Morgunblaðið - 04.05.2002, Side 48

MINNINGAR
48 LAUGARDAGUR 4. MAÍ 2002 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Guðrún ÁsgerðurHalldórsdóttir
fæddist á Búrfelli í
Grímsnesi 9. desem-
ber 1937. Hún lést á
Sjúkrahúsi Suður-
lands á Selfossi
sunnudaginn 21. apr-
íl síðastliðinn. For-
eldrar Guðrúnar
voru hjónin Kristín
Guðjónsdóttir frá Ás-
garði (f. 23. sept.
1910, d. 2. des. 1995)
og Halldór Diðriks-
son frá Vatnsholti (f.
5. júlí 1899, d. 20. júní
1972). Systir Guðrúnar er Ólöf
Erla Halldórsdóttir (f. 11. okt.
1940), bankastarfsmaður á Sel-
fossi.
Guðrún giftist 21. júlí 1962
Birni Jensen (f. 6. apríl 1939),
rennismíðameistara á Selfossi.
Synir þeirra eru: 1) Halldór (f. 23.
mars 1965), leiðsögumaður, í sam-
búð með Hjördísi Davíðsdóttur (f.
24. maí 1970) nema við Kenn-
araháskóla Íslands. Þeirra börn
eru Gauti Gunnar (f. 7. mars 1995)
og Hekla Kristín (f.
19. febrúar 1997). 2)
Róbert (f. 25. októ-
ber 1977), flugra-
feindavirki.
Guðrún lauk
gagnfræðaskóla-
prófi frá Héraðsskól-
anum á Laugarvatni
auk þess sem hún
stundaði nám við
öldungadeild Fjöl-
brautaskóla Suður-
lands. Guðrún stund-
aði nám í orgelleik
við Tónlistarskóla
Árnessýslu og hljóm-
borðsleik í Tónskóla Guðmundar.
Guðrún vann um skeið á skrif-
stofu Kaupfélags Árnesinga og
um tíma starfaði hún sem dag-
móðir. Þá sá hún um bókhald fyrir
renniverkstæði Björns um árabil.
Guðrún var félagi í Rebekku-
stúku Oddfellow-reglunnar og var
þar organisti.
Guðrún verður jarðsungin frá
Selfosskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.30. Jarðsett
verður í Búrfellskirkjugarði.
Síminn hringir, Ólöf í símanum og
þá veit maður svo sem erindið í þetta
sinn; að láta vita að þá er þessu stríði
lokið.
Samt er maður aldrei viðbúinn.
Um stund sat ég hljóð og það er
eins og eitthvert tómarúm hafi
myndast, en svo fara minningarnar
að streyma fram og það allar ljúfar
og góðar – og sumar miklu meira en
það.
Dúna frænka var alveg einstök.
Fallega brosið hennar, glaðlegur
og smitandi hláturinn hennar, við-
kvæm en samt svo sterk, en umfram
allt svo góð – einlæg og góð.
Fullu nafni hét hún Guðrún Ás-
gerður Halldórsdóttir en var aldrei
kölluð annað en Dúna.
Alveg frá því ég man eftir mér hef-
ur Dúna frænka verið mér ákaflega
kær og í miklu uppáhaldi og svo hef-
ur einnig verið með Ólöfu systur
hennar. Þær systur hafa alla tíð ver-
ið mér nánast sem stóru systur og ég
hef sótt mikið til þeirra í gegnum tíð-
ina. Synir mínir hafa átt sérstakan
hauk í horni þar sem Dúna frænka
var. Hún gaf sér alltaf góðan tíma til
að spjalla við þá, uppörva og á
Sunnuveginn hefur þeim fundist
hvað best að koma af flestum stöð-
um. Og mikið hefur alltaf verið gott
og gaman að koma til hennar og fjöl-
skyldu hennar. Hún var höfðingi
heim að sækja og einstaklega gest-
risin, gjafmild og rausnarleg.
