Iðunn : nýr flokkur - 01.07.1926, Blaðsíða 74

236
Á. H.:
IÐUNN
við brugðið. Þær voru flugeldar skáldlegra spakmæla
og fjarstæðukendra snillyrða, er síðan gengu frá manni
til manns og flugu landshornanna á milli eins og goð-
svör. Aðalsmennirnir ensku keptust um að hylla þenna
fakír orðsnildar og andagiftar, og hefðardrósirnar lögðu
út net sín til þess að töfra hann og veiða.
Oscar Wilde stóð á sigurhæðum lífs síns. Lífið hló
við honum, og hann drakk af bikar þess í löngum teig-
um. Ekkert virtist honum ófært. Hann átti hina glæsi-
legustu framtíð í vændum eftir öllum mannlegum áætl-
unum. En skjótt bregður sól sumri. Orlaganornirnar
höfðu ákveðið framtíð hans á alt annan veg en á horfðist.
Vmsar sögur gengu um líferni hans, og ekki allar
sem fegurstar. Og þar kom, að hann fann sig knúðan
til að höfða mál á hendur markgreifanum frá Qweens-
bury fyrir rógburð. Markgreifinn var faðir Douglas
greifa, sem var aldavinur Wildes, og söguburðurinn
laut að því, að Wilde væri sekur um siðferðisbrot gagn-
vart vini sínum. Málshöfðun þessi eggjaði hinn gamla
aðalsmann til ofsóknar gegn Wilde. Varð úr þessu
málastapp mikið, og fóru svo leikar, að rétturinn fann
Wilde sannan saka og dæmdi hann í tveggja ára fang-
elsisvist.
Dómurinn skall yfir hann eins og reiðarslag. Hvort
hann var sannur að sök, hefir þótt orka nokkurs tví-
mælis. Um það skal ekkert fullyrt að svo stöddu. En
dómurinn var fallinn. Wilde hafði leitað verndar borg-
aralegra laga, og lögin snerust gegn honum sjálfum. Má
segja að hann félli á sjálfs bragði. I játningariti því, er
hann reit í fangelsinu — »De Profundis« — víkur hann
að þessari hlið málsins. Telur hann það mestu yfirsjón
sína og auðvirðilegasta verk, er hann flýði á náðir rétt-
vísinnar, sem hann bar svo lítið traust til og svo oft