Óðinn - 01.01.1929, Blaðsíða 30

30
ÓÐINN
firði, Hallssonar prests í Hvammi í Laxárdal
(á 16. öld), Arnkelssonar. Kona Illhuga var Ing-
unn Þorsteinsdóttir, Rögnvaldssonar og Sigríðar
Heigadóttur, móðursystur Odds biskups. Kona
Magnúsar spítalahaldara og móðir Hallgerðar
var Sigríður Guðmundsdóttir frá Miðengi í Gríms-
nesi, Sæmundssonar á Syðri-Brú, Engilbertssonar
prests á Þingvöllum (f 1668), Nikulássonar.
Kona Sæmundar var Ingibjörg Guðmundsdóttir
frá Neðrahálsi í Kjós, Narfasonar og Guðrúnar
Ormsdóttur frá Eyjum. —
Guðrún í Hróarsholti var 36 ára, er hún giftist
Guðmundi og tók við
búi með honum. En áð-
ur hafði hún verið heitin
frænda sínum Bjarna
Steinþórssyni, — móðir
hans var Helga, systir
Halldórs föður Guðrún-
ar. Með honum átti hún
Ágúst, sem síðar verður
nefndur. Halldór faðir
hennar var andvígur
ráðahagnum og varð
ekki af, en Bjarni drukn-
aði skömmu eftir að
Ágúst fæddist. 1 þeim
raunum sínum sýndi
Guðrún þann kjark og þá festu, sem einkendi skap-
lyndi hennar alla tíð. Fjöri hennar og glaðlyndi
var við brugðið; aldrei var svo dimt, að ekki birti
yfir þar sem hún kom. Þrekmaður var Guðrún
hinn mesti, bæði til líkams og sálar; það var
sama, hvaða störfum hún gegndi, alt gekk und-
an henni. Hún var líka önnum hlaðin alla tíð,
heimilið stórt og umfangsmikið. Pau voru sam-
hent um það hjónin, að halda við þeirri rausn
og stjórnsemd, sem alla tíð prýddi heimili þeirra.
Hún var manni sínum önnur hönd og ekki sú
vinstri. Ekki þurfti hún að brjóta með harðri
hendi til hlýðni við sig, hvort sem voru börn
eða hjú. Hún var sjálf til fyrirmyndar, vildi vel
og rjeð heilt, átti fulla virðingu heimafólks síns,
og var því öllum kært að fara að vilja hennar.
Gestum og gangandi, sem að garði bar, tók hún
með þeirri alúð og skörungsskap, sem henni var
eiginlegur, og gerði sjer þar lítinn mannatnun.
Fátæku fólki og bágstöddum, sem hún náði til,
var hún betri en engin. Mun það flest ómælt
og óvegið, sem hún ljet af hendi rakna á þann
hátt. Heyrt hef jeg gamlan nágranna hennar
fátækan segja það með tárin í augunum, að hún
hafi verið besta vinkonan, sem hann hafi átt,
og fleiri mundu geta tekið undir þau orð. Guð-
rún var heilsuhraust fram á siðustu æfiár og
dró ekki af sjer að vinna fyrir heimilið eins eftir
að þau hættu búskap gömlu hjónin. Mann sinn
stundaði hún með mestu nærgætni fram til hins
siðasta og var þó sjálf þrotin að heilsu, er hann
Ijetst. Síðasta árið lá hún lengst af rúmföst, en
andlegum kröftum hjelt hún óskertum fram til
síðustu stundar. Það ár var heimilið illa komið,
því að húsbóndinn, son-
ur hennar, hafði þá mist
heilsuna. En meðan
Guðrúnar naut við, var
tengdadóttir hennar ekki
ein í ráðum. Og skör-
ungsskapur Guðrúnar,
þrek og glaðlyndi entist
henni til æfiloka. Hún
Ijest 5. desember 1927,
og urðu ekki nema tæpir
þrírmánuðir milli þeirra
hjónanna.
SystkiniGuðrúnarvoru
þau Bjarni í Túni á
Eyrarbakka, kvæntur Þórdísi Jónasdóttur, bæði
dáin, og Ragnhildur kona Jóhanns Einarssonar
frá Kotlaugum.
Ekki varð þeim barna auðið, Guðmundi og
Guðrúnu, en ekki var þar barnlaust heimili fyrir
þvi. Þegar þau tóku við búi, voru þau þar á
heimilinu Árni og Sigurborg, börn Sigurðar og
Yilborgar, systur Guðmundar; alin upp hjá Guð-
mundi eldra. Þau voru hjá Guðmundi og Guð-
rúnu fyrstu búskaparár þeirra. Hjá þeim ólust
upp að mestu þrjú börn Jóns og Marínar, sem
lengi voru vinnuhjú þeirra, þau Friðbjörg, Ein-
ar og Gísli, sem er þar fæddur. Þá tóku þau til
fósturs tvö systkinabörn Guðmundar ung að
aldri, þær Ingibjörgu frá Túni og Margrjeti frá
Einifelli. Sá, er^þetta ritar, kom að Hróarsholti
11 vikna og ólst þar upp til 18 ára aldurs, er
þau hjálpuðu honum í skóla og kostuðu hann
síðan til náms, svo lengi sem með þurfti. Var
þeim það báðum jafnljúft og aldrei eftir talið.
Gott var ungum að vera á heimili þeirra, hrein-
lyndi þeirra og hjegómaleysi, dugnaður og dreng-
Jón Einarsson. Marín Jónsdóttir.