Þær eru margar veislurnar sem
ég og við fjölskyldan höfum verið í
um dagana á glæsilegu heimili þeirra
hjóna. Dúna var ung í anda, jákvæð
og horfði á björtu hliðarnar. Gat ver-
ið hrókur alls fagnaðar og mikill
gleðigjafi vegna þess að hún var allt-
af hún sjálf.
Hún samgladdist öðrum innilega
en hafði mikla samúð með þeim sem
erfitt áttu.
Dúna var ekki mikið fyrir að trana
sér fram, þvert á móti, en stóð fast á
sínu ef svo bar undir.
Tónlistin var sterkur þáttur í lífi
hennar enda var hún sjálf mjög mús-
ikölsk. Dúna lærði á unga aldri að
spila á orgel. Einnig hafði hún þann
hæfileika að geta spilað á orgelið
nánast hvað sem var eftir eyranu.
Dúna lagði spilamennskuna mikið
til á hilluna þegar barnauppeldi og
heimilisstörfin tóku við, en naut þess
samt að hlusta á músik í útvarpinu
og af plötum. Hún unni allri góðri
tónlist, sérstaklega léttri músik. Var
eiginlega svolítið poppuð.
Seinna eða fyrir um það bil tíu ár-
um tók hún upp þráðinn aftur. Fór í
orgelskóla og tileiknaði sér nýjustu
tækni á því sviði, hljómborð, sem
hún spilaði á af slíkri snilld að unun
var á að hlýða. Þetta gaf henni mikið.
Enda fór það svo að hún fór að verða
eftirsótt til að spila í veislum og á
mannamótum margs konar þegar
vantaði þægilega tónlist.
Við frænkur áttum oft löng símtöl
og þá stundum í marga klukkutíma í
einu og aldrei skorti okkur umræðu-
efni. Ég á sannarlega eftir að sakna
þessara stunda, við þekktum hvor
aðra það vel, að við gátum sagt flest
það sem við vildum.
Þrátt fyrir ýmis áföll í lífinu eins
og gengur og veikindi var Dúna
gæfumanneskja í sínu einkalífi.
Ung giftist hún miklum sóma-
manni, honum Birni Jensen eða
Bassa eins og hann er alltaf kallaður.
Hann hefur staðið sem klettur við
hlið hennar.
Saman eignuðust þau drengina
sína tvo, Halldór og Róbert, góða
menn sem bera foreldrum sínum
gott vitni. Seinna kom tengdadóttir
og barnabörnin tvö, miklir sólar-
geislar í lífi þeirra. Og ekki má
gleyma Ólöfu systur hennar, enda
hafa þær systur verið alla tíð mjög
samrýndar.
En nú er Dúna öll og hennar er
sárt saknað.
Hún sýndi ótrúlegan kjark og
dugnað nú síðustu mánuði í sinni
baráttu. Hún stóð reyndar ekki ein
og óstudd því hennar samhenta fjöl-
skylda gerði allt sem í hennar valdi
stóð til að gera henni þessar stundir
sem bærilegastar og þá verð ég sér-
staklega að nefna hann Róbert .
Við fjölskyldan sendum þeim
Birni, Róbert, Halldóri og fjöl-
skyldu, og Ólöfu okkar innilegustu
samúðarkveðjur og biðjum Guð að
styrkja þau á erfiðum tímum.
Minningin um góða konu og allt
það sem hún var lifir.
Fríða.
Það var árið 1927 sem bræðurnir
Páll og Halldór festu kaup á jörðinni
Búrfelli í Grímsnesi og bjuggu þar
ásamt fjölskyldum sýnum, fyrst í fé-
lagsbúi og svo í tvíbýli, allt til ársins
1972.
Við Guðrún, Dúna, eins og hún var
ávallt kölluð, vorum því alin upp hér
á sama hlaðinu, bæði fædd á sama
árinu, og vorum því leikfélagar í
æsku, áttum bú saman og þá voru
notuð horn fyrir kindur, kjálkar fyrir
kýr og kálfa og leggir fyrir hesta.
