Stefnir: tímarit um þjóðmál og fleira. - 01.05.1934, Síða 99

Stefnir]
Kraftaverk Andkrists.
97
ekki lengur staðist. Vér þörfn-
umst endurfæðara heimsins, nú,
eins og á tímum Augustusar“.
Og þeir rifu hár sitt og pyntuðu
sig, því þeir vissu, að endurfæð-
arinn hlaut að verða Andkristur,
og að það var endurfæðing afls
og ofbeldis, er í aðsigi var.
Eins og sjúkir menn eru ásóttir
af kvilla sínum, þannig voru þeir
ásóttir af hugsuninni um And-
krist. Þeim var sem þeir sæu hann
augliti til auglitis. Hann var jafn
ríkur og Kristur hafði verið fá-
tækur, jafn vondur og Kristur
hafði verið góður, jafn heiðraður
og Kristur hafði verið smáður.
Vopn hans voru sterk, og hann
gekk fram í fylkingarbrjósti blóði
ataðra illvirkja. Hann reif kirkj-
ur til grunna, myrti presta og
vopnbjó mannkynið til styrjald-
ar, þar sem bróðir vó að bróður,
allir óttuðust alla og hvergi var
friðland að fá.
Og hvert sinn, er einhver sá,
er hyllti afl og ofbeldi, lagði leið
sína um hafsjó tímans, kvað við
frá Kapitolium hrópið:
„Andkristur, Andkristur".
Og í hvert sinn, er einhver
þessara manna hvarf í tímans
haf, hrópuðu munkamir „Hósí-
anna“ og sungu „Te Deum“. Og
þeir sögðu:
„Sakir .bæna vorra falla hinir
óguðlegu, áður en þeim auðnast
að stíga fæti á Kapitolium".
En yfir klaustrinu fagra lá sá
þungi hefndardómur, að munkar
þess gátu aldrei notið eirðar eða
næðis. Nætumar voru þeim þung-
bærri en dagarnir. Þeir sáu þá
óarga dýr ryðjast inn í klefana
og leggjast fyrir, við hlið þeirra
sjálfra á rúmskákinni. Og hvert
þessara óarga dýra var sjálfur
Andkristur. En sumir munkanna
sáu hann í líki flugdreka og aðr-
ir sáu hann í líki gamms og enn
þá aðrir sáu hann í sfinks-líki.
Og er þeir risu úr draummóki
sínu, voru þeir máttfamir, sem
eftir erfiðan sjúkleik.
Eina huggunin, sem þessir vesl-
ings munkar áttu, var Kristlíkan
það, sem geymt var í Aracoeli-
kirkjunni. Væri einhver munk-
anna svo hræddur orðinn, að hon
um lægi við sturlun, gekk hann
til kirkjunnar og leitaði sér hug-
svölunar hjá líkaninu. Hann gekk
þá gegn um kirkjuna endilanga
og inn í lítið bænhús, er, svo lítið
bar á, var komið fyrir nærri há-
altarinu. Þar inni kveikti hann
ljós á vígðum kertum og gerði
bæn sína, áður en hann lauk upp
altarinu, en fyrir því voru hurðir
úr járni með tvöfaldri læsingu.