Tímarit lögfræðinga - 01.11.2000, Blaðsíða 49

Tímarit lögfræðinga - 01.11.2000, Blaðsíða 49
lagður til grundvallar við úrlausn málsins. Var talið að fram væri komin lögfull sönnun um að ákærði hefði gerst sekur um þá háttsemi sem hann var ákærður fyrir. í dómi Hæstaréttar segir að þrátt fyrir ákvæði 4. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um mat á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir héraðsdómi verði Hæstiréttur að meta, hvort fram sé komin nægileg sönnun sem ekki verði vefengd með skynsam- legum rökum, sbr. 46. gr. laganna. I röksemdum meirihluta dómenda segir síðan að til þess verði meðal annars að líta að langt hafi verið hðið frá ætluðum brotum ákærða og því örðugt um sönnunarfæslu. Kærandi hafi ekki borið fram kæru á hendur föður sínum fyrr en í febrúar 1997 eða tæpum tveimur árum eftir að athæfi hans hafi átt að vera lokið. Ekki hafi komið fram að kærandi hafi fyrr en þá lýst atferli ákærða á þann veg, sem í kærunni greindi. A þessum tíma hafi verið kominn upp ágreiningur um umgengni ákærða við yngri dóttur sína í kjölfar þess, að hann hóf sambúð með annarri konu. í skilnaðarsamningi ákærða og móður kæranda frá 31. júlí 1996 hafi verið kveðið á um umgengni ákærða við yngri dóttur sína og rétt hans til samfunda við hana að jafnaði eigi sjaldnar en einn dag í viku, en að auki skyldi hann hafa rétt til að hafa barnið hjá sér í eina viku á sumri hverju. Ákærði hafi komið reglulega á heimili mæðgnanna eftir sambúðarslitin í maí 1995, hafi umgengist þar yngri dóttur sína og hafi jafnframt haldið með þeim jól það ár. Þá hafi kærandi skrifað honum ástúðleg bréf haustið 1995, sem ekki þyki unnt að horfa framhjá við sönnunarmat, þrátt fyrir skýringar hennar sem komu fram í héraðsdómi. Samkvæmt dóminum var ekki fallist á, þegar litið var til alls þess sem fram hafði komið í málinu, að ákæruvaldinu hafi tekist, gegn eindreginni neitun ákærða, að færa fram vafalausa sönnun um sekt hans samkvæmt þeirri verknaðarlýsingu, sem fram komi í ákæru. Var ákærði því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. í sératkvæði tveggja hæstaréttardómara segir að enginn ágreiningur sé um þau orð í atkvæði meirihlutans að þrátt fyrir ákvæði 4. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um mat á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir héraðsdómi verði Hæstiréttur að meta, hvort fram hafi komið að öðru leyti nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum. Við málflutning fyrir Hæstarétti hafi verið leitast við af hálfu ákærða að sýna fram á að í raun væri ekki við annað að styðjast um ákæruatriði málsins en framburð kæranda og ákærða en þau feðginin væru ein til frásagnar um atburðina sem skiptu máli fyrir úrlausnina. Ljóst megi vera að framburður annarra en feðginanna varpi ljósi á frásagnir þeirra. I sératkvæðinu eru rakin atriði úr vitnisburði tveggja stúlkna um ákveðin atriði og sagt um þau að þótt ákærði mótmæli frásögnum þeirra að þessu leyti veiti þær auknar lfkur fyrir því, að samskipti hans við dóttur sína hafi ekki verið einskorðuð við gægjur eins og hann sjálfur hafi lýst. Þá er í sérat- kvæðinu gerð gein fyrir tilteknum atvikum og aðstæðum sem móðir kæranda hafði lýst. Um það segir að ekkert hafi komið fram í málinu sem gefi ástæðu til að efast um þann framburð móðurinnar. „Um málsefnið er framburður hennar í heild var- færinn og virðist bera þess merki, að hún hafi ekki getað trúað eða áttað sig á hvað gerst hefði milli feðginanna og leitast við að gera gott úr, þar til dóttir hennar sagði sjálf frá í kæru fyrir lögreglu". Loks segir að frásögn kæranda hafi frá upphafi kæru í febrúar 1997 ávallt verið staðföst og á sömu leið. Vottorð þriggja sérfræðinga, sem verjandi hafði lagt fyrir Hæstarétt eftir uppsögu héraðsdómsins og virtust ætluð til að hnekkja áliti héraðsdóms á sönnunargildi framburðar kæranda, verði ekki talin varpa rýrð á þau atriði málsins, sem horfðu til sakfellingar á hendur ákærða. Vottorðin veiti ekki efni til að hnekkja því mati meirihluta dómenda í héraði, að framburður kæranda 215
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Tímarit lögfræðinga

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tímarit lögfræðinga
https://timarit.is/publication/586

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.