Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1904, Blaðsíða 61

Eimreiðin - 01.01.1904, Blaðsíða 61
6i guðs bæði fyrir unnustu sinni (bls. 76—77) og fuglunum (bls. 78); en fyrir sjálfum sér getur hann enn ekki beðið (bls. 76: »er mér bönn- uð bænariðja fyrir hagsæld minni«). En þetta lagast alt næsta ár (1899), því þá getur bann ekki einungis lotið að legstað látins vinar og »lesið bæn í klökku hljóði« (bls. 137), heldur er hann þá líka farinn að biðja fyrir sjálfum sér (»Legg mér, drottinn, lið, sem nægir«, bls. 175). Aðaleinkenni G. F. sem skálds eru þau, að hann hefur ágætt vald á fögru, glæsilegu og kraftmiklu máli og getur lýst því, sem hann sér, með skýrum og litsterkum dráttum. Tilfinningin virðist að vera töluvert næm og sterk, en ekki að sama skapi viðkvæm eða þýð. Aftur er hugarflugið fremur lítið og sjálft sálarlífið og öll þau margbreyttu öfl, sem brjótast um í því, virðast að miklu leyti húlinn leyndardómur fyrir honum. Að minsta kosti eru allar lýsingar hans aðallega á því ytra, en mjög sjaldan á hinu innra eðli og umbrotum mannsandans. Par sem hann nú hefur ekki átt kost á að sjá nema svo fátt með eigin augum, varla nema héraðið í kringum sig, þá leiðir af þessu, að yrkis- efni hans verða mjög fábreytt og ná sjaldan út fyrir »heimahagana«. Sjálfu þjóðfélagslífinu, umbrotum þess og baráttu, sem í rauninni er stærsta yrkisefnið, hreyfir hann sjaldan við í kvæðum sínum. Undan- tekning frá því eru þó þessar vísur, þar sem hann lýsir gremju sinni yfir fáfræði almúgans, er láti miður vandaða og valdsjúka þjóðmála- skúma hlaupa með sig í gönur (bls. 96): Að móðir okkar sulli í brjósti holu ber, sem bráðum hljóta að springa — ei dulið mundi þér; og það er mauravefur, sem mengið hyggur glit, og megnið af því heimska, sem fólkið telur vit. Að þjóðarhofið lekur og gliðnuð grindin er, þó gulli rend sé burstin — lá opið fyrir þér, og haglendið, sem framleiðir handa fénu blóm, er holurð sundurgrafin af bognum refaklóm. Sama má segja um kvæðið »Bréf til vinar míns« (bls. 241—45), þar sem hann lýsir hatri sínu til útflutninganna til Ameríku og ást sinni á ættjörðinni, og tekst honum þar prýðilega upp. Par segir meðal ann- Allar þjóðir eiga að verja Ætlarðu að fara út í bláinn? eigið land með blóði og höndum, yfirgefa litla bæinn? inn til dala, út með ströndum eigum þínum út á glæinn óvinum, sem koma að herja. öllum kasta og fram á sjáinn? Mundi vera betra að brjóta Ætlarðu að glata ánum þínum? bol af stofni vestur í löndum, atbragðs-hesti, tryggum vini? slíta upp rót með hnýttum höndum, þínu góða kúakyni? heldur en frónskri þúfu róta? kasta í Enskinn börnum þínum? Pjóðlífshugleiðingar og ættjarðarást koma og fram í kvæðinu »Pórir Sigurðarson« (bls. 130—32), þar sem hann jafhframt lætur í ljós
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.