Vikan


Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 15

Vikan - 07.12.1967, Blaðsíða 15
hreyfa legg eða lið. Að lokum varð þögnin óbærileg. Hún bað- aði hjálparvana út höndunum. — Fyrirgefðu, ég ætlaði ekki að vera ruddaleg, en mér fannst svívirðilegt hvernig þú fórst með Adrienne. Hversvegna léztu hana ekki vita að þú varst gift- ur? Það var eins og hann kæmi til baka úr mikilli fjarlægð og hún varð að endurtaka spurn- inguna. Hann sleppti hurðarhún- inum og kom hægt í áttina til hennar. — Það er Adrienne, sem ég þarf að biðja afsökunar. Enga aðra. Þetta kemur engum öðrum við en okkur tveimur. — Ég bað ekki um neina skýringu, sagði hún rólega. — Ég spurði þig, hversvegna þú hefðir ekki sagt Adrienne þetta. Grá augu hans mættu hennar. — Þú myndir ekki trúa því, en það er raunar einasta afbrotið sem ég hef á samvizkunni. Ég kom hingað í þeim eina tilgangi að segja Adrienne allt um Caro- line. Julie varð tortryggin á ný. — Er það ekki ótrúleg tilviljun? Er það ekki merkilegt, að þér skuli fyrst detta í hug að skýra frá því, þegar Adrienne hefur sjálf komizt að þessu með kon- una þína? — Það vissi ég ekki, fyrr en þá sagðir mér það sjálf rétt áðan. Hún fann augnaráð hans hvíla á sér, langaði til að trúa honum og hjálpa honum, en gat ekki losað sig við þá tilhugsun, að hann hefði dregið Adrienne á tálar. Hefði hann á þessari stundu beðið um hjálp hennar, beðið hana að skilja sig og hjálpa sér til að vinna Adrienne aftur, hefði hún neitað því ákveðið, en sú einfalda staðreynd að hann gerði enga tilraun til þess, hafði einmitt þau áhrif. Henni var mest í mun að fá að vita, hvers- vegna hann hefði árum saman látið fólk halda að hann væri ekkill. Slögin í borgundarhólms- klukkunni voru stikkorðið, sem með þurfti. — Adrienne hlýtur að fara að koma. Seztu og ég skal gefa þér í glas, meðan þú bíð- ur eftir henni. Martin lét fallast í hæginda- stólinn og tók á móti glasinu, sem hún rétti honum. Julie fitlaði við sitt og flutti það á milli handa. —Martin, sagði hún svo. — Hvað ætlarðu að gera, með tilliti til Adrienne? Hann leit upp úr þungum ,þönkum: — Ég ætla að biðja hana að giftast mér, svaraði hann rólega. Vonin ólgaði í Julie. — Þýðir það, að þú sért laus? —. Ekki ennþá, en um þetta leyti á morgun er ég það. Hann dreypti á drykknum og kveikti sér í sígarettu. Um leið og hún fór hjá stólnum hans á göngu sinni ¦ fram og aftur um gólfið, rétti hann út handlegginn og stöðvaði hana. —• Meira ætla ég ekki að segja þér núna, Julie. Það er Adrienne, sem ég þarf að útskýra allt fyrir. Ég sé núna, að ég hefði átt að segja henni allt um Caroline fyrir löngu, en mér datt ekki í hug, að hún upp- götvaði þetta svona. Ég var svo heimskur að vilja sjálfur ráða stað og stund, en það er eins og allt annað hér í heimi, maður fær sjaldnast það, sem maður vill sjálfur. Það er alltaf einhver, sem þarf að leggja stein í götu manns. Nei, ég er ekki að hugsa , um þig, Julie. Ég hugsa bara um Caroline. Hönd hans luktist um hennar. — Ég veit, að það var vinátta þín í garð Adrienne, sem knúði þig til að sökkva þér til botns í þessu dularfulla máli um mig og hjónaband mitt og Caro- line, og ég væri alveg til með að segja þér frá því öllu saman, en þú verður að skilja, að mín fyrsta skylda er að hrein þvo mig fyrir Adrienne. Ég bið þig að treýsta mér, Julie. Ég hef enga sönnun fyrir því, að þú get- ir gert það, en ég gef þér dreng- skaparorð um, að allt verður í lagi. Ég elska Adrienne og er harðákveðinn í að biðja hana að giftast mér, um leið og ég hef komið einhverju lagi á mín mál. Julie gat ekki gengið f ber- högg við hreinskilnina í rólegum gráum augunum, en samt reyndi hún hvað hún gat. — Mér finnst þetta allt saman svo óskilj anlegt. En það er sennilega vegna þess, að ég er sjálf svo hamingjusam- -'lega gift, að ég get ekki skilið, hvernig kvæntur maður getur leyft sér að verða ástfanginn af konu, jafnvel þótt hún sé Adri- enne. — Þú talar um hamingjusamt hiónaband. Hiónaband okkar Caroline nálgaðist það aldrei. — Var enginn í þorpinu, sem vissi, að þú . . . . að konan þín var ennþá lifandi? — Bara Sophie March. Hún hefur þekkt mig alla ævi og hún hitti Caroline, áður en við gift- umst. En Sophie er lífsreynd gömul kona. Ég efast um, að hún hafi sagt dómaranum, manni sínum, frá því, hvað þá öðrum. Við Caroline bjuggum saman í þriú ár, en það var langt frá því að það væri áfallalaust. Skömmu eftir að Jamie fæddist, fór hún til