Vaki - 01.09.1953, Blaðsíða 8

það sem menn voru í kvíðnum ugyandi hondum
að vera elcki framar, og jafnvel langvönu nafni
að glata sem barn glati brotnu gulli um síðir.
Kynlegt að óska ekki óskunum lengur, kynlegt
að líta svo óheft berast um geiminn
allt sem var bundið. Að vera dáinn er örðugt
og þrungið óunnu verki, svo hægt maður taki að skynja
örlítið eilífð. En lifendur fremja
állir þá villu að gera of greinileg skil.
Englar (er sagt) viti oft ei hvort þeir gangi
meðal lifenda ellegar dauöra. Straumiðan eilif
hrífur í sífellu með sér um hvortveggju sviðin
öll aldursskeið og lætur þeim hærra i báðum.
Þeir þarfnast vor loks ekki framar er burt hurfu í æsku;
menn venjast frá jörðu méð hægð sem mjúklega vaxa
og eldast frá brjóstum móður. En vér sem svo mikil
leyndarmál þurfum, sem hreppum svo oft. úr angri
þroska og scélu —: gætum vér verið án þeirra?
Er sögnin til einskis að fyrrum i liarmsöng um Línos
fyrstu framfærnu tónar helkaldan stjarfa leystu;
er þá fyrst goðborinn sveinninn harmþrungnum geimi
snögglega að eilífu hvarf, tómið í sveifluna brysti
er lýstur oss lirifningu nú og færir oss huggun og likn.
(Wolfgang Edelstein sneri.)
TlMARITIÐ VAKI
6