Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.02.1989, Blaðsíða 118

Tímarit Máls og menningar - 01.02.1989, Blaðsíða 118
Tímarit Máls og menningar Kamban sat á ónefndri veitingastofu þegar Jóhann vatt sér inn úr dyrunum þungur á svip og pantaði flösku af rínarvíni. Honum leið illa, þjáðist sökum gáfna sem hörð lífsbarátta hafði gert að byrði. Allt í einu, ritar Kamban, lyfti Jóhann glasi og hefur upp raust sína: Kvöld eitt sat ungur maður uppi á kvisti sínum . . . Rómurinn var kliðmjúkur og bjartur. Orðin geymdust og hljómuðu að nýju um líkt leyti réttum átta árum seinna þegar Kamban stóð yfir moldum fornkunningja síns. Þá var liðið nokkuð á septembermánuð. Orðin jafn skýr í minningunni og hefðu þau fallið nokkrum dögum áður. Margt hafði borið við í millitíðinni. Báðir höfðu aflað sér skáldfrægðar og flutt hróður íslenskrar leikritunar víða um lönd. Stjarna annars var og óðum að rísa. Kamban hafði eftir langa mæðu fundið eigin rödd og brotist undan töfrum meistarans. Hann lifði nú sitt merkasta skeið sem rithöf- undur og skrifar á fáeinum árum verk sem enn halda nafni hans á lofti: Marmara, Vér morðingja, Ragnar Finnsson. Samband þeirra Jóhanns hafði ýmist verið heitt eða kalt eins og áður getur. Stundum skorist í odda. Báðir voru tvíburar og gleðimenn, fæddir í júní með átta ára millibili. Fyrir kom að Jóhanni þætti Kamban full frekur til orðs og æðis. Urðu þá geðsveiflur miklar og lítt farið að heldrimanna háttum í samskiptum. Svo var skömmu eftir að Hadda Padda kom út, 1914, megi marka eftirfarandi frásögn. Nótt eina hringir síminn hjá nágranna þeirra Jóhanns og Ib í Karlottu- lundi, Haagen Falkenfleth. Það er Ib sem er í símanum. Hún biður Haagen um að koma í skyndi því að Jóhann ætli að fara sér að voða. Þú veist jú að hann kemur frá landi heitra hvera og núna gýs hann eins og eldfjall. Að- koman var ljót. Vínflaska sem staðið hafði á einu stofuborðinu lá á gólfinu og gæruskinnið frá Laxamýri ónýtt. I hnipri á einum stólnum hímdi skáld- ið grátandi eins og barn. Þeir voru að slást, segir Ib, Jóhann og landi hans sem líka er skáld. Farðu bara upp á loft og sjáðu húsgögnin hans Bróbergs frænda. Eg fékk þau í arf og núna eru þau brotin í mél! Þá hristir Jóhann höfuðið og segir: Hún hættir ekki að tala um þessar andskotans mublur. Eins og þær skipti einhverju máli. Hann stal frá mér setningum og birti þær í leikritinu sínu svo ég get ekki lengur notað þær. Eg hafði sýnt honum þær eins og þér um daginn. Eg fyrirgef honum þetta aldrei níðingnum! Svo var Níelsen forstjóri að hringja og segja að Oskinni yrði frestað til haustsins. Eg þoli ekki allt þetta mótlæti. Frekar vil ég drepast! Haagen tekst eftir nokkurt þref að sannfæra Jóhann um að betra sé að fá leikritið á svið að haustlagi. Þá geti það gengið allan veturinn. Jóhann róast og hlær við augnabliki síðar. Hafði svo sem séð hann svartari. Eg veit hvað það er að svelta, segir hann. Hef jafnvel lagst svo lágt að stela brauði frá öndum. Þá læddist ég að morgunlagi inn í garðinn á Friðriksbergi og hirti brauðmola sem endurnar höfðu ekki nennt að sækja upp á bakkann, rorr- 108
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144

x

Tímarit Máls og menningar

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.