Morgunblaðið - 16.11.1999, Blaðsíða 62

62 ÞRIÐJUDAGUR 16. NÓVEMBER 1999
MORGUNBLAÐIÐ
Dýraglens
Grettir
Hundalíf
Smáfólk
I U)A5 THINKIN6 OF 6IVIN6 T0U A PIFFERENT KINP OF P06 FOOP T0NI6HT.. BUT THEN I 5AID TO MY5ELF;'P06 F00P 15 P06 FOOP..WHAT'5 THE PIFFERENCE?"
_ l/ C'yn
(c'
<s '‘l ■-—" ( 'c' /
LÍllÍÉI

MY AUNT MARIAN
WA5 RI6HT, BUT I
F0R60T WHAT5HE5AIP..
Ég er ad hugsa um að gefa
þér öðruvísi hundamat
ikvöld.
En þá sagði ég við sjálfan
mig, „hvcr er munurinn á
hundamat og hundamat?”
Svo, gerðu svo vel.
María frænka hafði rétt
fyrir sér, en ég man
ekki hvað hún sagði.
BREF
TIL BLAÐSINS
Kringlunni 1 103 Reykjavík • Sími 569 1100 • Símbréf 569 1329
Oryrkjar Islands
á örlagastund
Frá Sigrúnu Ó. Marinósdóttur:
EG telst til lægstu stéttar þessa
þjóðfélags, sem kallar sig lýðræðis-
ríki. - Eg er öyrki en það er fólk
sem misst hefur heilsuna vegna
veikinda, slysa eða meðfæddrar
fötlunar. Fólk sem enga sök ber á
hvernig lífið hefur leikið það „svo
grátt“. Þessi flokkur manna og
kvenna, unglinga og barna, hangir
hér á horriminni og á ekki málungi
matar síðustu viku eða 10 daga sér-
hvers mánaðar. Þannig er ástandið
mánuð eftir mánuð, svo árum skipt-
ir. Slíkt hlutskipti er ótrúlega nið-
urlægjandi og sálarskemmandi.
Hefði einhver sagt mér fyrir 10 ár-
um (ég hef verið öryrki í rúm 7 ár),
að ég mundi ekki hafa nóg að eta og
drekka vegna fátæktar, - hefði ég
talið þann sama aldeilis snældugal-
inn rugludall.
En nú er svo komið fyrir mér og
mínum „kollegum", öryrkjum
þessa lands. Ekkert blasir við utan
eilíft andstreymi, engin von til að
geta lifað mannsæmandi lífi á þessu
kalda landi, íslandi.
Er ekki nóg hegning hverju
mannsbami að missa heilsuna og
geta ekki unnið fyrir sér og sínum?
Þarf ekki þessi sjálfumglaða ríkis-
stjórn Davíðs Oddssonar að fara að
sýna nokkur vott af virðingu. -
hlusta á „harmkvæli" okkar og
neyðaróp, - við erum jú manneskj-
ur, - þó svo ófullkomnar séum.
Það verður að hækka lífeyrinn
frá Tryggingastofnun ríkisins og
hætta að skerða það sem unnið hef-
ur verið fyrir í Lífeyrissjóðum
landsins. Flest okkar þurfum dýr
lyf og læknisþjónustu því við erum
ekki heilbrigð á líkama eða sál, -
stundum hvoru tveggja. Þetta
hangir allt saman því auðvitað
verða flestir veikir á sálinni sem
búa við þessar smánarlegu lágu lí-
feyrisbætur.
Eg missti heilsuna um fimmtugt
og hryllir við að verða jafnvel 75
ára og það við því líka, ömurlega
lífshætti, sem ég get „varla veitt
mér“.
Hvað era Samfylkingin og
Vinstri grænir að hugsa á hinu háa
Alþingi? Ætla þau ekkert að hreyfa
við málum öryrkja? Eg tel enga von
til þess að núverandi ríkisstjórn
geri nokkurn skapaðan hlut fyrir
okkur, - hún er á eilífðar „fjár-
magnsfylliríi", en þar við sögu
koma engir öryrkjar.
