Eimreiðin - 01.04.1939, Síða 86

198
HEHRA TIPTOP
EIMREIÐIN
Hann var fullkomlega ánægður, naut tilverunnar við að
spegla sig og varð blátt áfram skotinn í sjálfum sér. Það væri
synd að segja að hann sómdi sér ekki vel í þessum klæðnaði.
Svona ætti hann altaf að geta gengið til fara og ekkert að
vinna. Þá fyrst væri gaman að lifa. Það voru áreiðanlega
ekki margir hans líkar í þessum bæ, hvað glæsimensku snerti.
Það eina, sem skygði á gleðina, var óþolinmæði hans að
bíða eftir laugardeginum. Fjórir dagar! Það var alt of langt.
Hann var alveg búinn að hugsa hvernig sá dagur átti að líða.
Hann hætti að vinna klukkan eitt á laugardögum, það var
hinn Ijósi punktur vikunnar. Þá ætlaði hann til rakara og
láta raka sig og klippa, og síðan beina leið heim til að klæða
sig um. Honum veitti ekkert af að hafa nægan tíma til þess,
því að hann ætlaði að vanda sig. Og svo ætlaði hann að sækja
Stínu. Hann hlakkaði til að sjá andlit hennar geisla upp af
aðdáun, þegar hún sæi hann. Spursmál hvort hann gæti ekki
sparað dálítið gullhamrana við hana. Þetta kvenfólk hafði
ekki gott af því að halda, að maður væri alt of vitlaus eftir
því.
Hann varð auðvitað að sækja hana í bíl, en hann ætlaði að
láta það eftir sér um leið að sýna sig á almannafæri. Hann hafði
hugsað sér að taka krók á sig inn á Vitastíg, fara þar niður á
Laugaveginn og ganga síðan allan Laugaveginn niður í bæ
og taka bíl þar. Það steig honum til höfuðs að hugsa um
þetta, og hann fyltist sjálfsstolti.
— Frakkinn! Guðmundur Jónsson spratt upp af stólnum.
Hann varð að sjá hvernig hann tæki sig lit í frakkanum við
hattinn. Merkilegt að hann skyldi ekki muna eftir frakkanum
strax. En hvernig átti hann líka að hafa alt í huganum i einu
þennan merkisdag?
Hann fór fram í forstofuna og náði í frakkann, sem var enn-
þá deigur eftir rigninguna, og snaraði sér í hann. Sannarlega
gott hvað hann var nýlegur og fór vel, þó hann væri búinn
að eiga hann í tvö ár. Og hvíti silkiklúturinn, ekki mátti
gleyma honum. Hann setti hann um hálsinn og leit enn þá
einu sinni á sjálfan sig. Stórkostlegt! Hann gekk eitt skref
aftur á bak, til að sjá sig betur. En hver árinn, var hann ekki
rétt dottinn á hausinn um stólsköm.mina. Hann bölvaði stóln-