Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1913, Síða 48

50
hans hafðí drepið og rænt flskinum frá Olav Nicholasson; einnig
hafi þar þá verið margir þeirra er skrifað höfðu hótunarbréf til
landsmanna (líklega til alþingis; þeir gerðu það 1423, eins og
Hannes áður hefir sagt frá) og hans sjálfs, þess efnis, að ef vér eigi
liðum þeim að verzla, þá mundu þeir sjálfir fara fram sínum vilja,
ræna og rupla á sjó og landi, bæði konungs eignum og annara.
Segir hann að þeir hafi skrifast á, sem lágu í Vestmannaeyjum og
Hafnarfirði.
Þar sem nú að allur þessi yfirgangur hefði átt sér stað og öll
þessi ódáðaverk verið framin, sem hér hefir verið getið, þessir og
þessir kongsins menn ræntir og höndum teknir, þá hefði hann farið
til Vestmannaeyjar til þess að taka englendingana fasta. En þá
hafi þeir hlaupið upp á móti honum svo sem opinberir fjandmenn
og brotið báta hans þegar í stað svo að hann skyldi ekki komast
þaðan undan aftur, haldið síðan á land upp (þ. e. eyna), með fána í
broddi fylkingar, þangað er hann hafði leitað hælis. Loks hafi þó
orðið griðum á komið og hafi fyrirliði þeirra með samþykki allra
sinna félaga svarið að halda þau unz Noregskonungur og ríkisráðið
i Englandi (Hinrik 6. var þá barn að aldri) semdi frið og gerði út
um alla málavexti. Síðan kveðst hann hafa farið ofan að sjó og
ætlað til lands, en þá hafi þeir allir þegar í stað ráðist á sig og
rænt hann öllu því er hann hafði, 400 nobela1) virði, tekið þá báða
höndum (þ e. hann og Balthazar), rænt þjóna hans. en síðan slept
þeirn þó, nema einum, Olav Duwe, hann hafi þeir drepið að tveim
dögum liðnum og tekið af honum dauðum innsigli Hannesar sjálfs
og annað er hann hafði að varðveita fyrir hann á laun. Síðan hafi
þeir skrifað til félögum sínum í Hafnarfirði og nokkrum íslending-
um, er þeir hafi haldið svikara danakonungs, bréf þess efnis, að þeir
þess vegna slepti sveinum hans vopnlausum, til þess að þeim veitti
því hægar að drepa þá, og að ekki bæri að draga aftöku þeirra;
en er þeir hefðu tilkynt þeim dráp sveinanna, þá ætluðu þeir sjálfir
að drepa þá líka, sem þeir hefði tekið höndum og héldi á skipum
sínum, svo að danakonungi, að þeim öllum líflátnum, kæmi engin
fregn um orðinn hlut. En fyrir forsjón guðs segir síra Hannes að
bréf þessi hafi aldrei komið í þeirra höndur, er þau voru ætluð,
heldur verið tekin á leiðinni og héldi hann að þau hefði komist til
Danmerkur með mörgum öðrum af liku tægi.
Svona fór nú um sjóferð þá, og getur maður ekki annað en
furðað sig á því einna mest, hve barnalega og ræfilslega þessum
0 1 nobel var nær því 6 kr., en þá voru peningar i miklu hærra verði en nú.