Tímarit Máls og menningar - 01.07.1962, Blaðsíða 35

VÖLUNDARHÚSIÐ
endar og stórborgin tekur við. Fyrir enda þessarar götu skín gluggi með sterku
segullj ósi eins og viti. Stór bogagluggi. Ef horft er á hann langt innan úr göt-
unni er hann næstum eins og sólbjart auga guðs almáttugs á kirkjuglugga úr
lituðu gleri. Oftast fer það svo, að sá sem lendir í mjóu, beinu götunni stefnir
nauðugur viljugur á þetta ljós. Og ef hann á engan vilja lengur dregst hann
þangað af ómótstæðilegu afli. Það er eitthvað undarlega lokkandi og dular-
fullt við þetta ljós — frá völundarhúsinu séð.
Og samt er þetta ósköp venjulegur gluggi á neðstu hæð í stóru húsi. Húsið
er líka ósköp venjulegt, ósköp hversdagslegt í allri sinni oflátungsfullu stærð.
Eitthvert Grand Hótel kannski, eða klúbbur. Ef litið er inn um gluggann sem
gleymzt hefur að draga fyrir, munu menn sj á inn í afskaplega fínt og afskap-
lega óaðfinnanlega búið herbergi, eins fellt og smellt og aðeins hið afskap-
lega fína og óaðfinnanlega getur orðið. A miðju gólfi er borð með kertaljós-
um, og við borðið sitja þrír ungir herrar og spila. En menn skulu ekki halda,
að þetta spil bjóði uppá eitthvað æsandi! Þetta er venjuleg, hálfsofandi kvöld-
bridge, gullhrúgurnar eru óverulegar og stækka og minnka ósköp hægt og hátt-
bundið. Spilin falla jafn tregt og letilega og orðræður spilamannanna. Og
spilamennirnir sjálfir vekja ekki heldur neina sérstaka athygli. Hinn fíni og
óaðfinnanlegi samkvæmisklæðnaður þeirra er aðeins tilheyrandi þáttur í hin-
um fína og óaðfinnanlega húsbúnaði þarna inni. Maður gæti næstum freistazt
til að segja það sama um þá sjálfa. Þrír veluppaldir og velklæddir ungir menn
sem eru að eyða kvöldinu á lögmætan hátt á lögmætum stað — þetta er það
sem glugginn sýnir okkur.
Kannski er þó í fari og svip eins þeirra — einmitt þess sem situr beint á móti
glugganum — eitthvað alltof viðkvæmnislegt og jafnframt alltof lifandi til
þess að hann geti talizt fullkomlega óaðfinnanlegur, fullkomlega og örugglega
óaðfinnanlegur.
Og ennfremur — þessi ró, þessi áhyggjulausa og ofurlítið sérgóða vellíðan,
þessi kalda, örugga kæti í fasi ungmennanna þarna inni, hlýtur þetta ekki að
vera dásamlegt, næstum ofvaxið öllum skilningi, fyrir augum manneskju-
rekalds sem gengið hefur á lokkandi ljósið og er nýsloppin út úr skuggaheimi
völundarhússins ?
Stúlkan hefur stanzað við gluggann, hreyfir sig ekki. Augu hennar verða
smámsaman stærri.
Þarna inni halda spilamennirnir áfram sinni hálfsofandi og óaðfinnanlegu
bridge. Allt er rólegt, tryggt, sjálfu sér líkt.. Heimurinn umhverfis þá er stór-
TÍMARIT máls oc mennincar
225
15