Óðinn - 01.01.1929, Blaðsíða 34

34
ÓÐINN
vel og lengi og voru orðin þreytt, er þau kvöddu.
Veit jeg að margir, sem komu að Þorgrímsstöð-
um og sáu þær umbætur, sem þar voru árlega
gerðar, dáðust að dugnaði þeirra hjónanna.
Jón átti son, sem Erlingur heitir og ekki er
af hjónabandi þeirra Guðrúnar. Fjekk hann f*or-
grímsstaði til ábúðar eftir föður sinn. Ó.
V
Einar Sigurðsson
f. 19. maí 1872 — d. 26. ágúst 1928.
Frá Einari er sagt í fám orðum í XXII. árg.
óðins. Á þeim stað, og ennfremur í XXIII. árg.,
birtust eftir hann nokkrar lausavisur, en þetta
er nálega alt, sem
prentað hefur verið
eftir hann. Það var
fyrst á síðustu ár-
um, að kunningjar
Einars gripu vísur
hans á lofti og söfn-
uðu nokkrum þeirra
saman. Sjálfur gerði
hann ekki annað
að þeim, en að yrkja
þær. Þær komu svo
að segja án þess að
hann vildi eða vissi
af, svo eiginleg og
meðfædd var hon-
um hagmælskan.
Einar var ekki víðförull um æfina.lengst af ann-
ara hjú og var með öllu uppfræðslulaus í æsku.
t’ví yrkir hann á efri árum:
Hjerna stend jeg hærugrár,
hampa ljettum brögum.
Innra blæðir opið sár
æsku lífs frá dögum.
Einar er ef til vill síðastur manna á íslandi,
sem orti í rímnastíl með fornum kenningum.
Hann var maður tilfinningarikur ogviðkvæmur,
en beittur í orði, ef því var að skifta. IJó að
lífskjörin væru þess valdandi, að skáldskapur
Einars bar ekki þann svip, sem gáfu hans var
samboðinn, þá er óhætt að fullyrða að hann
var skáld í gerðinni. — Hann var einn þeirra
manna, sem ekki náði þeim vexti, sem efni voru
til, en þrátt fyrir það glögt dæmi um það and-
lega atgerfi, sem lifað hefur í ræktarleysi með
íslenskri alþýðu. J. M.
Einar Sigurðsson.
i.
Berðu hátt í himininn
hörpuna, vinur góði,
meðan vetrarveginn þinn
varða jeg í ljóði.
Er pig bar að garði gest,
glatt var oft á hjalla.
Gömul rímnalög pú ljest
ijett í stuðlum falia.
Prátt var fram á þögla nótt
pulin bragaskráin.
Hendingarnar flugu fljótt
sem fuglar út í bláinn.
II.
Byljir þínu brjósti mót
bljesu alla vega.
Kvaðstu prátt á gadd og grjót
gremju pina og trega.
Hugann myrkva harma ský,
hjartaö örvar smjúga
peim, sem hlekkjum preyja f,
pegar aðrir fljúga.
— Vorið á hverja vöggu senn
vængi hvíta breiðir.
Óðum halda æskumenn
út á nýjar leiðir.
Leysa peir úr lægð og pröng
lýði veila og hálfa,
er peir hefja um sveitir söng
svo að fjöllin skjálfa.
Hvað, sem fyrir Urðar orð
illu hlaut að sæta,
pað skal æskan þjóð og storð
þúsundföldu bæta.
— Berðu hált í himininn
hörpuna, vinur góði.
Vorið yfir veginn þinn
verpur geislaflóði.
Jón Magnússon.
0