Eimreiðin - 01.09.1966, Síða 24

204
eimreiðjn
til stæði að fara á grasafjall, þar sem ef til vill sæi til ferða hins
mikla skelfis Skugga-Sveins og hyskis hans — og svo skyldu þá þjónar
réttvísinnar koma á vettvang, ef Skuggi gamli gengi ekki af grasa-
fólkinu dauðu eða að minnsta kosti skaðmeiddu — en þótt ekki
yrði sú raunin, veitti sízt af að biðja himnaríkisherrann, ásamt
„heilögum Páli og Maríá“, að standa grasafólkinu og þjónum rétt-
vísinnar bí!
Ég hafði ekki tækifæri til að sækja neinar af fyrstu sýningunum,
og var það sú ellefta, sem ég sá — og húsið hafði verið fullt hverju
sinni. Svo var einnig þetta kvöld. Ég fékk í hendur leikskrá, og ekki
var neinn ómyndarbragur á henni, — í henni voru ekki ljósmyndir
af þeim 14 leikendum, sem fara með þau hlutverk, sem að kveður
í leiknum, heldur myndir, sem Jón skólastjóri Kristinsson hefur
teiknað og eru allar mjög líkar þeim, sem þær eiga að kynna. Ég
hafði heyrt margt um sýningarnar talað og var fullur velvilja, en
samt hugsaði ég sem svo:
„Ætli allt verði nú á sviðinu með svipuðum myndarbrag og leik-
skráin, — þó að sýningarnar hafi verið vel þegnar og þær getið sér
mikinn hróður?“
Svo hófst þá leiksýningin, og áður en langt leið, var ég orðinn
hissa, og ekki leið á ýkjalöngu, unz ég var orðinn áhyggjulaus uffl
meðferð leikenda á hlutverkunum og farinn að skemmta mér, njóta
leiksins, við getum sagt trúa því, sem fram fór. Þeim, sem þarna
voru ósýnilegir að verki, hafði engu síður en hinum, sem birtust a
sviðinu, tekizt það betur en ég hafði áður séð dæmi til að bregða
yfir allt blæ þess, sem mótaði skap höfundarins og örvaði ímynd-
unarafl hans, þegar hann sem námssveinn í Lærða skólanum sat
og samdi þetta leikrit. . . Skugga-Sveinn á Logalandi — þessum orð-
um skaut aftur og aftur upp í huga mér, þegar ég heyrði, að tekið
væri að æfa þetta leikrit, og enn hvarflaði hugurinn að hljóðan
þeirra og merkingu, meðan ég horfði á sýninguna. í þessum nöfn-
um felast augljósar andstæður — og þó eiga þau sér skyldar rætur.
Logaland . . . Eggert Ólafsson lýsti því í ferðabók sinni, hversu rnikil
deyfð og drungi færðist yfir fólkið í sumum byggðum landsins, þal
sem það sat á vetrum innikróað í rökkvuðum moldargrenjum, og
Jónas segir: „dauft er í sveitum, hnípin þjóð í vanda“. En mundi þa
hugurinn ekki einmitt hafa svifið til „fornra frægðarstranda“? Vist
er um það, að hann lauk upp hólum og steinum álfa og dverga °&
skóp úr hrikaleik fjalla og öræfa tröll og jötna, en hann átti se1