Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2001, Blaðsíða 46

Múlaþing
Lengst til vinstri sjást Súlur, þá Dyrfjöll, Beinageit, Hraundalur, Botnsdalsfjall, þá ónefndur hnjúkur (á
korti). Strýtulagaði hnjúkurinn er Norðdalshnjúkur og samnefnt skarð utan við hann. Lengst til hœgri sést
síðan Herfellið. Bœrinn á myndinni er Tókastaðir. Ljósm.; SGÞ.
um skíðin nokkuð upp í brekkuna. Síðast
voru hendur notaðar jafnt og fætur til að
skreiðast upp að klettariðinu á vesturhorni
tjallsins. Brekkan stóð eins og stafur upp
og þægilegt að borða snjó til að stilla þorsta.
Þegar upp á klettana kom lá snjólaus hrygg-
ur á vesturbrúninni sem snýr að Héraðinu,
allbrattur upp á hæsta hnjúkinn sem er út á
norðurbrún. Ávöl fönn var í hryggbrúninni
sem við gengum eftir. Þegar henni sleppti
tók við mörg hundruð metra há þverbrött
tjallshlíðin. Það hvarflaði að manni að
verða lofthræddur þegar litið var niður.
Af hæsta tindi Beinageitar sem er 1107
m er útsýni tilkomumikið. Langanesið sem
hvít rönd teygði sig langt út fyrir Kollumúla
og Digranes til hafs. Úthérað allt eitt sam-
fellt hjarn yfir til Hlíðarfjalla. Tveir dökkir
dílar í Húsey, þökin á bæjunum. Þegar inn-
ar kom í Tunguna sáust dökkir randar sem
voru klettabelti í ásum. Snæfell blasti við,
Vatnajökull, Herðubreið og fjöllin á Mý-
vatnsöræfum, fjallgarðamir í Norðurheiði
og svo mætti lengi telja.
Við sáum vel upp eftir Fljótsdal og inn
Norðurdal og bak Fella- og Fljótsdalsheiði
lítilfjörlega sandskoru; Jökuldal. Upp í
Fellum og Fljótsdal var farið að dökkna
vegna hláku. Við dvöldum á hnjúknum við
að horfa yfir þessi ríki veraldar þar til okkur
var orðið kalt. Þá hurfum við til baka niður
að skíðunum og renndum okkur niður á
Beinahjalla. Þar var molluhiti þó uppi væri
frost. Við lágum þar í sólbaði um tíma og
biðum þess að færi að kula og skíðaleiði að
vænkast. Það vildi til á leiðinni niður brekk-
una að Guðmundur missti frá sér annað
skíðið. Það var af gamalli gerð, hafði verpst
og var því rangskreitt. Skíðið fór sem nærri
má geta á geysiferð en beygði fljótt á aðra
44