur, f. 18.6.1909, d.
27.2. 1975, Ingunn,
f. 19.5. 1912, d.14.3.
1990, þá Bjarni, síð-
an Guðmundur,
f.20.3. 1915, d. 16.9.
1985, Þorgerður, f.
27.2. 1918, d. 4.10.
1996 og Þórarinn
Vilhjálmur Helgi, f.
12.4.1921.
Bjarni var
ókvæntur og barn-
laus. Hann fluttist
til Reykjavíkur
1947 og starfaði
lengst af við bygg-
ingarvinnu. Síðustu
tvö árin dvaldi hann á Elliheimil-
inuGrund.
títför Bjama fer fram frá
Fossvogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Elsku Bjami okkarvNú kveðjum
við þig í síðasta sinn. Á tímamótum
sem þessum reikar hugurinn til
baka og við minnumst alls þess sem
við áttum með þér, elsku frændi.
Við minnumst þess þegar við vor-
um litlar stelpur og bjuggum í kjall-
aranum hjá þér, Todda og Mínu á
Kirkjuteignum. Samgangurinn á
milli var mikill, við gátum trítlað
upp hvenær sem var og alltaf var
okkur tekið opnum örmum. Við
vorum svo heppnar að eiga þar tvo
afa og ömmu til viðbótar við það
sem við áttum fyrir. Þú vildir alltaf
allt fyrir okkur gera og hefur fylgst
með uppvexti okkar frá fyrstu tíð.
Þú gast t.d. alltaf huggað Þórunni
þegar eitthvað bjátaði á hjá henni.
Þú lést heldur ekki þitt eftir liggja
ef það vantaði ráð, t.d. til að bæta
hárvöxt Gerðu á hennar fyrstu ár-
um. Eftir að við fluttum af Kirkju-
teignum héldum við áfram að vera
þar heimagangar og samband okk-
ar hefur alltaf verið mikið. Þú
fylgdist með okkur fram á síðasta
dag. Sérstaklega hafðir þú gaman
að fylgjast með fatastíl okkar og oft
spurðir þú Dagnýju hvenær hún
ætlaði að labba hringinn í kringum
landið á þykkbotna skónum sínum.
Þú varst viss um að hún gæti farið
tvo ef ekki þrjá hringi í kringum
landið því svo þykkbotna voru
skórnir.
Við höfðum ekki síður gaman af
að fylgjast með þér, Bjami okkar,
því þú varst sannkallaður listamað-
ur. Þú hafðir alltaf nóg fyrir stafni
við gerð bauka, tréskurð, að
ógleymdum fuglunum sem þú varst
að tálga fram á síðasta dag. Þú
varst alveg einstaklega vinnusam-
ur og þér leið ekki vel nema þegar
þú hafðir nóg efni til að vinna úr.
Þegar þú fluttir á Grund varst þú
ekki lengi að koma þér upp vinnu-
aðstöðu og erum við vissar um að
þar era margir sem sakna þess að
geta ekki fylgst með þér lengur.
Það var líka hægt að ræða við þig
um heima og geima enda varst þú
einstaklega fróður maður. Það er
margt sem við systurnar höfum
lært af þér í gegnum árin.
Elsku frændinn okkar, við þökk-
um fyrir allt sem við áttum með
þér. Sérstaklega erum við þakklát-
ar fyrir að hafa verið þess heiðurs
aðnjótandi að fá að fylgja þér síð-
ustu sporin. Minningarnar um þig
geymum við í hjörtum okkar. Elsku
Toddi og Mína, missir ykkar er
mestur. Við biðjum góðan Guð að
veita ykkur styrk á erfiðum tímum
sem þessum.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífs-
insdegi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig.)
Þínar frænkur,
Gerða, Þórunn og Dagný.
Hann Bjarni Vilhjálmsson
frændi er farinn frá okkur, nú situr
hann ekki lengur í horninu sínu á
Elliheimilinu Grund og tálgar og
sker út fugla, hunda, klukkur og
fleiri hluti úr tré og netahringjum.
Það eru margir fallegir munir sem
Bjami frændi bjó til sem prýða
heimili okkar.
Ég man fyrst eftir Bjarna, föður-
bróður mínum, í Skjólunum hjá afa,
síðan á Kirkjuteigi 14, þar bjó hann
með bróðir sínu, honum Þóri, og
hans konu, Ingibjörgu. Síðustu tvö
árin bjó Bjarni á Grund og naut
góðrar umönnunar þai-.
Bjarni sagði okkur margar sögur
sem við munum geyma í minning-
unni þegar hann var til sjó og í
verðbúðum og í byggingarvinnu á
ýmsum stöðum. Bjarni hafði mik-
inn áhuga á hestum og átti hann
nokkra góða gæðinga. Hann fór oft
austur í Gaulverjarbæjarhrepp og
dvaldist þar og hjá systur sinni á
Selfossi.
Bjarni andaðist á Landspítalum
laugardaginn 6 nóvember 1999 eft-
ir stuttveikindi.
Hvenær sem kallið kemur
kaupir sér enginn frí;
þar læt ég nótt sem nemur,
neitt skal ei kvíða því.
(Hallgrímur Pétursson.)
Minning um Bjarna lifi, við send-
um Þóri, Ingibjörgu, Helgu og fjöl-
skyldu samúðarkveðjur.
Hugnín og Halldór.
Ilmur af grænni töðu fyllir vitin á
hlaðinu enda hefur fyrsta tuggan
náðst góð í fjóshlöðuna og allt er á
fullu að nýta þurrkinn. Ekki of mik-
ill mannskapur á bænum og vé-
laöldin rétt í fyrstu hjólförunum.
