Goðasteinn - 01.09.1967, Blaðsíða 71

muni aðeins hafa séð eitt hefti af því riti. Þá innti ég Guðjón eftir,
hvort þessi saga hefði birzt í Rauðskinnu. „Svipuð saga,“ svaraði
hann. Og þá sögu kvaðst hann hafa sagt ritstjóranum, Jóni Thor-
arensen.
Svo liðu 10-12 ár, þar til ég náði í Rauðskinnu og gat borið
saman sögu Guðjóns og mína. En ef þetta er sama sagan, þá hefur
hún aflagazt eystra eða syðra, eða þá á báðum stöðum. Saga Guð-
jóns er í fyrsta hefti Rauðskinnu, bls. 72, með fyrirsögninni: Sela-
tangar. Fyrir nálægt fjórum árum réðist ég í að hripa upp skrínu-
söguna, með það fyrir augum að birta hana í Rauðskinnu. Ég tal-
aði svo við Jón Thorarensen í síma og sagði honum, hvað mér væri
á höndum. Hann tók því vel, og ég sendi honum handritið í pósti.
Svo leið heilt ár, en þá sótti ég Jón Thorarensen heim. Þá brá svo
við, að hann kannaðist ekki við að hafa veitt handritinu móttöku.
Ég verð því að álíta það glatað. Og ég átti hvorki frumdrög né
afrit. Nú voru góð ráð dýr. Ég réðist því í að grafa söguna upp úr
minni mínu öðru sinni. Búast verður við, að orðalagið sé frábrugð-
ið, en söguþráðurinn vona ég, að sé sá sami og áður.
E. R.
Úr handraða Guðlaugs E. Einarssonar
Málvöndun: Að kveðja dyra og drepa á dyr eða að dyrum er fornt
og gott mál. Að berja að dyrum er góð íslenzka. En að banka er
fráleit íslenzka, heldur dönskublendingur „at banke paa dören“.
Fram til aldamóta heyrðist aldrei í sveitum talað um að banka á
dyr, eða að sagt væri: „Það var bankað“ heldur: „Það var barið“.
Ævinlega voru barin þrjú högg. Væru þau ekki nema tvö, þótti
varasamt fyrir einn að fara til dyra. Eftir dagsetur átti ekki að
drepa á dyr heldur „guða á gluggann" og segja: „Hér sé guð. Sælt
veri fólkið." Þá var sagt inni: „Guð blessi þig. Hver er maðurinn.“
Goðasteinn
69