Nú er orðið t.d. skammt til hátíð-
ar ljóssins, jólanna, og blessuð
börnin fara brátt að hlakka til. Það
gera öryrkjar ekki. Því þeir hafa
enga ástæðu til þess. Öryrkjar hafa
ekki efni á að „halda jól“ sam-
kvæmt íslenskri uppskrift.
Fyrir þremur áram þurfti ég að
leita til „Mæðrastyrksnefndar", -
því ég átti ekki matarbita í „kot-
inu“. Hafði keypt smájólagjafír
handa bömum og barnabörnum,
borgað mín lyf og læknisþjónustu,
húsaleigu og annað sem þarf til lífs í
landinu kalda. Slíka meðferð þoldi
ekki minn „peningapungur". Síðan
hef ég ekki látið mig dreyma um
,jólamat“ til hátíðabrigða, - horft á
sjónvarið og séð jólasteikumar
hverja af annarri fljúga hjá. Það
hafa verið mínar ,jólasteikur“ í
anda, - enda bragðið óvenju dauft.
Eg skammast mín ekki fyrir að
hafa þurft að leita til „Mæðra-
styrksnefndar", - enda var mér
tekið þar alveg einstaklega elsku-
lega, - svo aldrei gleymist. En ég
skammast mín fyrir þjóð mína, -
sem knýr fólk eins og mig til slíks
úrræðis vegna þess eins að hafa
misst það dýrmætasta, sem okkur
er gefið, heilsuna. Þetta er þjóðar-
ósómi og skömm fyrir forystu Sjálf-
stæðisflokksins og kellingarinnar
„Framsóknar“.
Megi ný og mannleg öfl fá í hend-
ur stjórn þessa lands hið bráðasta
eða áður en við öryrkjar deyjum úr
skömm, vonleysi og veikindum.
SIGRÚN Ó. MARINÓSDÓTTIR,
Hátúni 10-B, 105 Reykjavík.
Opið bréf til Þorsteins
Antonssonar
Frá Gunnari Thorsteinson:
MER sýnist ljóst að niðurlagið í
svargrein minni, (sem féll að vísu
niður vegna mistaka, en birtist
sem leiðrétting í næsta blaði) hafi
alveg farið framhjá þér.
Forðastu svoddan fíflsku-grein,
framliðins manns að lasta bein:
(Passíusálm. Hallgr. Pét.)
Þú segir í seinni grein þinni að ég
vilji láta þögnina eina geyma
minningu frænda míns Haraldar
Hamars. Reyndar tel ég að hver
sæmilega pennafær maður geti
skrifað af meiri samúð og sann-
girni um látinn mann, sem á sínum
tíma fór halloka í lífinu.
Þú nefnir í niðurlaginu, að út-
skúfun í lifanda lífi réttlæti ekki
að þögnin ein geymi minningu
manns, hvorki afkomanda þjóð-
skálds né annarra. Hafi einhver
útskúfað Haraldi Hamar ert það
þú sjálfur.
Ekki get ég heldur lesið annað
út úr grein þinni, en það sé mér
þungt í vöfum að vera ættingi
þjóðskálds og bera nafn hans, þó
persónulega telji ég að það geti
reynst þér þyngra í vöfum að bera
rithöfundartitilinn.
Ekki nenni ég að munnhöggvast
frekara við þig, lít á þessa seinni
grein þína sem máttlaust yfirklór
og tel þögnina geyma þig best.
GUNNAR THORSTEINSON
strætisvagnabflstjóri.
Allt efni sem birtist í Morgunblaðinu og Lesbók er varðveitt í upplýsinga-
safni þess. Morgunblaðið áskilur sér rétt til að ráðstafa efninu þaðan, hvort
sem er með endurbirtingu eða á annan hátt. Þeir sem afhenda blaðinu efni
til birtingar teljast samþykkja þetta, ef ekki fylgir fyrirvari hér að lútandi.