Stefnir: tímarit um þjóðmál og fleira. - 01.05.1934, Blaðsíða 60

'58
Pólitískt söguágrip.
[Stefnir
En þeir, sem vilja sjá óhlut-
vanda blaðamennsku andstöðu-
flokks, ættu að lesa Tímann frá
þessum árum, og þó sérstaklega
þegar nálgast tók kosningarnar.
Frá þessari baráttu eru enn í
minnum hafðar ýmsar frægustu
stórlygar, sem hér á landi hafa
þekkst. Þá var stagast svo ár-
um skiftir á því, að stjórnin hefð'
ætlað að gefa stóreignamönnum
eftir 600.000 krónur á einu ári
með því að taka upp meðaltals-
reglu í útreikningi tekjuskatts.
Reynslan leiddi í ljós, að þetta
hefði í raun og veru numið á þrem
árum liðlega 67 þúsundum. Þá
var því haldið látlaust fram, að
stjórnin hefði velt 9.000.000 kr.
bagga á þjóðina, eða 90 króna
bagga á hvert mannsbarn, ,,ung-
barnið í vöggunni og gamalmenn-
ið á grafarbakkanum" hvað þá
aðra. En fóturinn fyrir þessu vai
sá, að stjórnin tryggði um stund
rekstrarlán í Ameríku handf
bönkunum, ef svo skyldi fara, að
erfiðleikar yrðu á því, að halda
atvinnuvegunum gangandi. Af
þessu var aldrei notað nema ör-
lítill partur og var greitt jafn-
harðan. Að ekki sé það nefnt, að
aldrei kom til orða að ríkið tæki
þetta lán eða bæri af því neinn
þunga á nokkurn hátt. Þá var
Jón Þorláksson kallaður „skulda-
kóngur“ fyrir það að hann borg-
aði ríkisskuldirnar niður um
•ne.'"a en þriðjung. Þá var það
barið blákalt fram, að stjórr.in
hefði sökkt landinu í 17 miljón
k.róna skuld á einu ári. Mun það
hafa verið reiknað þannig, að
fyrst var Ameríska lánið talið
sem nú var nefnt, og síðan, með
mátulegum ýkjum, lán, sem tekin
voru handa Veðdeild og Rækt-
unarsjóði, sem allt var landinu
gersamlega óviðkomandi. Þegar
þessar „slculdakónga“-greinar
fóru geistast, var það upplýst af
fjármálaráðherra, að stjórnin
hafði ekkert !án tekið öll árin
nema 200.000 kr. skyndilán þeg-
ar hún var nýkomin að völdum, af
því að kassinn var tómur eftir þá
menn, sem Tíminn, með allmiklu
stolti, kallaði „fjármálaráoherra
Framsóknar“.
Þessum lestri mætti halda á-
fram.
Um sambandið við jafnaðar-
menn var nú vandlega þagað. Á
því þurfti ekki að halda, og því
var gildran falin vandlega. Það
varð að venja flokksmennina við
og ekki fara of harkalega að
þeim. En þó var fyrsta tilraunin
gerð á þessu tímabili. Á árinu
1926 fóru fram tvenn landskjör,