Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2001, Qupperneq 110

Múlaþing
Höfundur og Sigfás Sigvarðsson frá Brú á hreindýraveiðum. Þegar gert var að dýrinu var hausinn ekki
skorinn affyrr en síðast. Hausinn með hornunum var notaður til að halda skrokknum í góðri stöðu meðan
dýrið var gert til.
en alls óvanur að skjóta úr honum. Fyrstu
skotin hjá okkur fóru svo að skotið úr stóra
rifflinum lenti í þúfu rétt fyrir framan
hlaupið og stóðu moldargusur í háa loft. Ég
hitti stærðar tarf en til þess að fella þá með
svona riffli þarf að hitta rétt aftan við
bóginn og tókst það vel í þetta skipti. Við
gerðum þennan tarf strax til og gengum frá
honum. Þetta var þannig gert að hausinn var
ekki skorinn af fyrr en síðast, heldur var
hausinn með hornunum á og þá fastur við
skrokkinn, notaður til að halda skrokknum í
góðri stöðu meðan dýrið var gert til. Var
dýrinu velt á hrygginn og hornin látin taka í
jörð en skrokkurinn síðan dreginn fram á
milli homanna þar til framspaðar þeirra
tóku einnig í jörð, þá stóðu hornin vel undir
skrokknum, var hann á lofti fremst en hall-
aði aftur og gerði fláninguna tiltölulega
auðvelda. Þegar dýrið hafði verið flegið og
tekið innan úr því, var skrokkurinn tekinn í
tvennt rétt framan við lærin og þvegið ef
eitthvað hafði óhreinkast (ef vatn var
nærri). Best þótti okkur að leggja kjötið á
hreinan stein, ásamt hjarta og lifur og breiða
síðan skinnið yfir, var þetta bráðasta vöm
gegn krumma en dugði ekki alltaf og var
hann okkur oft erfiður. Þannig skildum við
þennan fyrsta tarf eftir en héldum svo á eftir
dýrahópnum sem farið hafði upp á ölduna
við styggðina. Við komumst fljótlega í færi
aftur og nú skaut ég tvo tarfa þarna á
öldunni, en dýrin fóru skammt til vesturs og
létum við því tarfana liggja og komumst
enn í færi og skutum nú báðir og lá hjá mér
einn tarfur en skotið úr stóra rifflinum hjá
108