Vikan


Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 77

Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 77
ALGJÖRLEGA SJÁLFVIRK 10 ÞVOTTAKERFI: 1. Suðuþvottur, mjÖB óhreinn (meö forþvotti). 2. Suðuþvottur, venjulegur (án for- þvotts). 3. Mislítur þvottur (suðuþolinn) (bómull, léreft). 4. Gerfiefni — Nyion. Diolen. o. þ. h. (án þeytivindu). 5. Mislitur þvottur (þolir ekki suSu) (án þeytividnu). 6. Mislitur þvottur (ekki litfastur). 7. Viðkvœmur þvottur (Acetate, Per- (án þeytlvindu). 8. UHarefni (kaldþvottur). 9. Skolun. 10. Þeytivinda. A.F.B. - Verð: 17.640.- S.T.G.R. - Verð: 16.758.- VESTURGOTU // SIMI /9294 vitað að vera upp með mér af þv(. Nú er útvarpsstjóri orðinn sjötugur og verður því líklega, samkvæmt landslögum að láta af embætti inn- an tíðar. En það finn ég á mér, að tilhugsunin um að fá þct, þótt ekki verði nema einn starfsm.mn mér til aðstoðar og að geta kannski aft- ur farið að hitta kollega mína, þeg- ar þeir halda sína fundi, verður til að milda mikið söknuð minn eftir hann, þegar þar að kemur. — Hvar lærðir þú leiklist, Þor- steinn? — Það, sem ég lærði, var í Dan- mörku. Ég var við konunglega leik- húsið í eitt ár við nám, og á öðr- um leikskóla hef ég ekki verið. Ég byrjaði að leika þegar ég var f menntaskóla, eins og svo margir góðir menn. Byrjaði í fjórða bekk og lék með þau tvö ár, sem eftir voru. Ég hafði óskaplega gaman af þessu. I þó daga lét enginn maður sig dreyma um að leggja fyrir sig leiklist til að hafa atvinnu af henni. En við vorum nokkrir skólapiltar, sem höfðum leikið sam- an ( þessi ór og höfðum allir mik- inn áhuga á þessu, svo við stofn- uðum Leikfélag stúdenta, héldum því lifandi í tvö eða þrjú ór og færðum upp nokkur leikrit. Svo tók við háskólanám, eitt eða annað, og þeir héldu allir áfram nómi, þessir félagar m(nir, alvarlegu námi, sem kallað er, nema ég. Ég flosnaði upp úr læknisfræðinni, líklega af því ég var alltaf með þetta á heil- anum. Það var ekki einu sinni svo vel, að ég hellti mér ( þetta. Það tók alltof langan tíma að gera það upp við sig að fara út ( svona von- leysu. En svo fór ég samt sem áð- ur til Danmerkur að læra, einmitt ó kreppuárunum, og fékk svo ekk- ert að gera, þegar ég kom heim. Ég fékk að vísu dálítið að leika með, en í þá daga var svo sem ekkert greitt fyrir það, aðeins smá þóknun fyrir hvert leikkvöld, en ekkert fyrir æfingar. Það var óhjá- kvæmilegt að hafa starf til að lifa af. En maður lét sér ekki bregða við það, allir vissu, að það var þannig. En að fá ekkert að gera, af neinu tagi, það var tilfinnanleg- ast. Seinast fékk ég fyrir kunnings- skap við mann, sem einu sinni hafði verið vinnumaður hjó föður mínum, en síðan forframazt og var nú orðinn verkstjóri hjá símanum, vinnu við að grafa fyrir símaköpl- um hér í götunum. í því var ég um tíma. Þá var það að einn tryggur og góður bekkiarbróðir minn, sem hafði fengið dálítil mnnnaforráð út- vegaði mér svolitla s'vritstoruvinnu. Þetta var erfiður II na. Ægiíegur. Atvinnuleysi er hald ég eilthvað það hræðilegasta, sem fyrir getur kom- ið. Það er ekki hægt að ímynda sér meira auðmýkiandi ástand; að vera ungur, frískur, langa