Vikan


Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 33

Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 33
Það var borð í miðjum braggdnum og á því voru krúsir með uppþorn- uðu kaffi, velktum ttmaritum, þvottaáhöldum og margflettum leiðarvísum með vopnum í innsta endanum var þil og á því dyr, sem lágu inn í lítinn, afhólfaðan klefa. I miðjum bragganum öðrum megin var svört tafla á veggnum. Flestir mannanna höfðu farið úr skyrtunum. Sumir voru í ermalaus- um bolum, aðrir voru naktir að beltisstað. Föt og skrokkar sýndust Hún vó og mældi ástandið með sjálfri sér . Mennirnir tveir, sem spiluðu ó spilin, voru ofurlftið spenntir. Það var svolítið óeðlilegt, hvað þeir voru niðursokknir í spila- mennskuna. Maðurinn í fletinu var afslappaður. Hún beið. Eftir ef til vill fimmtón sekúndur leit annar spilamannanna snöggt til manns- ins á fletinu. Nú var grunur hennar staðfestur. Þetta var hinn óopinberi stjórnandi hjarðarinnar. Þetta var maðurinn, var of seinn. Fastur hennar skullu beint á bringunni á honum. Hann lyftist frá jörðinni við óreksturinn og flaug aftur ó bak inn f gegnum dyrnar. Innan úr bragganum kom skellur, þegar hann hlunkaðist niður. Hún rétti úr sér, sneri við og gekk ofurlítið aftur á bak, til að hafa meira svigrúm. Brunig myndi koma aftur. Hún hefði getað gert hann örkumla eða rotað hann með því að sparka annarsstaðar. Mennirnir vissu það. úlnliður hans innanverður skall á honum. Höggið þaut yfir öxlina á henni og hann gretti sig af sárs- auka í handleggnum. MeS hinni hendinni sló hún hörkulega yfir andlit hans og svo var hún utan seilingar aftur — rétt utan við seil- ingu þessara löngu handleggja. En um leið og hún vék sér undan, sparkaði hann snöggt með hægra fæti og miSaði á nára hennar. Þetta var hreyfingin sem hún hafSi vænzt. Hún stökk upp jafnfætis, aSeins »?? *»?????????»?»»?»??¦»?????????????????????»????»?»»???????????????»????»??????????????????»???????»?<»????< | Nú var kominn tími til að gera fljótlega út um hlutina. Svona orrusta gat aldrei orðið löng og umsvifamikil átök, þar sem orrustuaðilar væru slegnir niður á víxi ,»??????»????????»????????»?»??????????»?????????????????????????1 hreinir, jafnvel þótt sumir einkenn- isbúninganna væru orSnir upplitaS- ir og slitnir. ÞaS var eitthvaS um þetta í Reglunum, sem Modesty hafði flett ó leiðinni fró skrifstofu Delgados. Liebmann tók aftur til máls með þessari sömu, háu, skæru rödd, sem barst yfir allar aSrar: — Þetta er Modesty Blaise. Hún kemur til meS að stýra þessari deild. Viðbrögðin voru hæg og ( sum- um tilfellum undirbúin. Höfðum var snúið, hendur fitluðu við spil, menn hættu að rápa um. Það varð kyrrð í bragganum. Á andlitunum voru sams konar svipbrigSi og á þeim, sem útifyrir voru. Modesty litaSist um, lengi og hægt. Svo sagSi hún aftur: — Þið venjist þvl fljótlega. Maður hló, og snöggþagnaði svo. Hún lét, sem hún heyrði ekki ( honum: — Raðið ykkur upp úti. Ég þarf að tala við ykkur. Án þess aS bíSa sneri hún við og fór út. Liebmann kom á eftir. Hún gekk fram ó hlaSiS, stað- næmdusf um tíu skref frá jeppanum og horfði óþolinmóð á dyrnar. MaS- ur kom í Ijós, hikaði og gekk síSan kæruleysislega útfyrir; tveir ( við- bót komu á eftir, síðan fjórir, glott- andi. Þannig hélt þetta áfram um hríð; svo tók það enda. Modesty leit á þann, sem síSastur kom út, og segSi: — Eru allir komn- ir? MaSurinn yppti öxlum. Modesty gekk aS bragganum og fór inn. Tveir menn sátu á fleti og spiluðu á spil — eða létu sem þeir spil- uðu. Sá þriðji var hinum megin ( bragganum, lá á bakinu, hendur fyrir ofan höfuS og augun lokuS. sem hún þurfti aS stangast viS. Hann var ofurlítiS undir sex fet- um, vöSvamikill, meS þykkt, svart hár á bringunni upp úr hólfhring- laga hálsmálinu á bolnum. Hann var handleggialangur. Beinabert andlitið var strengt og ferhyrnt og hárið mjög stuttklippt. Modesty hélt áfram, þar sem hún stóð við fótagafl mannsins. Hún tók hálfa krús af kaffi af borðinu, leit ofan ( hana og sagði: - Nafn? Hann