Goðasteinn - 01.09.1967, Blaðsíða 9

komust þeir í þriðju tilraun. Þeir róa svo vestur með landi og út að-
vöruskipinu. Er þá uppskipun í fullum gangi, þótt enn væri illt í
sjó, en fór þó heldur batnandi er á leið.
„Magnhild“ lá um 500 metra frá landi. Með skipinu kom lítill
vélbátur úr Eyjum. Var það Garðar III., aðeins 6 smálesta bátur,
stundum kallaður „Garðar litli“. Formaður var Jóhann Björnsson.
Var hann á bátnum við annan mann. Dró Garðar uppskipunarbát-
ana inn á legu og tók þá báta með sér út, sem losað höfðu farminn.
Var nú skipað upp alla nóttina af miklum krafti. Sjór fór batnandi
og var orðið ládautt undir morgun. En þá um morguninn, klukkan
5, vildi það óhapp til, þegar Garðar litli var að draga skip Þorgeirs
á Arnarhóli að landi, að tvo menn tók út. Vildi það til með þess-
um hætti: Dráttartaugin var fest í afturstefnið og lá svo fram eftir
bátnum milli mannanna. Var taugin líka fest að framan. Einhverra
orsaka vegna hefur dráttartaugin ekki verið losuð eins fljótt að
aftan og að framan, því um leið og vélbáturinn tók krappa beygju
örskammt frá landi og sleppti bátnum, hreif dráttartaugin tvo menn
út, fyrsta og annan mann bakborðsmegin, sem voru þeir Þorsteinn
Magnússon, nú bóndi í Álfhólahjáleigu og Guðbjörn Pétursson á
Arnarhóli. Þeir náðust strax. Þorsteinn náði í dráttartaugina, en
loft fór undir kápu eða stakk Guðbjörns, og hélt hann sér uppi, þar
til hann náðist. Þeir Þorsteinn og Guðbjörn riðu þá heim að Arnar-
hóli til þess að fara í þurr föt. Mun það vera um klukkustundar-
ferð. Hröðuðu svo ferð sinni í sandinn og tóku upp sín fyrri störf.
Leið nú fram til dagmála. Uppskipunin gekk vel, enda sléttur
sjór og blíðuveður. En um dagmálaleytið, eða laust eftir kl. 9 verð-
ur eftirminnilegt óhapp, sem nú verður sagt frá:
„Magnhild" lá þannig, að stefni sneri í austur, þ.e. flatt fyrit
sandinum. Voru vörurnar settar niður í bátana stjórnborðsmegin.
Sáust þeir því ekki úr landi, er þeir voru við skipshlið. Bátar komu
og fóru. Voru höfð snör handtök við að losa skipin, vörunum bjarg-
að undan sjó og þá út aftur að sækja nýjan farm. Vélbáturinn flýtti
mjög ferðum skipanna og létti mönnum erfiðið.
Nú ber svo til, að Sæmundur á Lágafelli er í þann veginn að
ýta á flot, en einn hásetanna, Oddur í Vatnshól, fer upp í sand að
fá sér hressingu. Var venjan sú, að mönnum var fært í sand, en
Goðasteinn
T