Óðinn - 01.01.1929, Blaðsíða 6

6
ÓÐINN
skipstjórn að mestu leyti, en var mjög oft leið-
sögumaður á fiskimið, því að til bans var þrá-
faldlega leitað í þeim efnum, þar sem hann var
allra manna kunnugastur um Faxaflóa. Hann
var síðast háseti á botnvörpungnum »ólafi« og
tók fyrir borð og druknaði 16. sept. 1928, nær-
felt 71 árs að aldri.
Herra Geir Sigurðsson skipstjóri og útgerðar-
maður, sem var nákunnugur Guðmundi heitn-
um, hefur ritað um hann og segir meðal annars:
»Því var við brugðið, meðan Guðmundur var
formaður á opn-
um skipum, hvað
hann var hepp-
inn aflamaður, eft-
irtökusamur og
sjerstaklega glögg-
ur á fiskimið. Þá
má líka geta þess,
sem fátítt mun
vera, að öll þau
ár, sem hann var
formaður, hlektist
skipi hans aldrei
á, hvorki á rúm-
sjó nje við land,
og aldrei urðu
hásetar hans fyrir
neinum meiðsl-
um«.
En svo sem það var alment viðurkent, hví-
líkur happamaður Guðinundur var á sjó, þá
var það ekki síður víst, að hann var í öllum
háttum sínum og dagfari hinn ágætasti maður.
Fað er síst undarlegt, þó að þeir menn, sem
gera sjómensku að lífsstarfi sínu, kólni upp á
ytra borðinu og beri á sjer einhver merki þeirr-
ar baráttu, sem þeir heyja. En þó var ekki svo
um Guðmund. Þó að hann gengi á hólm við
hafið og sækti sjó lengur flestum mönnum, þá
sá enginn þess vott, að hið örðuga starf hans
brygði neinum skugga á skap hans. Hvar sem
hann fór, var hann jafnan ljúfur í orðum og hátt-
um, og yfir honum hvíldi sá svipur göfug-
mensku og hreinleika, sem seint mun gleymast
þeim mönnum, sem einhver kynni höfðu af
honum. Hann var hinn mesti iðjumaður, hagur
á trje og bátasmiður og greip í það verk fram
á síðustu ár, ef hann átti tómstund í landi.
Guðmundur heitinn var tvíkvæntur. Fyrri kona
Guðmundur Kr. Ólafsson.
hans hjet Elín Snorradóttir Welding, og ljetst
1909, en hin siðari, Guðrún Egilsdóttir, lifir mann
sinn og er hjer í bæ ásamt Ingibjörgu dóttur
sinni. Höfðu þau Guðrún verið 15 ár í hjóna-
bandi þegar Guðmundur druknaði. Hann var
hinn umhyggjusamasti og ágætasti heimilisfaðir
og ern og öruggur til starfa og gunnreifur fram
á síðasta dag.
J. M.
Fyrsti þroski.
Loftin hækka, löndin stækka,
litla stúlkan min.
Fyrir fáum árum
flutu á smáum bárum
pollsins grynsta, munans minsta
ment og vitska þin.
Þá var nesið og svo Esjan
eina heimsins láð,
Tjörnin helsta hafið,
hrikalegt og grafið.
Leist þjer heimur, land nje geimur
lengra gæti ei náð.
Rúður stækka, rjáfrin hækka
á reynslu þinnar sal:
Heimsins býsn af hæðum
hillir uppi i fræðum;
huga þínum hlotnast sýnir
hreint til Portúgal.
Engir gripa á efstu nýpu
upp i tunglsins rönd.
Þú ert frá því fallin,
firn er reikningshallinn.
Unnir hniga, er aðrar stíga
upp við sefans strönd.
Kynn þjer betur lífsins letur,
leys sem flest þin bönd;
fljúg þú vegu fræða
fram til röðulhæða. —
Þelið besta og þroskinn mesti
þrýsta drottins hönd.
Jakob Thorarensen.
I