Hlín - 01.01.1941, Page 54

Myndin sem fylgir
þessari grein gefur
góða hugmynd um
útlit hennar á efri
árum. Svipurinn var
alvörugefinn, ein-
beittur og kjarkmik-
ill. Þannig man jeg
hana alla tíð frá því
jeg var barn. Hær-
urnar og nokkrar
hrukkur voru eina
verulega breytingin.
Áður hafði hún
dökkjarpt hár. And-
litið var svipmikið,
augun snör, blágrá,
nefið beint og mátu-
lega framsett, hörundið bjart og frítt. Hún var og
mundfríð og handfim. Allur vöxtur hennar samsvaraði
sjer, hún var beinvaxin og nokkru hærri og þreknari
en meðalkvenmenn. Gangurinn var hægur og tignar-
legur.
Alvörudrættirnir í andlitinu gátu snögglega breytst í
blíðubros og fór vel. Jeg man ætíð hvað mjer þótti
vænt um þau skifti. En jeg varð snemma var við, að
alvörusvipurinn gat snögglega orðið enn alvarlegri, ef
henni rann í skap. Þá urðu öndótt augu hennar og
skutu ægigeislum. Einnig komu þá tvær langhrukkur
milli augnabrúnanna, þá stóð mjer ekki á sama. Hún
sagði mjer, að hún hefði verið glaðlegri á svipinn og
brosmildari áður en hún eignaðist okkur börn. Það
kemur heim við fyrstu myndina, sem til er af henni, þá
um tvítugt. Þar er hún feitlægnari í andliti en nokkru
52 Hlín
IV.
Guðríin jochumsson.