Úrval - 01.10.1963, Blaðsíða 64

76
ÚR VAL
koma í veg' fyrir, að hann reynni
til. Ef hann þrýsti fast að kaðl-
inum með fingrum sínum, myndi
fall hans stöðvast samstundis.
Hann vonaði bara, að hann
gæti þrýst fingrunum nógu fast
að kaðlinum. Hann brosti til
Cricket og' steig siðan út yfir
hamrabrúnina með því að
spyrna í skáhalla nibbuna.
Hann sneri að hamraveggn-
um og reigði efri hluta líkam-
ans eins langt frá honum og
hann gat. Siðan byrjaði hann að
fikra sig niður kaðalinn. Hann
slakaði ó takinu á kaðlinum
hvern þumlunginn af öðrum.
Þegar bann varð öruggari um
mátt fingranna, tók hann að
slaka meira á eða um fet i einu.
Að lokum námu fætur hans við
klettasylluna. Hann steig þétt-
ingsfast niður til þess að ná
góðri stöðu og byrjaði að slaka
á kaðlinum. Með nokkuri fyrir-
höfn tókst honum að Iosa hann
alveg utan af líkama sínum.
Hann leit upp, dró djúpt að sér
andann og hrópaði til Cricket.
Cricket heyrði hrópið, festi
kaðlinum utan um sig á sama
hátt og steig fyrsta skrefið aftur
á bak fram af hamrabrúninni.
Brátt stóð hún við hlið Ians.
Hann benti þegjandi í suðurátt.
Kolsvört skýjaþykkni komu æð-
andi beint í áttina til þeirra.
Niður úr þeim skutust eldingar.
Þessi nýja hætta varð til þess
að reka á eftir þeim. Þau flýttu
sér að vefja upp kaðlana og
héldu af stað eftir örmjórri syll-
unni. Fyrir ofan þau gnæfði
þverhníptur hamr.aveggurinn.
Fyrir neðan þau gein við of-
boðslegt tómið. Syllan mjókkaði
sifellt, þangað til hún varð að-
eins um fet á breidd. Svo voru
þau skvndilega komin út á hinn
örmjóa hluta hennar.
Og næstum samstundis skall
ný stormliviða á þeim. Storm-
urinn reif í klæði þeirra. Slydd-
an nísti andlit þeirra og lamdi
þau bylmingshögg í bakið. Eld-
ingum laust niður allt umhverfis
þau, og þrumur skullu á hljóð-
himnum þeirra í sifellu. Nú varð
ÖIl syllan líkust furðulegri raf-
ljósasýningu. Eitt sinn þegar Ian
teyði út aðra höndina, þuta bláir
glampar fram úr fingurgómum
hans með brestandi hljóðum.
En hann skynjaði einkum
lyktina. „Þetta var lykt af sam-
þjöppuðu súrefni, sterk og beisk,
likust lykt af þefsalti, sem notað
er til þess að vekja fólk úr yfir-
liði. En þarna var einnig rök
sviðalykt, líkt og einhver hefði
skilið eftir heitt strokjárn á
blautum klút.“ Hin ógnvekjandi
skýring þessa opinberaðist þeim
síðar.
Cricket fann einnig lyktina,
en hún man greinilegast eftir