Morgunblaðið - 20.12.2001, Page 63

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 20. DESEMBER 2001 63
Mig setti hljóða þeg-
ar hringt var í mig og
sagt að hún Jórunn vin-
kona mín hefði kvatt þessa jarð-
nesku tilveru. Daginn áður vorum
við vinkonurnar saman í jólahlaðboði
í félagsmiðstöð eldri borgara sem
Hallfríður okkar Bjarnadóttir sá um.
JÓRUNN RAGN-
HEIÐUR FERDIN-
ANDSDÓTTIR
✝ Jórunn Ragn-heiður Ferdin-
andsdóttir fæddist á
Bakka í Reyðarfirði
1. ágúst 1926. Hún
andaðist á Fjórð-
ungssjúkrahúsinu í
Neskaupstað 11. des-
ember síðastliðinn
og fór útför hennar
fram frá Reyðar-
fjarðarkirkju 17.
desember.
Eftir matinn var tekið í
spil, var mikil gleði hjá
okkur og við áttum
ljúfa stund. Daginn eft-
ir ertu farin frá okkur,
elsku vinkona.
Er sárasta sorg okkur
mætir
og söknuður huga vorn
grætir
þá líður sem leiftur af
skýjum
ljósgeisli af minningum
hlýjum.
(H.J.H.)
Sendum fjölskyldu Jór-
unnar innilegustu samúðarkveðjur.
Kveðja frá Simma. Góða ferð, Jór-
unn mín.
Þín vinkona.
Gréta.
Elsku besta yndis-
lega amma mín, nú er
runnin upp kveðju-
stundin sem ég hef
lengi kviðið fyrir. Ég á eftir að sakna
þín svo sárt, þú varst svo stór hluti af
lífi mínu, þú varst besta vinkonan
mín, þú varst hin mamma mín, þú
varst yndisleg. Miklar breytingar
eiga sér nú stað í lífi mínu, við nutum
nærveru hvor annarrar, helst á
hverjum degi. Ef ekki, þá vorum við í
símasambandi. Þú áttir mikinn þátt í
mótun minni í gegnum lífið, ég lærði
mikið af þér. Aldrei rifumst við eða
urðum ósáttar, við kvöddumst alltaf
með kossi. Hjá þér var gott að vera.
Ég gat alltaf leitað til þín. Ef mér leið
illa þá sástu það strax. Þú leiðbeindir
mér og mér létti og leið betur. Þú
varst algjör perla. Í raun fá engin orð
því nógu vel lýst hversu stórkostleg
kona þú varst. Þú lifðir lífinu með
reisn og kvaddir þessa jörð með því-
líkri reisn. Ég er þakklát Guði fyrir
að hafa fengið að alast upp í nánd við
EMMA SIGRÍÐUR
JÓHANNSDÓTTIR
✝ Emma SigríðurJóhannsdóttir
frá Jaðri á Bíldudal
fæddist 24. júní 1917.
Hún lést á heimili
sínu í Sandgerði 9.
nóvember síðastlið-
inn og fór útför
hennar fram frá
safnaðarheimilinu í
Sandgerði 17. nóv-
ember.
þig og að hafa verið hjá
þér þegar þú kvaddir
þessa jörð.
Elsku amma, missir
þinn er stór í mínu
hjarta, en ég á óteljandi
minningar sem ylja
mér um hjartarætur og
ég er þakklát fyrir það.
Allar þessar yndislegu
stundir sem ég átti með
þér þegar þú varst að
baka og ég fékk að
hjálpa til, eða þegar þú
varst að láta mig pirra
afa, lést mig hlaupa fyr-
ir framan sjónvarpið og
spila á litla gítarinn minn. Þegar
maður var svangur og fannst ekkert
vera til þá tókst þér alltaf að hrista
eitthvað gott fram úr erminni. Eða
þegar ég var á klósettinu á Mið-
túninu og þvoði mér svo vel um hend-
urnar með sápu að ég gat ekkiopnað
dyrnar sem voru læstar og þú svo
hrædd að þú hringdir í lögregluna og
þeir komu og hjálpuðu mér að opna.
Eða þegar þú varst nýkomin úr hné-
aðgerðinni, þú lést það ekki vaxa þér
í augum að koma út í snjóinn með
mér að gera engla. Þú varst og verð-
ur alltaf perlan í mínu hjarta. Takk
fyrir allt, elsku amma mín. Ég kveð
þig með orðunum sem við kvödd-
umst alltaf með þegar ég fór frá þér
að kvöldi til: Góða nótt, elsku amma
mín og Guð geymi þig.
Þín að eilífu
Rebekka.
Sæll elsku afi minn,
mig langar til að minn-
ast þín og segja frá því
þegar þú og amma buð-
uð okkur barnabörnun-
um sem höfðu aldur til
að fara í siglingu út í Viðey, með að
mig minnir Hafsteini sem stjórnaði
bátnum Skúlaskeið, þetta var mikil
tilhlökkun þegar afi og amma mín
hringdu í okkur systkinin og buðu
okkur út í Viðey. Afi var þvílíkur haf-
sjór af sögum og öðrum ævintýrum
um eyna og ekki skemmdi fyrir að