Ameríku. Þetta er hreinn og skær sannleikur, Julie. — Fór hún frá sínu eigin barni? Rödd Julie var nánast vantrúarhvísl. — Hún gaf skít í bæði hann og mig. Og þegar hún loks ákvað að lifa sínu eigin lífi, vissi ég að það var tilgangslaust að reyna að hindra hana. Ég keypti húsið hér og hef látið Jamie alast upp í þeirri trú, að móðir hans hafi dáið meðan hann var kornbarn. Hann hefur látið sér það vel lynda og mér fannst bezt að láta aðra lifa í sömu trú. Hann hall- aði sér fram og hvíldi olnbog- ana á armhvílunum, en sleppti ekki hönd Julie. — Til að byrja með ímyndaði ég mér, að Caro- line myndi koma aftur, taldi mér meira að segja trú um, að ég óskaði þess, en eftir því sem tíminn Ieið, rann það betur upp fyrir mér, að það, sem ég hafði haldið að væri ást, var aðeins blind ásthrifni. Ég er ekki að reyna að afsaka mig. Ég á allt skilið, sem ég hef orðið að þola, alveg þangað til Adrienne kom inn í líf mitt. Hann andvarpaði þunglega og tæmdi glasið sitt. — Nú, afganginn veiztu. Nú er bara um að gera að útskýra þetta fyrir Adrienne og biðja til guðs að hún trúi mér. — Ég .... Lengra komst Julie ekki, því síminn hringdi. Hún stökk á fætur og svaraði. — Það er til vill til þín. Frú Garstone virðist örvita yfir ein- hverju. Hann tók símann og rumdi geðvonzkulega. — Hvað er nú að? Svo stirnaði hann upp, og röddin varð óróleg. — Hvenær? Og þér hafið ekkert gert í því fyrr en núna? Nei, alls ekki. Ég hef aldrei gefið yður leyfi til að meðhöndla drenginn á þann hátt. Mér er skítsama, hvað þér ger- ið. Hann slengdi tólinu á sím- ann og sagði: — Þetta gamla nautheimska flagð lokaði Jamie inni í herberginu sínu í gær- kvöldi, og þegar hún kom þang- að upp í morgun, var það tóma. Hann starði ævareiður út um gluggann. — Hvers annars gat hún vænzt af barni með hans skapgerð? Guð má vita hvar hann er nú! — Ég hef ekki séð hann síðan í gærkvöldi. Ég hefði haldið, að hann kæmi beint til Adrienne. Það gerir hann alltaf, þegar eitt- hvað er að. Hún sá í hvaða bar- áttu maðurinn átti við sjálfan sig, þegar hann leit á úrið sitt aftur. Áhyggjurnar af syninum tókust á við örvæntingarfulla þörf hans til að tala við Adri- enne. Hann ákvað sig. — Ég verð að finna vesalings ónytjungsræf- ilinn. Ég vona, að hann sé ennþá innan sveitarinnar. Ég kem aft- ur um leið og ég hef náð í hann. Julie fylgdi honum út. — Ég skal segja Adrienne frá þessu. Reyndu garðhúsið fyrst, Martin. — Já .... En nefndu ekkert við Adrienne af þvf, sem ég hef sagt þér. Ég verð að fá að tala við hana fyrst, sjálfur. — Allt í lagi. Og .... Mar- tin.... Til hamingju .... í báð- um tilvikum. Hann þrýsti hönd hennar þakklátur, áður en hann hljóp yfir flötinn, í áttina að garðhús- inu. 14. kafli. Adrienne nam staðar á horn- inu á Hollyoak Lane og beygði sig til að setja hálsbandið á Bracken, áður en hún gengi niður eftir aðalgötunni í þorp- inu. Þegar hún reis upp, kom hún auga á glæsilegan bfl úti fyrir pósthúsinu. Há, ótrú- lega glæsileg kona í hvítri kápu, berhöfðuð með axlasítt, Ijóst hár, steig inn í hann. Adrienne greip andann á lofti. Eitt and- artak sýndist henni hún sjá fagran vángasvip Caroline Wyndham, áður en konan settist undir stýrið og skellti á eftir sér hurðinni. Nei, hún hlaut að hafa misséð. Allt þetta með Martin gerði hana svo ruglaða. Mótor- inn var settur í gang og langur, lágur lúxussportfólksbíllinn hvarf niður eftir veginum með- fram ánni. — Hvað getur svona útstill- ingabrúða verið að gera hér f Crompton Abbey? Orðin voru svo nákvæmlega klippt út úr huga hennar, að Adrienne var fyrst í stað í vafa um, hvort hún hefði heyrt þau utan að eða innan að, þar til hún upp- götvaði dr. Spencer við hlið sér. — Við sulum bara vona, að hún hafi bara átt leið hér í gegn. Annars lendir einhver í vand- ræðum á leiðinni heim til kon- unnar sinnar. Og ef hún hefur spurt til vegar hjá gðmlu kjaftatífunni í pósthúsinu, verð- ur erindi hennar til Crompton á hvers manns vörum í býtið í fyrramálið. — Sæll! Þú gerðir mér næst- um bylt við. Hvaðan kemur þú? Læknirinn tók kumpánlega í handlegginn á henni og ró hana með sér að bílnum. — Þú varst niðursokkin í eigin hugsanir, en þær voru víst eitthvað áþekkar mfnum, eftir svip þínum að dæma. Ég er fenginn að ég hitti þig, því mig langar til að biðja þig að gera mér greiða. Hann tók upp kveikjuláslykilinn. — Væri það að misnota sér vináttu Framhald á bls. 93. VIKAN-JÓLABLAÐ 15
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.