Úrval - 01.10.1963, Blaðsíða 110

122
Ú R V A L
Kanada. Á meðal hinna 47 teg-
unda, sem þar dvelja, eru til
dæmis caribou (amerískt
hreindýr) og sauðnaut, sem
reikuðu áður í stórum hópum
um flæmi norðursins. Nú eru
hópar þessir smám saman að
hverfa, eftir þvi sem siðmenn-
ingin færist lengra norður á
bóginn. Geta mennirnir bjargað
þeim frá því að deyja út? Ef
ekki, er þá hægt að sjá Eski-
móum og Indíánum norður-
byggða ásamt landnemunum
fyrir annars konar kjöti og' húð-
um til fata? A1 Oeming er að
reyna að svara slikum spurn-
ingum.
Þarna er hann að rækta ara-
biska úlfalda, þrátt fyrir hina
köldu kanadisku vetur. Þar eru
einnig sjaklséð dj7r, svo sem
lamadýr frá Perú, sikabirnir frá
Fornlósu, antilópur frá Nyala.
Fjallafressin (wolverine) eru á-
litin grimmust allra kjötæta, en
þarna eru þau mötuð úr lófa og
veltast hvert um annað þvert
til þess að komast að þeim, sem
vill ldappa þeim og kjassa þau.
„Hefur þeim verið gefið eitt-
hvert deyfilyf?“ spurði gestur
nokkur hann einu sinni.
„Já, það má segja það,“ svar-
aði Al, „vinátta og íullt matar-
trog. Það eru beztu róandi lyf-
in, sem til eru.“
Það er skiljanlegt, að búgarð-
ur Als dragi að sér skemmti-
ferðamenn. Hann hefur nú ver-
ið rekinn í fjögur ár og þangað
hafa komið upp undir tvær
milljónir gesta. A1 Oeming' talar
um búgarðinn með hinum risa-
vöxnu, afgirtu svæðum sem
kanadiska „Norðrið", er hafi
nú verið látið lúta stjórn mann-
anna. „Þetta fyllir tómið á milli
dýragarða borganna og hinnar
villtu, ósnortnu náttúru,“ segii’
hann til frekari skýringar.
„Flest af dýrunum okkar gera
sér aldrei grein fyrir því, að þau
búa á afgirtu svæði, en samt
getum við haft stöðugt eftirlit
með þeim.“
Starfsmenn kandadisku dýra-
verndunarfélaganna binda mild-
ar vonir við tilraunir Oemings
með dýr norðurhjarans. Nátt-
úran hafði séð svo um, að á
hinum endalausu auðnum .reik-
uðu geysilegar hjarðir ame-
rískra hreindýra, sem sáu hin-
um innlendu mönnum bæði fyr-
ir fæði og fatnaði. En skyndi-
legá tók dýrunum að fækka.
Samkvæmt síðasta tali eru þau
aðeins um 230.000, helmingur
þess, sem þau voru fyrir einum
áratug.
„Það var ekki aðeins um að
ræða dýrafræðilegt vandamál,“
sagði Oeming, „heldur var
þarna um að ræða hættu fyrir