Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2001, Blaðsíða 96

Múlaþing
frá Barðabrúnum, sem eru næst sjónum fyrir
neðan íbúðarhúsið Haga og allt upp að
Kollóttamel sem er inn og niður frá Þver-
klettum. Þessi herfylking var fjölmenn,
sennilega tvö til þrjú hundruð manns. Þetta
lið geystist áfram í smásprettum. Þess á milli
köstuðu hermennirnir sér marflötum á
magann með brugðnar byssurnar þannig að
þeir höfðu þær í sigti og virtust miða þeim á
íbúðarhúsið á Þórarinsstöðum. Þeir nálguðust
nú óðum Þórarinsstaðahúsin, sem voru
allmörg að meðtöldum útihúsum. Þeir
ruddust á túngirðinguna að vestan og sunnan
og brutu marga tréstaura hennar og bældu
niður vímetið sem hún var gerð úr. Okkur var
það ljóst sem heima vorum að þessari árás
var beint að Þórarinsstaðahúsunum, þó
einkum að íbúðarhúsinu. Við karlmennimir
voru úti á túni við slátt eins og hann gerðist í
þá daga víða til sveita, með orfi og ljá.
Húsbóndinn, Sigurður Jónsson fóstri minn, lá
sjúkur heima í rúmi sínu, 73 ára. Við
sláttumennirnir vorum þessir: Jón Jónsson,
bróðir húsbóndans, 72 ára, Bjöm Bjömsson
frá Sjávarborg, 54 ára, og Sigurður Magnús-
son, sem hér segir frá, 32 ára. Við vom að slá
fyrir utan og neðan bæinn. Fyrir innan bæinn,
á svonefndu Glaumbæjartúni, var konan mín
við rakstur, Jóhanna Magnúsdóttir, 24 ára.
Hafði hún dóttur okkar Þórunni hjá sér, þá á
fjórða ári. Annað fólk var ekki úti við þegar
þessa óvæntu heimsókn bar að garði. Inni í
íbúðarhúsinu voru auk fóstra míns Guðfinna
Sigurðardóttir, ráðskona heimilisins, 48 ára,
og Sigríður Gústafsdóttir, 28 ára, með dóttur
sína Erlu Ingimundardóttur á fimmta ári.
Annað heimilisfólk var við störf niðri á
Eyrum.
Þegar eg sá þessa herfylkingu koma stakk
eg niður orfi mínu og hélt til konu minnar og
dóttur. Vildi eg vita um hvemig þeim yrði við
þessa heimsókn. Leið mín lá fram hjá
íbúðarhúsinu. Þegar eg fór um hlaðið kallaði
Sigríður til mín og sagðist vera hrædd. Eg sá
það líka strax á henni að henni var mjög
bmgðið. Erla, litla dóttir hennar, var hjá
henni og hélt sér fast í kjól mömmu sinnar en
var þó ekki grátandi. Eg gat ekkert sinnt
Sigríði nema að eg reyndi að telja í hana
kjark. Sagði eg við hana að þetta væri bara
venjuleg heræfing, sem ekki mundi baga
okkur hið minnsta. Hélt eg svo áfram til konu
minnar og dóttur inn á Glaumbæjartúnið.
Konan hélt áfram við raksturinn eins og
ekkert væri um að vera en Þórunn litla lá á
maganum á milli tveggja þúfna með
snuðtúttu í munni og blóm í höndum. Hún
var alveg róleg og lét fara vel um sig í
sólskinsblíðunni.
Nú var árásar- eða sóknarliðið alveg
komið til okkar. Allt í einu kastaði öll her-
fylkingin sér niður á magann með bmgðnum
byssum. Rétt fyrir framan dóttur okkar. Beint
á móti henni kastað einn hermaðurinn sér á
magann. Hann og liðið allt var með gas-
grímur sem sogaði alveg óskaplega í. Þetta
var heldur óhugguleg sjón fyrir lítið bam.
Hermaðurinn hafði byssu sína í sigti og
miðaði henni á Glaumbæ og var þá byssu-
hlaupið aðeins til hliðar við höfuðið á dóttur
okkar og skammt frá fótum mömmu hennar.
Ekki gat eg merkt neina hræðslu á þeim
mæðgum. Eg hélt að dóttir okkar yrði ofsa-
hrædd. Sogið í gasgrímunni var svo mikið og
öll ásýnd mannsins ógnvekjandi með þessa
gasgrímu fyrir andlitinu. Mér er sem eg heyri
þetta soghljóð enn eftir 30 ár.
Þessir hermenn voru auðsjáanlega orðnir
óskaplega þreyttir. Og svo vom þeir mjög
móðir af hlaupunum sem þeir viðhöfðu á
milli þess sem þeir fleygðu sér til jarðar. En
sú hvíld stóð ekki nema örskamma stund í
hvert sinn. Hermennimir ruddust inn í hvert
útihúsið af öðru. Glaumbær, sem áður er
nefndur, var lítið steinhús með rishæð,
skammt fyrir innan aðalíbúðarhúsið. Þetta
94