Óðinn - 01.01.1929, Síða 24

24
Ó í) I N N
Anna Ðorg leikkona.
Hún hefur sföastliöna vetur stundað leiknám við
konunglega leikhúsiö i Kaupmannahöfn og getiö sjer
þar góðan oröstír;
er hún af þeim,
sem veitt hafa henni
þar tilsögn, talin efni
í afbragðs leikkonu.
Hún var hjer um
tíma í vor ásamt P.
Reumert, helsta leik-
ara Dana nú, ogljeku
þau hjer saman í
nokkrum leikjum,
ýmist tvö ein eða
með leikfólki úr Leik-
fjelagi Reykjavíkur,
og var þeim vel
fagnað. Einnig ióru
þau norður um Iand
og ljeku á Akureyri.
Verður fröken Anna
Rorg áfram við Kngl.
leikhúsið í Khöfn.
og er nú ráðin þar
sem leikkona. Hún er
dóttir Rorgþórs Jósefssonar bæjargjaldkera hjer og frú
Stefaníu sál. Guðmundsdóttur leikkonu, svo að hún á
ekki langt að sækja leiklistarhæfileikana.
vandvirkni og nákvæmni snertir. Hann hefur
þýtt á islensku með frábærri snild tvo eða þrjá
af hinum fegurstu sálmum, sem til eru á enskri
tungu. Og flestum ber saman um það, að þýð-
ing hans á kvæðinu »Draumur konu Pilatusar«,
eftir stórskáldið Markham, sje meistaralega af
hendi leyst. En hið mesta og snildarlegasta rit-
verk Jóns er þýðing hans á »Enoch Arden«, eít-
ir Alfred Tennyson. Jón er nú búinn með rúm-
ar fimm hundruð línur af þessu mikla og fagra
kvæði, en hann á eftir hátt á fjórða hundrað
linur. Væri það stór skaði íslenskum bókment-
am, ef hann fengi ekki tíma og tækifæri til að
Ijúka þessu verki bráðlega, því hann fer nú
smátt og smátt að missa starfsþol fyrir aldurs
sakir, þar sem hann er nú senn hálfsjötugur.
En sökum þess, að hann er svo framúrskarandi
vandvirkur, og er jafnan bundinn við önnur störf,
þá vinst honum þessi þýðing mjög seint.
Skömmu áður en Jón fór heim tii íslands í
síðara skiftið, ferðaðist hann um nýlendur ís-
lendinga og las upp nokkur af kvæðum sínum
á ým-sum stöðum. Var honum alstaðar vel tek-
ið og þóttu kvæði hans fögur og mikið til þeirra
koma. Og um leið og hann var að leggja af
stað til íslands, hjeldu íslendingar í Winnipeg
honum heiðurssamsæti til að kveðja hann, og
mun sjera Jón Bjarnason hafa aðallega staðið
fyrir því. Var sjera Jóni jafnan hlýtt til Jóns
Runólfssonar og kunni vel að meta gáfur hans
og skáldskap.
Jón Runólfsson er meðalmaður á vöxt, frem-
ur holdgrannur, og sjerlega kvikur á fæti. Hann
er jarpur á hár, en farinn ögn að hærast, eru
augun móleit, ennið mikið, og býður hann af
sjer góðan þokka. Hann ber Ijóð sín fram með
einkennilegum hreim, mjúkum og þýðum, og
hafa menn mikla unun af að heyra hann flytja
þau, en annars er hann heldur málstirður, þó
hann sje oft orðheppinn og hnittinn í svörum.
Mjög er hann ör í lund, dýravinur hinn mesti
og barngóður, og má ekkert aumt sjá. En hann
er framar öllu öðru skáld, og það má óhætt
telja hann í langfremstu röð íslenskra hörpu-
ljóðaskálda, þó ekki væri nema fyrir »Lindina«
hans og »Mig heilla þær hægstrauma lindir«.
J. M. B.
Nokkur kvæöi.
Eftir Jón Runólfsson.
„Úr hugarlöndum Jóns“.
I. Lindin.
Ein flóir lind hjá lífs rníns stig
svo Ijúf og hrein og sæl;
hjá henni oft jcg sit og syng
og sorgir glcymast læt,
því áfög bcisk hún af mjer þvær
og illra norna rún,
og engin lind svo sætt und sól
mjer svalar eins og hún.
Ei sjatnar hún, er sólin hlær
i sumars blárri hæð,
og engin vetrar heift fær heft
svo heita kærleiksæð;
sem góðrar sálar gæskudjúp,
er girnist blessa alt,
með degi liverjum dýpkar hún,
já, dýpkar þúsundfalt.
Pú spyr mig hvar hjá lífs mins leið
sú lindin flói tær,
Anna Borg leikkona.