Vaki - 01.09.1953, Blaðsíða 23

það er svona: Góð list er alltaf þjóðleg;
— vísvitandi þjóðleg list er alltaf slæm.
Viðvíkjandi síðustu spurningu þinni:
— ég held, að málari eigi yfirleitt ekki
að hugsa „við vinnu sína“, heldur vita
óafvitað eða eins og þegar guð bjó til
heiminn; hann bara bjó hann til á sex
dögum. Ég hef hann að vísu grunaðan
um að hafa notað sunnudaginn til að
spekúlera.
Svo við snúum okkur að öðru: Finnst
þér skilyrði góð fyrir málara á íslandi
bæði þau veraldlegu og andlegu, og eins
niittúruumhverfið ?
Vorið og sumarið er eins og stórt og
bjart stöðuvatn, þar sem synda má í allar
áttir; — skammdegið aftur á móti lok-
að svartavíti, og maður beinlínis marg-
drepst þar frá veturnóttum til jafn-
dægra.
Hvað segir þú svo um íslenzka málara
og málaralist. Álítur þú hvort tveggja
standa jafnfætis erlendu?
Allt útlandið er nú nokkuð fyrirferð-
armikið hugtak. Eigum við ekki að láta
okkur nægja að bera okkur saman við
t. d. grannþjóðir okkar. 1949 hafði ég
sérlega góða aðstöðu til þess að mæla
okkur við hin Norðurlöndin. Ég hengdi
þá upp íslenzku málverkin á sýningu
Norræna listbandalagsins í Kaupmanna-
höfn og þremur öðrum bæjum í Dan-
mörku. Ef dæma má út frá þessari sýn-
ingu, þá geta Finnar að mínu áliti ekki
teflt fram betra málverki en við. Aftur
á móti verkar málaralist okkar tak-
mörkuð og skrýtin samanborið við
danska og sænska list og enda norska,
þótt hún sé leiðinleg. Á þessari sýningu
var meiri ferskleiki yfir íslenzku
deildinni en hinum. Það er eitthvað
hraustlegt og geðríkt í okkar litlu mynd-
list, eitthvað í ætt við hann Kiljan, og
við gætum okkur að skaðlausu lagt rækt
við þetta, — enda þótt gengi ofboð lítið
út yfir Parísardýrkun okkar.
Hefur þú ekki þessa vanalegu vantrú
eldri málara á ungum málurum?
Jú — jú; nei — nei. Fyrst þú kemur
með svona spurningu, hlýtur þú að vera
á slánaaldrinum og muna eftir sögunni
um Óla lokbrá, þar sem líffærin voru
að þjarka um, hvert væri þýðingarmest.
Þegar ég sem barn las þessa sögu, komst
ég í mikinn vanda út af því, hvaða líf-
færi ég ætti að vera með eða móti í
þessu borgarastríði líkamspartanna. Ég
held að það hafi endað á því, að ég veitti
litlu tánni að málum. Ég er með ykkur.
Ætli það mætti annars ekki líkja ungum
málurum við bréfpoka, fullan af vindi,
og að þeir séu orðnir gamlir, þegar vind-
urinn er úr þeim.
Sérstölc skilaboð eða athugasemdir?
Nei, engin það ég muni; en þakka
þér fyrir viðtalið og að hafa gefið mér
tækifæri á að svara spurningum þínum
skriflega, svo að brenglun máls sé fyr-
irbyggð, og fyrirgefðu, að ég hef ekki
gert þessu betri skil.
H. Á.
TlMARITIÐ VAKI
21