Tímarit lögfræðinga - 01.11.2000, Blaðsíða 18

Tímarit lögfræðinga - 01.11.2000, Blaðsíða 18
á því samkvæmt framangreindu lagaákvæði og getur þannig komið í veg fyrir réttarspjöll aðila. En með því að rökstyðja niðurstöðuna með vísan til atviks, sem krafa málsaðila er ekki byggð á, kemur dómurinn hins vegar „aftan að" gagnaðila þar sem hann á að geta treyst því að niðurstaða í málinu verði ekki byggð á öðru en því sem málsaðili ber fyrir sig. Gagnaðilinn þarf hvorki að andmæla öðrum málsástæðum en þeim sem kröfur í málinu eru byggðar á né að afla gagna um önnur atriði en þau sem byggt er á. Hann hefur því hvorki haft ástæðu eða tilefni til að andmæla öllu, sem fram kemur í skjölum málsins, né að afla gagna um það nema að því leyti sem kröfur eru byggðar á því.28 Nefna má í dæmaskyni úrlausn Hæstaréttar frá 4. nóvember 1999 í máli nr. 250/1999 þar sem á þetta reynir. I dóminum kemur fram að í málinu var gerð krafa um bætur, sem byggð var á því að stefndi hefði knúið áfrýjanda til að láta af störfum á þeim forsendum að honum hafi orðið á alvarleg mistök í starfi með rangri upp- lýsingagjöf, en stefndi hafi í engu sýnt fram á að þessar ásakanir væru réttar. Með þessu hafi stefndi vegið að æru áfrýjanda og starfsheiðri, en jafnframt gert honum næstum ófært að fá sambærilegt starf, þar sem sérþekking hans nyti sín, enda hafi ásakanir stefnda í hans garð orðið alkunna á íslenskum fjármálamarkaði. Hæstiréttur segir að í ráðningarsamningi málsaðila hafi verið ákvæði um gagnkvæma heimild þeirra til uppsagnar. Stefnda hafi verið frjálst að neyta þessarar heimildar til að segja áfrýjanda upp störfum vegna mistaka enda hafi heimildin að engu leyti verið háð því að hann hefði brotið af sér í starfi. Var ekki fallist á að stefndi hefði brotið rétt á áfrýjanda með því að gefa honum kost á að gera samning um starfslok vegna mistaka hans, en sæta ella uppsögn úr starfi. Síðan tilgreinir Hæstiréttur rök fyrir því að stefndi hafi hvorki með réttu getað kennt áfrýjanda einum um tiltekin mistök né rakið fjártjón sitt í heild til þess eins að mistökin voru gerð. I bréfi til ríkisendurskoðanda hafi stefndi staðhæft frekari ávirðingar í garð áfrýjanda en honum hafi verið stætt á en Ijóst hafi verið af orðsendingu rikisendurskoðanda að ávirðingarnar beindust að áfrýjanda. Stefndi hafi vegna óska um að athugasemdirnar í bréfinu til ríkisendur- skoðanda yrðu kynntar tilgreindum aðilum með engu móti getað vænst annars en þess að ásakanir hans í garð áfrýjanda yrðu almennt kunnar. Með því að vega á þenn- an óréttmæta hátt að starfsheiðri áfrýjanda taldi Hæstiréttur að stefndi hefði bakað sér bótaskyldu gagnvart honum. Atvikin, sem Hæstiréttur tiltekur í rökstuðningi fyrir bótaskyldunni, koma fram í gögnum málsins, þ.e. í nefndu bréfi stefnda til ríkisendurskoðanda og í orðsendingu þess síðarnefnda. Oljóst er hins vegar hvort bótakrafa áfrýjanda var reist á þeim en eins og fram kemur í dóminum var hún byggð á því að stefndi hefði knúið áfrýjanda til að láta af störfum án þess að hafa sýnt fram á að ásakanir, sem á hann voru bornar væru réttar. 28 „... verður það mat dómara hverju sinni, hvort taka skuli slíkar staðreyndir ... til greina. Verður varlega að fara, því að hinn aðilinn hefur ekki átt efni til umsagnar um staðreynd, sem gagnaðili hreyfir eigi". Einar Arnórsson: Almenn meðferði einkamála í héraði, bls. 157. Sama sjónarmið kemur fram víða, t.d. hjá Gunnari Aasland í TfR, sbr. tilvitnun í neðanmálsgrein 27, bls. 173. 184
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Tímarit lögfræðinga

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tímarit lögfræðinga
https://timarit.is/publication/586

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.