Iðunn : nýr flokkur - 01.07.1926, Page 76

238
Á. H.:
IÐUNN
Saga Wildes er ekki einungis sagan um blindan leik
örlaganna. Hún er jafnframt sagan um bleyðihug og
vesaldóm mannanna — sagan um það, hvernig þeir
skríða í duftinu fyrir frægð og veraldargengi, en snúa
bökum við jafn skjótt og á móti blæs.
Einnar undantekningar er þó skylt að minnast. Kona
ein mikillát skilur sig út úr hópnum. Hún geymir minn-
ingu skáldsins í hjarta sínu eins og helgidóm. Hún
hlúir að gröf hans og varnar því, að hún týnist og
gleymist með öllu.
Lengi vel var það ókunnugt, hvar Oscar Wilde hvíldi.
Það eitt vissu menn, að honum hafði verið holað niður
í einhverjum kirkjugarði í Parísarborg. En sá dagur
kom, að gröf hans var dregin fram úr gleymskunni.
Höggmyndasmiður einn er við vinnu á verkstæði
sínu. Einn góðan veðurdag fær hann heimsókn af svart-
klæddri konu, er biður hann að gera grafstyttu háa og
mikla. Þegar myndhöggvarinn spurði handa hverjum
steinninn ætti að vera, svaraði konan: »Steininn á að
reisa á gröf skáldsins Oscar Wilde*.
»Vitið þér hvar hann hvílir?« spurði listamaðurinn.
Konan draup höfði og nefndi kirkjugarðinn.
Steinninn var gerður, og nú gnæfir hann á gröf
skáldsins. Hann er úr granít og þriggja metra hár.
Framan á steininn hefir listamaðurinn höggvið táknmynd,
sem á að sýna eilífðarþrá mannsandans og flug hans inn
í óendanleikann. Undir mynd þessari er höggvið nafnið
Oscar Wilde með stórum, óbrotnum stöfum. Aftan á
steininn er greypt krossmark, prýtt perlum. Og brjóst-
líkan eitt lítið, af konu, hallast upp að steinsúlunni háu.
Ef til vill er það af þeirri hinni sömu svartklæddu ensku
aðalskonu, er kostaði minnismerkið. Hún ætti að minsta
kosti skilið að mynd hennar væri greypt í grjót, þessi