Eimreiðin - 01.04.1939, Qupperneq 99

eimreiðin
SVEFNFARIR
211
hjálpað upp á fjarvitundina,
ef þér gengur illa að halda
myndinni af takmarki þínu
föstu, með því að hafa sem
oftast fyrir augum eina eða
aðra Ijósmynd úr blaði eða
tók af einhverju því, sem
nálgast sem bezt það, sem þú
þráir og ert að keppa að. Með
þvi að horfa eins oft daglega
á þessa mynd og þú getur,
heldur það meðvitund þinni
við efnið og flýtir fyrir þvi,
aÖ hugsjón sú, sem er að
þroskast í fjarvitund þinni,
verði að veruleika í hinum
ytra heimi skynjananna.
í hvert skifti sem þú hef-
nr öðlast það, sem hugur
t>inn kepti að, átt þú að setja
Þér nýtt, enn hærra takmark
°g keppa undir eins að því,
en vanrækirðu þetta, er sú
haetta fyrir hendi, að hugur
Mnn staðni í aðgerðarleysi og
andlegri leti. Á þessu er ein-
naitt oft veruleg hætta, þegar
hann hefur verið knúinn að
akveðnu marki og því er náð.
^leðvitundin rökræðir þá eitt-
hvað á þessa leið: „Ég hef
nú stritað og starfað að þessu
°g náð markinu, og nú er bezt
njóta verðskuldaðrar
hvíldar.“ En þá verður þú að
svara: „Nei, þú færð enga
hvild, því ég hef þegar ætlað
tér að starfa að nýju og enn
háleitara takmarki.“ Það er
ákaflega mikilvægt að halda
hreyfiaflinu i gangi áfram,
eftir að þú hefur öðlast það,
sem þú fyrst keptir að. Haltu
því óslitið starfandi. Þá eykst
það, og eftir því sem það
eykst, eftir því verður þú
fljótari að ná hverju nýju
marki, unz þar kemur að þú
getur náð hverju marki svo
að segja samstundis og þú
hugsar um það, eins og þeir
máttugu menn gera og geta,
sem iðka raja-yoga.
Þróunarferill þinn að settu
marki er nákvæmlega eins og
þróunarferill frjókornsins.
Það sáir sér i jarðveginn og
hvílir þar í algerðu myrkri,
í dái, en lifir svo nákvæm-
lega upp þá mynd, sem fólgin
er í lífkjarna þess, sendir frá
sér spiru, samkvæmt vaxtar-
lögmálinu, sem leitar upp í
ljósið og jafnframt rótar-
sprota niður í moldina eftir
næringu. Ef hindrun verður í
vegi spírunnar, þá reynir hiín
ekki að riðja henni úr vegi,
heldur leggur leið sína úr
vegi fyrir henni. Ef rótin finn-
ur ekki næringu, skrælnar
hún og deyr. En sé næringin
fundin, heldur spíran áfram
að vaxa, bera blöð, blóm og
ávöxt. Takmarkinu er náð,
nýtt frækorn sáir sér í jörðu,