Vikan


Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 72

Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 72
-------------------------------------------------------------7 íslenzkir munir í mjög góöu úrvali, til jóla- gjafa innanlands og utan. POKKUM AN ENDURGJALDS - ALLIR PAKKAR FULLTRYGGÐIR. SENDUM UM ALLAN HEIM. Hentugar jólcigjufir: Bing og Gröndal postulín. Stálbúnaður frá Síval. Margskonar vörur frá „Eva". Koparvörur frá Indlandi. Handskrytt kopar og viSarborð frá Indlandi. Endurprentanir á striga, eftir verkum gömlu meistaranna o. m. fl. ágætra jólagjafa. Gjörið syo vel að líta inn — Sjón er sögu rikari. Rammagerðin Hafnarstræti 5. Rammagerðin Hafnarstræti 17. Minjagripaverzlunin - Hótel Sögu. Minjagripaverzlunin - Hótel Loftleiðir. vissi að ef þeir færu með mig ætti ég ekki afturkvæmt, svo ég ákvað að vera staffírugur og sagði þeim að ég væri erlendur ríkisfulltrúi og hefði enga inter- essu fyrir þeirra bardögum, þeir gætu drepið hver annan ef þeim bara sýndist fyrir mér, en ég hefði ekki verið að gera annað en taka mynd af húsinu. Þeir segja að það sé bannað. Ég segi að það sé ekki bannað. Varð úr þessu hið mesta þjark og hélt aumingja ráðskonan okkar alS þeir myndu skjóta mig á staðn- um. En þá sagði konan mín ofur- ljúflega og eins og ekkert hefði í skorizt: „Má ekki bjóða herr- unum að borða?" Það þágu allir með þökkum, og svo var ekki meira þjarkað. Þeir fóru allir út og þökkuðu fyrir sig eins og góð- ir gestir. — Hvað varð um útlending- ana í borginni? — Það var misjafnt. Sumir komust brott en aðrir ekki. Allir voru í rauninni í stöðugri hættu. Flest erlend ríki gerðu sérstakar ráðstafanir til að bjarga sínu fólki. General Motors hafði mikla verksmiðju í Barcelona, og eínn af mínum beztu vinum vann þar. Hann hét Bill Hamer. Stjórnend- ur fyrirtækisins í Ameríku létu fólk sitt vita aS þeir hefðu feng- ið skip frá Marseilles til að koma við í Barcelona til að taka alla útlendinga sem á þeirra vegum 72 VIKAN-JÓLABLAÐ unnu. Vinur minn, Bill Hamer, tók þá stóran bíl og ók um alla borgina og smalaði saman öllu erlendu fólki sem hann þekkti og sagði því að koma á stundinni því að skipið yrði líkast því far- ið eftir tvo tíma. Þannig tók hann t. d. konu manns og börn, en ekki hann sjálfan, því að hann var ekki heima. Alls smalaði hann saman 130 manns á svipstundu. Hann kom til okkar um hádegið til að fá að borða, því að kona hans var farin um borð í skipið. Og þó að bíllinn stæði læstur fyrir utan húsið var honum stol- ið þessa litlu stund sem hann staldraði við hjá okkur. Urðu því allir sem eftir voru að fara gang- andi til skips. Hann bauð okkur með, en við töldum okkur eiga skyidum að gegna við ensku gestina, auk þess sem okkur hentaði ekki sem bezt að fara til Ameríku. En annars tel ég þessa röggsamlegu framgöngu hans þennan dag eina mestu hetju- dáð sem ég hef vitað unna, því á hverju andartaki gat hann átt á hættu að vera skotinn allan tímann sem hann eyddi í þessa smalamennsku. Einmitt meðan hann var að þessu logaSi allt í skærum og ofbeldisverkum. — En hvernig var um ykkar flótta? — Vertu rólegur, nú kem ég að því. TJm þetta leyti sneri ég mér til vinar míns, lögreglustjór- ans, og spurði hann hvort hann gæti ekki léð mér hermannafylgd úr borginni þar sem ég var til- kynntur fulltrúi erlends ríkis. Og ég minnist ¦ enn biturleikans í orðum hans er hann svaraði: „Ég hef ekki nokkurn mann sem ég get treyst eins og nú er kom- ið. Ég veit ekki nema þeir mundu ráðast á yður, og ég veit ekki heldur hve lengi ég sjálfur held lífi í þessum ofsa. Bezt tel ég fyrir yður að fara, en ég þori ekki að leggja á nein ráð. Ég veit ekki nógu vel hvernig ástandið er í úthverfunum og ut- an við borgina." Svo ákváðum viS að fara hvað sem það kostaði. Svo furðulegt sem það er þá var hvorki búið að taka minn bíl né bíl ensku hjónanna. Ég hafði aS vísu beitt skálkana þeim brögðum að hleypa Joftinu úr hjólunum á mínum bíl svo að til hans varð ekki auðveldlega gripið. Og á hinum bílnum var sprungin slanga. Ég gerði ítrekaSar til- raunir til aS fá gert við slöng- una, en það kom fyrir ekki, all- ar viðgerðastofur voru lokaðar. En þetta mátti ekki hefta för okkar. Við ákváSum að leggja af stað um hádegi tiltekinn dag, því að um hádegið mundu menn vera að næra sig og fáir á ferli. Nóttina áður pumpaði ég upp dekkin á mínum bíl og gerði við slönguna úr hinum bílnum með því að klippa bót úr regnkápu konu minnar og límá hana á slönguna með eldgömlu gúmmí- lími sem ég hafði í fórum mín- um síðan ég var hjólreiðamaður á stúdentsárum. Ég kalla þaS meiri háttar kraftaverk að þessi viðgerð dugði yfir Spán og Frakkland unz komið var til Calais við Ermasund. Þá lét hún undan. Ferðin gekk slysalaust af stað. En rétt hjá húsinu var þó strák- grey með byssu, 12—13 ára. Hann miðaði byssunni að okkur og gaf stöðvunarmerki, en það tíðkaðist mjög að segja ferðamönnum að leggja frá sér tóskur og hlaupa og svo var maður skotinn á flótt- anum. En ég vildi ekki nema staðar og ók af mikilli ferð og sveigði stýrið eins og ég ætlaði að aka á strákinn. Hann varð hræddur, auminginn, datt, missti byssuna og lagði á flótta. Svo bar ekkert til tíðinda fyrr en við komum til Badalona, einni af útborgunum sem hafði einna verst orð á sérfyrirhryðju- verk og lögleysi. Þar vorum við strax stöSvuð, og komu tveir menn með vélbyssur og sagði annar okkur að halda áfram, en hinn að nema staðar. Vissum við eðlilega ekki hvað gera skyldi. Byssunum var beint að mér sem ók fyrr. Þarna var búið að grafa sundur alla vegi, þar á meðal þjóðveginn norður til Frakk- lands. Opnuðu mennirnir því fyrir okkur eins konar pakkhús sem við vorum látin aka í gegn- um. Ég taldi óráðlegt að segja KENNIÐ BÖRNUNUM AÐ VARAST ELDINN Varist eldínn yfir hátíðarnar KKUMABÓTAFÉLAG ÍSLANDS LAUGAVEGI 105 SÍMI: 24425
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.