Allt gekk þetta vel og árekstralaust
og á löngum vetrarkvöldum voru spil
og jafnvel dúkkulísuleikur helsta
dægradvölin, en þar sem ég var eini
strákurinn á bænum en stelpur á
báðum bæjum varð ég að láta mig
hafa það að taka þátt í stelpuleikjum
á þessum tíma.Við vorum saman í
barnaskólanum á Ljósafossi, vorum
fermingarsystkin héðan frá Búr-
fellskirkju og á þessum árum, um
1950, var stofnaður hér kirkjukór og
við krakkarnir á Búrfelli fengum til-
sögn í nótnalestri hjá kórstjóranum
og grunnþekkingu í orgelleik, sem
upp frá því varð okkar besta tóm-
stundagaman.
Guðrún var alla tíð að bæta við sig
námi í orgelleik og spilaði ágætlega á
hljómborð, bæði eftir nótum og eyr-
anu eins og við köllum það, hún hafði
yndi af allri tónlist og söng. Það eru
því margar minningar sem koma
upp í hugann frá æskudögum.
Næst lá leiðin í Héraðsskólann á
Laugarvatni og lauk Guðrún þar
gagnfræðaprófi. Námið sóttist vel,
því Guðrún var ágætur námsmaður
og hefði átt létt með langskólanám.
Guðrún var hlédræg að eðlisfari,
trygglynd og vinur allra.
Árið 1962 var hér í Búrfellskirkju
haldið veglegt brúðkaup og gefin
saman Guðrún Á. Halldórsdóttir frá
Búrfelli og Björn Jensen, rennismið-
ur frá Selfossi. Ungu hjónin settu
saman bú á Sunnuvegi 5 á Selfossi og
hafa búið þar alla tíð síðan og átt þar
fallegt heimili. Þau eignuðust tvo
mannvænlega syni sem nú kveðja
ástríka móður sem sárt er saknað.
Síðastliðið sumar fóru þau hjón til
Bandaríkanna og dvöldu hjá Róbert
syni þeirra sem var þar við nám.
Guðrún hafði mikla ánægju af þess-
ari ferð og hafði gaman af að segja
frá dvölinni þar. Nokkru eftir heim-
komuna í haust greindist Guðrún
með illkynja sjúkdóm. Þrátt fyrir
þetta tók hún þessum válegu tíðind-
um af sérstöku æðruleysi og léttri
lund, allt þar til yfir lauk. Ég, kona
mín, systur mínar frá Búrfelli og
fjölskyldur sendum Birni Jensen,
sonum og fjölskyldu, Ólöfu Erlu,
systur Guðrúnar, innilegar samúðar-
kveðjur.
Böðvar Pálsson.
Þegar ég lít til barnsára minna á
Sunnuvegi á Selfossi, sem þó eru
ekki svo ýkja langt að baki, eru dag-
ar þeirra sólargeislum baðaðir. Að
minnsta kosti eru flestir sortadag-
arnir mér gleymdir, en á hinn bóginn
man ég sólskinsstundir og sæla
vinda þíða. Og það í margræðri
merkingu orðanna, því sólarminn-
ingar mínar tengjast líka því góða
fólki sem við þessa götu bjó. Mér
segir svo hugur að þarna hafi verið
giska gott samfélag karla, kvenna og
krakka. Hinir eldri hjálpuðust
stundum að með tilfallandi verk og
leikir krakka voru fjörlegir.
Á seinni árum – og þó einkum eftir
að foreldrar mínir fluttu sig á annan
stað í Selfossbæ – hefur mér orðið
sárara að fara um þessa götu. Góðum
minningum frá glöðum dögum fylgir
oft tregi, en flestir þeir sem þarna
bjuggu á þeim árum þegar ég var
strákur eru fluttir á brott. Ellegar
horfnir yfir móðuna miklu, nú síðast
góð vinkona mín, Guðrún Ásgerður
Halldórsdóttir.
