Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2001, Qupperneq 72

Múlaþing
Samgöngur
Brekkupakkhúsið hefur um nær aldarbil
verið einskonar „hafnarhús“ sveitarinnar.
Þar hefur verið skipaafgreiðsla a.m.k. frá
stofnun Eimskipafélags Islands 1914. Eim-
skip, Ríkisskip og önnur skip sem átt hafa
erindi til Mjóafjarðar. I Pakkhúsinu var
beðið eftir skipunum, oft um nætur og þar
var vörugeymsla, móttaka og afhending.
Frá 1943 hefur „Mjóafjarðarbátur“ verið
í förum milli Mjóafjarðar og Norðfjarðar.
Endastöð bátsins hefur verið á Brekku.
Eigendur taka jafnan vörur sínar á bryggju
við komu bátsins frá Norðfirði. Ef ekki er
þeim skotið inn í Pakkhúsið til bráðabirgða.
Það mun hafa verið um 1930 að bryggjan á
Brekku var styrkt og stækkuð svo að 100
tonna bátar gátu lagst við „hausinn“ og kom
sér vel, t.d. við kolaflutning. Arið 1948 var
byggð ný bryggja sem nægði fyrir af-
greiðslu hinna minni strandferðaskipa.
Hreppurinn yfirtók þessa bryggju ári síðar.
Og eftir hafísskemmdir var hún gerð upp og
stækkuð 1954 og hefur síðan - með nauð-
synlegum endurnýjunum - gagnast öllum
venjulegum strandferða- og flutningaskip-
um. - Sem fyrr er bryggjan fram af Brekku-
pakkhúsinu. Og enn skal þess getið því það
varðar vissulega rekstur flóabátsins - með
meiru - að 1993 var gerð smábátahöfn
innan (vestan) við bryggjuna.
Ýmislegt
Eitt og annað mætti eflaust tína til undir
þessum lið. Hér verður látið nægja að nefna
þrennt, býsna sundurleitt. Fyrsti verk-
stjórinn frá Vita- og hafnarmálaskrifstof-
unni afþiljaði sér skrifstofu eða stjórnstöð í
einu horni Beitingaskúrsins. Þar heitir síðan
Gústa-kompa og hefur mörgum sinnum
þjónað sama hlutverki.
Hreppstjóri Mjóafjarðarhrepps hefur átt
heima á Brekku svo lengi sem Brekku-
pakkhúsið hefur verið við lýði og raunar
gott betur - og haft umráð yfir Pakkhúsinu.
Fyrir og eftir aldamótin 1900 og fram um
1940 létust menn af slysförum í Mjóafirði
og kom til kasta hreppstjóra. Líkin voru
oftar en ekki flutt í Brekkupakkhúsið og
biðu þar kistunnar. Af því spunnust sögur,
skráðar og óskráðar.
Loks eitt af gjörólíkum toga. Funda- og
samkomuhús Mjófirðinga voru ekki stærri
en svo að örðugt var að koma fyrir veislu-
borðum á fjölmennum samkomum. For-
sprakkarnir fengu þá stundum inni fyrir
veitingarnar á nærliggjandi heimilum. Og
nokkrum sinnum í Brekkupakkhúsinu.
Neðri hæð Miðhússins var þá tjölduð
dúkum og teppum svo úr varð einn herlegur
veislusalur með rjúkandi súkkulaði og
ilmandi kaffi ásamt kramarhúsum, drottn-
ingarkökum og rjómatertum til nægta. -
Þetta bar til stöku sinnum á 3. og 4. áratugi
nýliðinnar aldar.
Höfundur biður góðfúsan lesara að
hugleiða með sér hvort heldur framanskráð
muni greina frá sjaldgæfu ferli eða dæmi-
gerðu - fyrir sjálfsþurftarbúskap á
sjávarjörð umrætt tímaskeið. Bjástri sem
seint verður tlokkað undir atvinnurekstur
þótt það hafi á hinn bóginn einatt dugað
fjölskyldu - sem aðferð til þess að lifa, eins
og spakur maður breskur komst að orði
endur fyrir löngu.
70
j