til að vinna, og1 ganga fyrir hvers manns dyr, láta sig ekkert muna um, hvort maður vinnur þetta eða hitt, en fá alls staðar nei. Og vera þá búinn að stofna heimili og takast á herð- ar skyldur við fleiri en siólfan sig. — Það gengur trúlega illa að láta okkur unglinganna skilja það til fulls. — Mér finnst ekki von, að neinn geti skilið það, sem ekki hefur lif- að það. — En var hægt að halda úti leik- listarlífi ó þessum tíma? Hafði nokkur efni á að fara ( leikhús? — Jah — það er svona, eins og þú veizt, brauð og leikir — þegar allt er í niðurlægingu og örbirgð, þá er þetta tvennt það eina, sem á einhvern hátt alltaf gengur. — Skrýtið. — Jó. Jahá. — Jó. — En nú er það líka alltaf svo, að iafnvel þótt krepputímar séu, er ævinlega tals- vert af fólki, sem heldur sínu að mestu óskertu. — Nú, en ef við bregðum okkur svo nær útvarpinu aftur. Mig lang- ar að minnast á gagnrýni á út- varpsleikritum. Hún er engin, utan þetta vanalega nöldur í bréfadálk- um dagblaðanna, sem lítið mark er á takandi, gjarnan sprottið af persónulegri óvild eða fanatík. Ert þú ekki óánægður með þetta? — Jú. Ég hef oft minnzt á þetta við okkar yfirmenn hér, sem ættu að hafa hæg heimatökin, því eins og þú veizt er útvarpsráð alltaf sett saman af ritstiórum ' dagblaðanna að miklum hluta. Ég hef látið í Ijós þá skoðun, að einkennilegt sé, að ævinlega skuli þagað um þessa grein listar í útvarpi, eins og blöð- in gera mikið fyrir hana í leikhús- unum. Ég býst reyndar við, að það sé dálítið erfitt fyrir blöðin að hafa starfsmenn, sem bindi sig við að hlusta stöðugt ó útvarp. — Þau yrðu þá kannski að hafa fleiri en einn. En þetta veldur því, að mín- um dómi, að almenningi notast ekki eins vel að þeirri leiklist, sem út- varpið flytur, og mögulegt væri. Svo ég nú ekki tali um, hvað þetta veldur okkur, sem erum að basla í þessu, mikilli ófullnægiu, að það ar aldrei nefnt, þótt við leggium okkur alla fram, komum með mjög góð verk og skilum þeim eftir okk- ar getu vel. Það er alveg afleitt. Og þetta er hvergi svona annars staðar, þar sem ég þekki til. Við minntumst á starfsbræður mína á Norðurlöndum áðan. Þeir hafa fyr- ir sið að senda blöðunum tilkynn- ingar um komandi leikrit ósamt stuttum efnisútdrætti, væntanlegum hlustendum til glöggvunar. Blöðin birta þetta, og eftir á flytja þau gagnrýni, stutta eða langa eftir ó- stæðum, um flutninginn. Það er óþarfi að gagnrýnin sé löng, að- eins að fólk sjái, að leiklist í út- varpi sé einhvers virði og einhvers metin. En þögnin er afleit. Nú, en af því að undirtektir dagblaðarit- stióranna voru góðar, tók ég mig til eitt haustið og gerði nokkra efn- isútdrætti úr komandi leikritum, og hafði þó nóg annað að gera. Síðan sendi ég blöðunum þetta. Það kom ekki nema í einu blaði. Þar kom það í þrjár vikur, en þó hætti ég þessu aftur, úr því raunverulegar undirtektir voru ekki betri. — En er gagnrýnin hér svo beys- in, að slægur sé í henni? — Mér finnst leikhúsgagnrýni hér hafa tekið framförum, miðað við — Winther Þrfhföl fást í þrem slæröum ORNINN SPÍTALASTÍG 8 - SÍMI 14661 PÓSTHÓLF671. VIKAN-JÓLABLAÐ 77
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.