amma var búin að búa til gott nesti,
það var pönnukökur með sykri, flat-
kökur með hangikjöti og fleira góð-
gæti sem pabbi og mamma máttu
ekki vita af. Afi mætti fyrir utan á
Volgunni sinni með ömmu fram í og
það var flautað, ég vissi að mín beið
ótrúlegt ævintýri en yngri systkini
mín vissu ekki hvað þeirra beið. Enn
þann dag í dag þakka ég afa og ömmu
fyrir þessar ferðir og ég vona að ég
komi til með að fara oft út í eyna og
minnast afa og ömmu.
Elsku afi minn, ég bið að heilsa öll-
um með gleði í hjarta, því að lokum
hittumst við öll. „Áfram KA, þið vinn-
ið leikinn.“
Kær kveðja.
Sigurrós Ásta Hafþórsdóttir.
Jón Pétursson fæddist á Akureyri
en var tekinn í fóstur um níu ára aldur
af móðursystur sinni Sólveigu Bene-
diktsdóttur og manni hennar Guðjóni
Ármann á Skorrastað í Norðfirði. Frá
Skorrastað voru því flestar hans
bernskuminningar og hélt hann ætíð
afar mikið upp á þau hjón síðan og
heimilið á Skorrastað var honum ær-
in uppspretta minninga. Jón var allra
manna sleipastur í þeirri gömlu list
Íslendinga – frásagnarlistinni. Það
var eins og maður væri kominn á
JÓN
PÉTURSSON
✝ Jón Péturssonfæddist á Akur-
eyri 8. júní 1912.
Hann lést á Elli- og
hjúkrunarheimilinu
Grund 5. nóvember
síðastliðinn og fór
útför hans fram frá
Fossvogskirkju 13.
nóvember.
hlaðið á Skorrastað fyr-
ir sjötíu árum þegar Jón
tók til við að segja sög-
ur. Mannmargt var á
bænum því auk þess að
vera tvíbýlt þá voru
fleiri börn í fóstri en Jón
og svo annað fólk,
vinnuhjú og skyldmenni
til lengri eða skemmri
dvalar. Á sama aldri og
Jón voru María, elsta
dóttir Sólveigar og Guð-
jóns, Laufey Sveins-
dóttir frænka hennar
og Sigfinnur Karlsson,
seinna þjóðkunnur
verkalýðsleiðtogi. Sigfinnur er nú
einn til frásagnar um bernskubrek
þeirra fjórmenninga. Við Sigfinnur,
Laufey og Maja, var Jón vanur að
hefja frásögn sína og á eftir fylgdi svo
lifandi lýsing á sveitalífinu, atvinnu-
háttum, menningu, leikjum og glett-
um barna og unglinga við fullorðna.
Ég kynntist Jóni ekki persónulega
fyrr en 1972 þegar ég hóf nám í Há-
skóla Íslands í Reykjavík. Þá bjó
hann á Skúlagötu 66 ásamt konu sinni
Guðrúnu Sigurðardóttur og Sigurði
syni þeirra. Ég leigði á þessum árum
á nokkrum stöðum í borginni en alltaf
lá leiðin reglulega á Skúlagötuna. Þar
var mér ávallt tekið með kostum og
kynjum; boðið að borða væri mat-
málstími en annars setið og spjallað
og auðvitað bornar fram góðgjörðir.
Ég man sérstaklega eftir því að á
hverju hausti fékk Jón kút af saltkjöti
norðan af Ströndum. Þá var mér
formlega boðið í mat. Nýjar kartöflur,
rófur og jafningur – eins og í kon-
ungaveislu hjá þeim hjónum í litla
eldhúsinu á Skúlagötunni. Guðrún
var mikill skörungur og enginn eft-
irbátur bónda síns í frásagnargleði.
Því var engin lognmolla yfir þessum
heimsóknum. Börn og barnabörn
Guðrúnar voru þá oft í heimsókn,
skemmtilegt og vel gert fólk sem Jón
lét sér mjög annt um enda reyndust
þau honum vel þegar á ævikvöldið
leið.
Jón hleypti heimdraganum ungur
maður og dvaldist nokkur ár í Dan-
mörku. Eftir að heim kom starfaði
hann lengst af sem leigubílstjóri í
Reykjavík. Þegar ég kynntist honum
átti hann leigubíl af rússneskri gerð –
Volgu. Ég áttaði mig ekki á því þá en
set það nú í samhengi við lífsskoðanir
hans að hann skyldi aka um á þessari
rússnesku limmúsínu. Hann var
nefnilega afar mikill sósíalisti. Hann
lá heldur ekki á skoðunum sínum um
andstæðinga í íslenskri pólitík. Því
sem miður fór í daglega lífinu átti
hann til, hvort sem var með réttu eða
röngu, að snúa upp á hægri öflin í
landinu bæði í gamni og alvöru. Væri
það í gamni þá var stutt í sposkt bros-
ið.
Jón var afar tryggur þar sem hann
tók því. Það fengu margir að reyna.
Hann hafði til dæmis sterkar taugar
