Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2001, Blaðsíða 98

Múlaþing
drengjanna á Seyðisfirði. Þeir voru oft við
skotæfingar og þá gjaman í Háahrauni, sem
svo er nefnt, og er fyrir innan og ofan
Þórarinsstaðatúnið. Kom eg þá stundum til
þeirra og fékk að skjóta úr rifflum þeirra.
Þessir rifflar vom stórir og með kíki og
fullkomnir að allri gerð. Skotmörkin voru
kringlótt spjöld, fest á stöng í ca þriggja
metra hæð frá jörðu. í miðju spjaldi var
svartur punktur um 10 cm í þvermál. Þar
fyrir utan voru málaðir fjórir hringir, hvítur,
blár, rauður og svartur, hver um sig um 5 cm
breiðir. Fjarlægðin til skotmarkanna var
nokkuð mismunandi, oftast þó um 500
metrar, stundum meiri. Hvert skot var skráð
hvar það kom í spjaldið. Það gerði liðsforingi
sem stjómaði þessum æfingum og fylgdist
með hverju skoti í kíki sínum. Vissulega var
höfuðtakmarkið að hitta í svarta punktinn.
En að hitta ekki spjaldið, sem var um 50 cm
í þvermál, það þótti hrein hneisa. Ég held að
það hafi sjaldan komið fyrir hjá þessum
drengjum því að oftar hittu þeir í svarta
punktinn en að kúlan lenti í svarta hringnum
sem var ystur á spjaldinu. Skotin sem eg fékk
að skjóta hittu öll spjaldið en ekkert þeirra
svarta punktinn. Það þurfti oft að skipta um
spjöld því að þau urðu með svo mörgum
kúlugötum fljótlega.
Norðmennimir æfðu sig mikið á skíðum
þegar skíðafæri var. Það eru ágætar skíða-
brekkur í Flannanum sem er fjall fyrir sunn-
an Þórarinsstaðabæinn. Þar voru norsku
drengimir oft við skíðaæfingar og voru þeir
auðsjánlega vanir skíðamenn, sumir hverjir.
Skip þeirra, einhver Kásinn, lá oft undan
Eyrunum en í þeim skipum voru bæki-
stöðvar Norðmannanna.
Eg kynntist mest fjórum þessara manna.
Þeir voru allir ungir eða um tvítugsaldur og
hétu Robert, Isak, Amund og Gunnar. Robert
heimsótti okkur á jólunum 1941. Isak giftist
síðar Huld dóttur Áma Friðrikssonar bama-
kennara og Vilborgar Jónsdóttur, konu hans.
Árni Friðriksson kenndi mér þá fimm vetur
sem eg var í bamaskóla. Hann dó á jólum
1938. Isak og Huld bjuggu í Reykjavík. Þau
eignuðust nokkur myndarböm. Isak stundaði
mest sjó og dó á besta aldri. Amund eignaðist
dreng, Ásgeir, með ungri stúlku á Eyrunum,
Kristbjörgu Ásgeirsdóttur. Ásgeir er mesti
myndarmaður. Hann er nú búsettur á Seyð-
isfirði og er þar netagerðarmeistari. Amund
var sendur til Skotlands, eða svo heyrði eg
sagt, og fórst hann í þeirri ferð eftir því sem
álitið var. Af þeim Robert og Gunnari hefí eg
engar fregnir síðan að eg kvaddi þá á
Seyðisfirði sumarið 1942 í skipi þeirra Kás
sem þá lá við bryggju á Seyðisfirði og eg hélt
til hjá þessurn kunningjum mínum um
nóttina meðan eg beið eftir Esju sem eg fór
með alfarinn frá Þórarinsstöðum til
Reykjavíkur, 12. júní 1942.
[Þessi grein er sett saman úr tveimur frá-
sögnum eftir Sigurð Magnússon sem varðveitt-
ar eru í stflabók sem ber nafnið „Samtíningur
og sitthvað frá stríðinu“. Fremst í bókinni er
frásögnin af kafbátnum, þá er sagt frá orr-
ustuskipinu sem laskast í sprengingu í Seyðis-
firði og því næst koma „Nokkrar minningar frá
stríðsámnum“ (bls. 21). I greininni hér á undan
eru frásagnirnar af kafbátnum og orrustu-
skipinu felldar inn í stríðsáraminningamar
enda eiga þær þar best heima. Vegna þessa
þurfti að víkja við orðalagi á stöku stað. Eins
og fram kemur í þættinum flutti Sigurður frá
Seyðisfirði 12. júní 1942 og dvaldi suðvestan-
lands það sem eftir lifði stríðsins. Endur-
minningar sínar frá þeim tíma hefur hann ritað
aftast í fyrmefnda stflabók og fyllt aðra til
viðbótar. Ekki hefur verið tekin ákvörðun um
hvort það efni verður birt í Múlaþingi. FNKJ
96