Hún var oftast kölluð Dúna. Var
gift frænda mínum, Birni Jensen, og
synir þeirra tveir, Halldór og Ró-
bert, vinir mínir og félagar frá fyrstu
tíð. Heimili þeirra var á Sunnuvegi 5,
en foreldrar mínir bjuggu í næsta
húsi vestan við. Húsi númer 3. Þarna
á milli lágu leiðir greiðar og mér stóð
ævinlega opið hús. Hvort heldur var
til leikja við strákana eða spjalls við
fullorðna fólkið. Alltaf tók Dúna mér
af þeirri miklu hlýju og góðvild sem
var raunar svo áberandi í samskipt-
um hennar við alla. Við háa sem lága.
Snauða sem efnaða. Alltaf var Dúna
heil og sönn, söm og jöfn og gerði sér
engan mannamun.
Margar skemmtilegar og góðar
minningar um samneyti við fólkið á
Sunnuvegi 5 gæti ég nefnt hér. Æv-
intýralega Þýskalandsferð með þeim
árið 1989 og margar spjallstundir
þar sem Dúna hvatti mig á sinn ein-
læga hátt að leggja rækt við skóla-
lærdóm. Helst að fara í háskóla og
læra öll heimsins fræði. Þetta urðu
ekki áhrínisorð, en hitt veit ég að
Dúna fylgdist vel með mér og hvatti
mig í störfum á þeim vettvangi sem
ég lagði fyrir mig.
Ekki síst minnist ég Dúnu þar
sem hún sat við hljóðfærið heima í
stofu og lék þar ljúfustu lög og söng
sjálf með. Oft þegar ég hafði lagst til
hvílu að kvöldi heyrði ég glaðan óm
fallegra laga. Frá hjartanu söng hún
mig inn í svefninn með lögum sem
einkennandi voru fyrir hennar ein-
staka hjartalag. Þetta voru ljúflings-
lög.
Um sína daga glímdi Dúna við
margvísleg veikindi og sitthvað var
henni mótdrægt að því leyti. Fyrst
fór þó að syrta að á liðnu hausti. „Út-
litið greinilega ekki gott að sagt er,“
hef ég skrifað í dagbók mína þann
15. október síðasta haust, daginn
sem móðir mín sagði mér að Dúna
hefði greinst með illkynja mein.
Læknum var ekki fært að veita
henni við því neina þá hjálp sem ein-
hverju gat breytt. Síðast hitti ég
Dúnu um jólin, hún var þá orðin illa
haldin og gerði ég mér þá ljóst að
samfundir okkar yrðu varla fleiri. Sú
varð líka raunin.
Nú þegar stjarna er í næturstað
trúi ég því að eftirlifandi ástvinir
Guðrúnar Ásgerðar Halldórsdóttur
eigi aðeins góðar minningar um
hana. Á þann veg minnumst við
hennar systkinin sem áttum lengst-
um heima á Sunnuvegi 3. Vottum við
frænda okkar, Birni Jensen, og fjöl-
skyldu hans okkar innilegustu sam-
úð þegar leiðir hafa skilið um sinn.
Sigurður Bogi Sævarsson.
Gola nöpur gárar haf,
gnauðar döpur bára.
Stjarna hröpuð himni er af
hörð eru sköpin tára.
(Björn Stefánsson.)