til Akureyrar, fæðingarbæjar síns.
Hann var sérstakur stuðningsmaður
íþróttafélagsins KA alla tíð. KA-
klúbburinn í Reykjavík var sá vett-
vangur sem mest fékk notið þess
stuðnings. Meðlimir hans lögðu sig í
framkróka við að þjónusta keppnislið
KA þegar þau voru í heimsókn í
Reykjavík. Liðin voru þá sótt út á völl
og þeim ekið í Höllina eða hvert ann-
að sem förinni var heitið, stundum
suður á Nes eða austur fyrir fjall. Jón
á Volgunni sinni var vakinn og sofinn í
þessum verkefnum auk þess að mæta
á völlinn og sýna stuðning sinn í hita
leiksins. Heima í stofu á Skúlagötunni
var svo KA-fáninn á hillu.
Jón kom nokkrum sinnum í heim-
sókn að Skorrastað seinni árin. Það
má segja að hann hafi átt allt sviðið
meðan hann dvaldi. Afa mínum og
ömmu, sem hann kallaði ávallt pabba
og mömmu, þótti sérlega vænt um
þessar heimsóknir hans. Í Danmerk-
urdvölinni og allmörg ár þar á eftir
hafði sambandið við hann rofnað svo
það var eins og týndi sonurinn væri
kominn heim. Hann bar sig og eins og
erfðaprins, virðulegur á velli, vel til
fara og jafnan með hatt. Hann var
fjallmyndarlegur maður og sagður
hafa verið mikið kvennagull. Þessum
virðuleika og sjarma hélt hann allt til
hins síðasta. Heilsa Jóns var ekki góð
síðasta áratuginn. Það aftraði honum
þó ekki að hugsa um Guðrúnu konu
sína heima á Skúlagötu í hennar erf-
iðu veikindum en hún lést fyrir
nokkrum árum. Síðustu árin dvaldi
Jón svo á Elli- og hjúkrunarheimilinu
Grund. Það fór vel um hann á Grund
þótt auðvitað væri hann aldrei sáttur
við sitt hlutskipti að tapa heilsu og
vera kippt út af starfsvettvangi lífs-
ins.
Minning Jóns Péturssonar varð-
veitist meðal þeirra sem kynntust
honum.
Þórður Júlíusson.
Elsku Arna. Nú er
komið að kveðjustund
og gerum við það með
söknuði í hjarta okkar.
Við þekktum þig ekki lengi en sá
tími var yndislegur. Þú tókst svo
ARNHEIÐUR
EINARSDÓTTIR
✝ Arnheiður Ein-arsdóttir fæddist
á Búðarhóli í Austur-
Landeyjum 10. ágúst
1922. Hún lést á gjör-
gæsludeild Landspít-
alans við Hringbraut
17. nóvember síðast-
liðinn og fór útför
hennar fram frá
Laugarneskirkju 30.
nóvember.
vel á móti mér og
dóttur minni inn í fjöl-
skylduna og fæ ég þér
það aldrei fullþakkað.
Ég er stolt af að fá
að hafa kynnst þér og
þakka fyrir þann
stutta tíma sem við
höfðum saman.
Ég veit að það
verður vel tekið á
móti þér þangað sem
förinni er heitið núna
og að þér á eftir að
líða vel.
Gakktu í friði og við
munum alltaf hafa þig
í hjarta okkar.
Lilja Björk og Jasmín Kamilla.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Senda má greinar til blaðsins
í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is). Nauðsynlegt er, að símanúmer höf-
undar/sendanda fylgi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli
að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða
2.200slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
ÆSKILEGT er að minningar-
greinum fylgi á sérblaði upplýs-
ingar um hvar og hvenær sá,
sem fjallað er um, er fæddur,
hvar og hvenær dáinn, um for-
eldra hans, systkini, maka og
börn, skólagöngu og störf og
loks hvaðan útför hans fer fram.
Ætlast er til að þessar upplýs-
ingar komi aðeins fram í formál-
anum, sem er feitletraður, en
ekki í greinunum sjálfum.
Formáli
minning-
argreina
Minningarkort
Styrktarsjóðs
hjartasjúklinga
Sími 552 5744
Gíró- og kreditkortaþjónusta
LANDSSAMTÖK
HJARTASJÚKLINGA
A
u
g
l
Þ
ó
rh
1
2
7
0
6
2

 )

)
   ?

  @
 *?* 
 
 @

 
  


 4 6
69

:
3/)/)0")'!,
!C;
'8 &05
=
; 
 
 

&"  !,,B))* *)',
''*

B$"),"$$
/," !!&))*
!!,),"$$
!'F,!,),"$$
&0!,))*
6! #
/,),"$$
!!&"
/,))*
! 
/,),"$$

B$
/,),"$$5
>
  )
  
   )
 ? 
  @
 *?* 
 

@     
     


9= > 
 9
3'

'!'CG
("A&*5

/,
A3!))* . #
 "),"$$
)
A3!))*
E"),"$$
    ..#*...#5