Óðinn - 01.01.1929, Page 46

46
ÓÐINN
Haraldur Sigurðsson píanóleikari
og frú hans.
Pau hjónin Haraldur píanóleikari Sigurðsson frá
Kaldaðarnesi og frú hans, Dóra Sigurðsson söngkona,
hafa nú í nokkur ár
bæði verið kennarar
við Hljómlistaskól-
ann í Kaupmanna-
höfn, hann í píanó-
leik og hún i söng.
Venjulega koma þau
hingað í sumarleyf-
inu og hafa hjer
söngskemtanir. Er
pá altaf hvert sæti
skipað í áheyrenda-
salnum, og hafa þau
frá fyrstu komu
sinni hingað notið
mikilla vinsælda hjá
Reykvíkingum fyrir
list sína. Haraldur
er sonur Sigurðar
heitins Ólafssonar
sýslumanns í Árnes-
sýslu, en frú Dóra
er þýsk að ætt og
upp alin í Pýska-
landi, en þar dvaldi
Haraldur á námsár-
um sinum. Myndin, sem hjer fylgir, er tekin fyrir
nokkrum árum.
fram eins og sýnir sig á þvi, er hann seldi eina
sauðinn, sem hann átti, til að geta borgað prest-
inum fyrir ferminguna.
Síðari árin voru kraftar hans mjög að þrot-
um komnir. Urðu þá helstu störf hans þau, að
rita upp og þýða sögur fyrir islensku blöðin.
En atvinna gat það ekki heitið, því svo er hag-
ur íslenskra blaða, að litlu geta þau launað þá
vinnu, sem fyrir þau er gerð. Hetði hann því
eigi notið aðgóðs bróður, sem búsettur er í Winni-
peg, hefðu árin síðustu að líkindum orðið hon-
um all-erfið.
Snemma í nóv. 1924 veiktist hann, en eigi svo
að hann færi i rúmið. Tók hann magnleysi mik-
ið, og var hann fluttur á hið Almenna sjúkra-
hús bæjarins. Smádró þar af honum, uns hann
andaðist þar 26. þess sama mánaðar, sem fyr
getur. Utför hans fór fram frá heimili bróður
hans, Bergsveins M. Mong, 29. s. m., að við-
stöddum hinum eldri kunningjum hans og vin-
um. Sjera Hjörtur J. Leó talaði yfir leifum hans.
Sem ráða má af því, sem þegar er sagt, var
Sigmundur enginn sundurgerðarmaður og hafði
sig lítt til sýnis. Hann var frábitinn öllum deil-
um og vildi eigi standa í þrasi. Dult fór hann
með skoðanir sínar. Áhugaefnið stóra var rit-
söfnunin, sem hann vann að fram til síðasta
dagsins. Er nú safn hans enn á ný orðið stórt,
og stafar þó að mestu leyti frá árunum eftir
að hann kom vestur. Mjög var honum ant
um að safn þelta kæmist heim, sem og hinar
sjaldgæfari bækur, er bann átti. í þeim tilgangi
sendi hann heim til Reykjavíkur skrá yfir hand-
ritasafn sitt, með þeim sem þetta ritar, sumarið
1921, og mæltist til að það yrði keypt inn á ríkis-
skjalasafnið. Ríkisskjalavörður yfirfór skrána og
taldi safnið mjög eigulegt, vildi gjarnan fá það,
en kvað enga peninga þá fyrir hendi til að
kaupa fyrir. Yoru þetta fyrstu og síðustu tilmæli
Sigmundar um, að fá það að nokkru launað,
sem var aðalæfistarfið. Sem að er vikið að fram-
an, sendi hann Bókmentafjel. mikið safn fyrir
50 árum síðan, og aftur öðru sinni árið, sem
hann fór til Ameríku, og tók eigi gjald fyrir.
Tólf voru þau Sigmundur og systkini hans,
þrjú hálfsystkini að föðurnum, en níu börn
þeirra Matthíasar og Jófríðar, og var Sigmund-
ur elstur þeirra. Hálfsystkinin hjetu svo: Björg,
Steinunn og Matthías, en yngri systkinin voru,
talin eftir aldursröð:
Sigmundur, Jón, Jóhann, Þórarinn, Kristján,
Sölvi, Bergsveinn, Jónas og Guðlög. Eru þau nú
öll dáin nema þessir þrír bræður, Jón og Jónas,
er búa á íslandi hjá börnum sinum, og Berg-
sveinn timbursmiður, er býr að 6201 Alverstone
Str. í Winnipeg.
Sigmundur var fremur hár maður vexti, en
svaraði sjer vel, bláeygur og bjartur yfirlitum.
1 öllum skilningi heyrði hann til hinum gamla
skólanum, þeirra Brynjólfs frá Minnanúpi, Gísla
Iíonráðssonar, Jóns Borgfjörðs og Daða Fróða.
Sagnir og sögur af mönnum og atburðum frá
eldri tíð voru unun hans og yndi. Með honum
er mætur drengur til moldar genginn.
R. P.
Tekið úr »Heimskringlu« 28. jan. 1925,
m