Þessi vísa hefir ómað í huga mér
síðan ég frétti látið hennar Guðrúnar
Ásgerðar eða Dúnu eins og hún var
alltaf kölluð. Vísuna orti afi minn er
hann missti konu sína. Þar er vísað í
þá gömlu sögn að stjörnuhrap sjáist
á himni þegar einhver góð sál flytur
til Guðs af jörðinni. Einnig er vísan
lýsandi fyrir þá miklu sorg sem hef-
ur búið með okkur vinum Dúnu og
vandamönnum síðan við vissum að
veikindi hennar yrðu ekki yfirstigin í
þetta sinn. En Dúna hefur oft þurft
að takast á við alvarleg veikindi og
margháttað heilsuleysi sem hún lét
þó aldrei buga sig. Með ótrúlegleg-
um viljastyrk og kjarki tókst henni
að yfirstíga hvert áfallið af öðru, allt-
af studd af sínum góða eiginmanni
og fjölskyldu. Og með fullri virðingu
fyrir læknavísindum nútímans er
mér nær að halda að oftar en ekki
hafi það verið hennar eigin heil-
brigða skynsemi og næmi sem varð
til þess að bjarga lífi hennar þegar
áföllin dundu yfir og það þurfti að
bregðast skjótt við eða greina hvað
var að. Ekki er vafi að skapgerð
Dúnu, eðlislæg bjartsýni, létt lund
og dugnaður hafi átt stóran þátt í að
fleyta henni yfir erfiða hjalla.
Dúna var góðum gáfum gædd á
öllum sviðum en þar ber tónlistar-
gáfuna hæst. Til tónlistarinnar gat
hún oftast sótt styrk þegar á móti
blés. Snemma í barnæsku fór að
bera á tónlistarhæfileikum og spilaði
hún hvað sem var eftir eyranu á org-
el þegar hún var lítil heima á Búr-
felli. Hún hóf sitt tónlistarnám í
nokkurs konar fartónlistarskóla sem
heita má að sé forveri Tónlistarskóla
Árnesinga. Maður að nafni Kjartan
Jóhannesson frá Stóra-Núpi ferðað-
ist um sveitir á vetrum og kenndi á
hljóðfæri. Hann kom að Búrfelli og
lærðu þær systur Ólöf og Dúna hjá
honum að þekkja nóturnar og leika á
orgel. Síðar lá leið hennar í Tónlist-
arskóla Árnesinga á Selfossi og var
hún þar við nám í orgel- og píanóleik.
Dúna var einn af stofnfélögum
kvennakórs Selfoss sem síðar varð
Samkór Selfoss. Hún hafði góða
söngrödd en varð að hætta að syngja
eftir að hún fór í skjaldkirtilsaðgerð.
Haustið 1991 hóf hún svo nám í
hljómborðsleik í Tónskóla Guð-
mundar Hauks Jónssonar í Reykja-
vík og stundaði það meðan kraftar
entust og var það henni mikil lífsfyll-
ing. Hún lagði mikið á sig til þess að
komast í skólann í hverri einustu
viku allan veturinn. Þeir segja mér
feðgarnir að Heiðin hafi aldrei verið
svo ófær þessi tíu ár að henni tækist
ekki að komast í spilatímana með
einhverjum ráðum. Á þessum tíma
nutu margir góðs af hæfileikum
Dúnu. Hún hefur leikið fyrir dansi
hjá eldri borgurum og hjá Oddfel-
lowstúkunni sem hún tilheyrði og
spilað dinnermúsik á ýmsum stöð-
um.
Við Dúna höfum þekkst síðan við
vorum saman í Héraðsskólanum á
Laugarvatni, en þaðan lauk hún
gagnfræðaprófi. Svo leið áratugur
sem ekkert samband var á milli okk-
ar, en þá hittumst við á götu á Sel-
fossi með frumburði okkar í barna-
vögnum. Enn leið röskur áratugur
án þess við hittumst en þá bar fund-
um okkar aftur saman þar sem við
vorum nú með örverpin okkar, Ró-
bert og Inga, á gangi og þá var ég
svo lánsöm að Dúna sagði mér að
hún hefði í hyggju að gerast dag-
mamma. Ég hafði engar vöflur á og
sótti um fyrir Inga hjá henni hið
snarasta. Þegar til kom tók hún ekki
fleiri börn vegna anna við bókhalds-
störf en Ingi fékk að vera hjá henni í
tvo vetur og leit hann æ síðan á hana
sem nokkurs konar fóstru sína og
Róbert sem sinn besta vin.