opnaSi augun ofurlítiS, leit á hana áhugalaust og svaraSi: — Brunig. — Komdu út, Brunig. Hún rykkti til höndinni og tæmdi kaffið beint í andlit hans. Svo lagði hún krús- ina á borðiS og gekk rösklega í átt til dyra. — ÞiS líka, sagði hún við glápandi spilamennina, um leiS og hún fór framhjá þelm. Hún heyrSi braka í fletinu og hratt fótatak á gólfinu um leiS og hún kom útundir beran himin. H6p- urinn úti hafSi stækkaS. Menn úr hinum bröggunum voru komnir. Hún svipaðist ekki um eftir Willie Gar- vin, hann myndi ekki vera þarna. Hún var komin þrjú skref frá dyrunum núna og horfði framfyrir sig. I andliti hennar sáust engin merki um það, hve mjög hún ein- beitti sér. Hún heyrSi fótatakiS breytast, þegar stigiS var á mölina. Brunig var nú kominn nærrl, ó mikilli ferð. Hún kastaSi sér mjúklega áfram og bar fyrir sig hendurnar, til aS taka af sér falliS. Um leiS og hend- urnar snertu jörð voru fæturnir komnir á loft, krepptir til hálfs, og hún sneri höfSinu til aS horfa um öxl. Brunig reyndi aS beygja, en Brunig vissi þaS. ÞaS var ekki þaS, sem hún vildi. ÞaS gat veriS til- viljun, ef leikinn tók of fljótt af. Kongóvopnið var á sínum stað, milli sauma ( buxunum hennar, en hún lét það eiga sig þar. Þetta yrði að gerast án þess. Brunig kom hægt út að þessu sinni, andardrátturinn ör, á andliti hans mátti lesa ófall og reiSi. Spila- mennirnir tveir komu á eftir hon- um og voru fljótir aS v(kja til hliðar. Nú var kominn tími til aS gera fljótlega út um hlutina. Svona orr- usta gat aldrei orðið löng og om- svifamikil átök, þar sem orrustuað- ilar vaeru slegnir niSur á víxl. Hún vissi, aS Brunig hlyti að vera sterk- ur og mjög þjálfaður, hann hlyti að vera þaS úr því hann var greini- lega ókjörinn konungur, þessarar erfiðu deildar. Hún hugsaði hratt. Hún varð að vinna rækilega, en án þess að Brunig tapaði of miklu áliti. Hann var mikilvægur maður ( deildinni. Hann kom nær aftur, með ann- an fótinn ofurlítið framar hinum, ofurlítiS álútur til aS halda jafn- vægi, hélt höndunum lógt, tilbúinn að láta höggið ríða með hnefa eða handarjarði. Hún gekk beint að honum, meS hendurnar lauslega krosslagSar á brjóstinu. Þetta rugl- aði hann ( ríminu og gerSi hann óákveðinn. Hann hikaSi, átti von á brellu og skauzt til hliSar til að víkja sér undan sparki sem ekki kom. Hún gekk skrefi nær og var nú innan seilingar hans meS hend- urnar enn krosslagðar. Hann sló með handarjaSrinum ( áttina aS hólsi hennar. Hún bar fyrir sig olnbogann og þumlung frá jörSu og sex þuml- unga aftur á bak, og beygði sig ofurlítið til að grípa ökla Brunigs milli hraustlegra framhandleggj- anna. Handleggirnir voru eins og höggdeyfar til að draga úr spark- inu, og hendurnar reiSubúnar til aS grípa um hælinn og tána og um leið sneri hún snöggt upp á. Brunig æpti upp. Hann baðaSi út höndunum og hinn fóturinn rykkt- ist upp af jörSinni, meSan hann snerist um þann möndul, sem hinn fóturinn var nú orSinn aS, til að bjarga fætinum. Hann skall á jörð- ina með andlitið niður með út- breidda handleggi. Um leiS var hún viS hliS hans og lét fallast með bæði hnén á mjóhrygginn á honum. Það heyrðist „húff'l þegar loftið þrýstist úr lungunum. Eins og ( dvala lyfti hann blóð- ugu andlitinu. Hún hallaði sér fram á við og tók með vísi- og þumal- fingri um efri vörina, strax fyrlr neSan nefið og herti að. Þetta var mjög sársaukafullt. Hún lét annað hnéð síga að baki hans, en dró höfuSiS upp og sneri því til hliðar og reiddi hina höndina til aS slá á barka hans. Sársaukahrina hans varð skræk, þegar hann sá höndina lyftast, höf- uðið titraði, þegar hann reyndi að hrista það. Hann lamdi jörðina með hondunum og afskræmt „neil" brauzt framúr gapandi gini hans. Hún sleppti höfðinu, stóð upp og sté aftur á bak. Hann lá og másaði. Líkaminn gekk upp og niSur, þeg- ar hann barðist við að ná lofti ( lungun. Modesty sagði lágt: — Allt í lagi, Brunig. Farðu í hóp með hin- Framhald á bls. 90. VIKAN-JÓLABLAÐ 33
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.