Örlar á verkkvíðni hjá kai'li föður
mínum því mikið liggur flatt. Veð-
urspáin er ótrygg.
Jón í Túni kemur á sinni þriðju-
dagsáætlun með rykskýið á eftir
sér niður fyi-ir Eilífsskjól. Er hann
trallandi stöðvar rauða Bensinn á
bæjarhlaðinu sést að farþegi er
meðferðis. Á Guðjóni bónda léttist
brúnin mjög. Að óvörum er Bjarni
Vilhjálms nefnilega mættur úr höf-
uðborginni og ætlar að taka nokk-
urra daga sumarfrí. Örugglega
meira en til í heyskaparvinnu. Hans
kraftar verða vel þegnir.
Það eru ljúfar minningar tengd-
ar Bjama Vill hér í Gaulverjabæ.
Upphaf þess er að faðir minn gerði
sér ferð til Reykjavíkur á öðru ári
búskapar til að ráða Bjarna frá
Hamri sér til sumarvinnu. Faðir
hans Vilhjálmur spurði hvort hann
hefði nú efni á að borga svona ful-
lorðnum manni kaup í upphafí bú-
skapar. Hann kvað eftir að reyna á
það, en hann hefði hins vegar ekki
efni á að ná lélegum heyjum. Og
þetta átti eftir að verða hið mesta
happ. Áhugi og vinnusemi Bjarna
var ómetanleg og hann þekkti allt
út og inn tengt heyskap og skepnu-
haldi. En þetta var líka upphaf vin-
skapar og ti-yggðar Bjama við
Gaulverjabæ og sveitina sína sem
var einstök til hinsta dags.
Fleiri en húsráðendur fylltust
ánægju með komu Bjarna. Þó ógift-
ur væri sjálfur og baralaus var
hann einstakur í samskiptum við
böm og unglinga. Ef fullorðnir og
eldri voru einhvers staðar á tali var
Bjarni óðar horfinn úr þeirra hópi
og farinn að glettast við yngri kyn-
slóðina. Auk okkar systkinanna
bast hann einnig vinaböndum við
marga sem voru hér í kaupa-
mennsku og jafnvel á bæjunum í
kring. Glettni og gamansemi fylgdi
honum og margir minnast hinna
furðulegustu orða sem Bjarni hafði
á vörum og í góðlátlegri stríðni
fræddi ungmennin um að ættu við
hina ólíklegustu hluti. Dæmi um
slíkt er smallkjói, könnusteypir og
bunustokkur svo eitthvað sé nefnt.
Sparsemi og hóf vai' einkenni
hans til allra hluta nema neftóbaks.
Það veitti Bjarni sér í talsverðu
magni og varð lítt meint af. Ekki
var undirritaður hár í loftinu þegar
hann byrjaði glettnislega að bjóða í
nefið. Éf maður þáði þá setti hann
væna rönd á lítið handarbakið en
neytti þess síðan sjálfur með bros á
vör.
Iðjusamur og góður verkmaður
var Bjarni og laginn við skepnur.
Hann hafði yndi af hestum og átti
nokkra hér á bæ til margra ára.
Hann fylgdist grannt með stóðinu
og folöldunum á vorin. Sem fleiri
naut hann þess að fara ríðandi nið-
ur á Miklavatnsmýri á góðum sum-
ardegi með útsýnið, tiginn fjalla-
hringinn og alla kyrrðina sem þar
er í annars þéttbýlum Flóanum.
Hann var sögumaður ágætur og
minnið trútt fram á síðustu ár.
Iðjulaus gat hann illa verið. Er
hann slæmur í fótum og liðum eftir
erfiðisvinnu hætti störfum, þá tók
hann til óspilltra málanna við hand-
verk ýmiskonar. Hann útbjó úrvals
hnífa sem enn eru notaðir hér. Tó-
baksbauka úr horni, skai’ út stof-
uklukkur og loks alla fuglana á síð-
ustu árum, sem víða hafa farið.
Er við hér kveðjum Bjarna Vil-
hjálmsson fylgja aðeins hlýjar
minningar tengdar einstökum
heimilisvini í huga okkar allra héð-
an frá Gaulverjabæ.
Samúðarkveðjur til ættingja.
Valdimar Guðjónsson.
Hafóu þökk fyrir hjartans mál,
hugogþrek ogvilja.
Gleðji nú Drottins góða sál,
gefiossréttaðskilja.
(Hannes Hafstein.)
Með nokkrum orðum viljum við
sem einhverju sinni vorum böm á
efri hæðinni við Kirkjueig 14 minn-
ast Bjama Vilhjálmssonar. Þær
minningar eru fullar hlýju og þakk-
lætis fyrir þá greiðu leið sem við
áttum niður á hæðina fyrir neðan
og þær móttökur sem við jafnan
fengum. Hann var ákaflega barn-
góður og við dvöldum oft löngum
stundum og fylgdumst með honum
smíða sína fallegu gripi. Með aðdá-
un horfðum við á hann skera út úr
tré fugla, klukkur og að ógleymd-
um tóbakshornum sem var hans að-
alsmerki. Á meðan sagði hann okk-
ur skemmtilegar sögur frá sínum
uppvaxtarárum sem við hlustuðum
á með athygli. Fyrir þessar stundir
viljum við nú þakka af alhug og er-
um þess fullviss að þær hafa gert
okkur ríkari og hæfari til að takast
á við það sem síðar beið okkar.
Mínu og Todda og öðrum aðstan-
dendum vottum við innilega samúð.
Unnur og Garðarsbörn.
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Svernr Olsen, Sverrir Einarsson,
útfararstjóri útfararstjóri
Útfararstofa íslands
Suðurhlið 35 ♦ Sími 581 3300
Atlan sólarhringinn. www.utfararstofa.ehf.is/