Þegar Björn fór að vinna sjálf-
stætt við rennismíði heima á Sunnu-
vegi hvatti Dúna hann með ráðum og
dáð. Tók hún virkan þátt í starfinu,
annaðist bókhald og skrifstofuvinnu
fyrirtækisins meðan heilsa hennar
leyfði.
Það var alltaf gaman að koma á
Sunnuveginn til þeirra. Dúna hafði
frá mörgu að segja og oft var hún
með skemmtilegar áætlanir um ut-
anlandsferðir á prjónunum, því ann-
ríkið var slíkt í fyrirtæki þeirra að
ekki dugði annað en að koma Birni
úr landi til þess að hann fengi ein-
hverja hvíld. Dúna var snillingur í að
skipuleggja og drífa í öllum undir-
búningi slíkra ferða. Ekki var síðra
að koma og heyra ferðasögurnar og
oft mikið hlegið á Sunnuveginum
þegar þau sögðu frá skemmtilegum
atvikum og lýstu fólki og framandi
stöðum. Síðustu ferðina fóru þau sl.
sumar til þess að heimsækja Róbert
þar sem hann var við nám í Banda-
ríkjunum. Þegar Björn fór heim
dvaldi Dúna áfram nokkrar vikur hjá
Róberti og veit ég að það var þeim
báðum dýrmætur tími og þau gátu
gert margt ánægjulegt saman þótt
heilsu Dúnu væri farið að hraka og
hún fengi, þegar heim kom, þann
harða dóm að engin lækning megn-
aði að bjarga lífi hennar. Þá lagði Ró-
bert allt frá sér og flutti heim til þess
að annast móður sína. Það gerði
hann á aðdáunarverðan hátt til
hinstu stundar og stóð öll fjölskyldan
þétt saman við að hlynna að Dúnu og
gera henni þessa erfiðu mánuði
bærilega. Einnig hefur Ólöf systir
hennar alltaf staðið sem klettur við
hlið Dúnu og fjölskyldunnar en milli
þeirra systra var mjög sterkt systra-
samband alla tíð.
Nú er þessi erfiði tími liðinn, tími
sem fjölskyldan tókst á við með svo
æðrulausri umhyggju, samstöðu og
kærleika að fágætt getur talist.
Dúna sjálf sýndi þvílíkan kjark og
hetjulund að leitun er á slíku. Nú er
aðeins sorgin eftir, sorgin og allar
góðu minningarnar sem munu ylja
um ókomin ár. Ég veit að mannkost-
ir Dúnu munu lifa áfram í börnum
hennar og barnabörnum. Við hér í
Réttarholtinu kveðjum Dúnu með
söknuði og sendum öllum ástvinum
innilegar samúðarkveðjur.
Guðrún S. Þórarinsdóttir.
„Ég er á langferð um lífsins haf.“
Því datt mér þessi ljóðlína í hug að
lengi hef ég arkað um lífsins leið – og
því fleiri ár sem eru að baki því fleiri
vini og samferðamenn sjáum við
hverfa úr lest sem áfram arkar út í
óvissuna.
Sárast er að sjá yngra fólkið sitja
eftir þegar maður sjálfur fetar áfram
á fúnum fótum og getur enga hjálp
veitt. En svona er lífið, því eldri sem
maður verður þeim mun fleiri vini
sér maður hverfa. Hér verður engu
um þokað.
Sunnudaginn 21. apríl hringdi
Björn Jensen til mín og tilkynnti
mér lát konu sinnar, Guðrúnar Ás-
gerðar Halldórsdóttur. Þetta kom
engum á óvart sem til þekktu því hún
var búin að liggja veik mánuðum
saman og var vitað strax í upphafi
hvert stefndi. Ég sat um stund í stof-
unni eins og hálfutan við mig. Dúna,
eins og hún var jafnan kölluð af vin-
um og vandamönnum, var búin að
vera besta vinkona mín og konu
minnar, Guðrúnar Dagbjartar Giss-
urardóttur, meðan hún lifði, en hún
lést 1990.
GUÐRÚN
ÁSGERÐUR
HALLDÓRSDÓTTIR