Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2001, Qupperneq 112

Múlaþing
Höfundur með aÖeins betra vopn en fermingargjöfin var. Ljósm.; Jónas Árnason.
vorum lengi að snúast í kring um þau áður
en við komumst í færi við tarfana en að
lokum tókst mér að fella þarna þessa þrjá
tarfa sem við ætluðum að fá. Við flógum þá
og gengum frá eins og lýst hefur verið hér
framar. Við héldum nú í tjaldið og fengum
okkur bita, gengum frá dóti okkar og geng-
um síðan í Aðalból um kvöldið.
Strax næsta morgun var farið að gera
ráðstafanir til þess að flytja heim allt þetta
kjöt. Var smalað saman öllum hestum á
báðum bæjum en þeir voru tíu að tölu.
Lögðum við klyfberareiðfæri á sjö hesta en
höfðum þrjá til reiðar því nú fór með okkur
Jón Hnefill, bróðir minn, sem þá var heima
einhverja daga, milli sumarvinnu og skóla.
Við héldum nú upp á heiðina eins og leið lá
með þessa lest. Var ákveðið að taka dýrin
sem við veiddum fyrri daginn en það var
hæfilegur flutningur á þessa sjö hesta því
fallþungi flestra tarfanna var í kringum 100
kg og því hæfilegur burður á hest.
Við tíndum nú saman valinn, bundum í
klyfjar og létum upp á hestana. í flestum
tilfellum var þannig gengið frá að á hverj-
um hesti var einn tarfur. Var skrokknum
skipt í miðju og framparturinn bundinn sér
í klyf, en í hina klyfina fóru lærin og haus-
inn sem oft var þannig gengið frá að klakk-
urinn var látinn ganga upp í mænugatið og
þurfti hann þá oft ekki aðra festingu. Þá var
skinnið einnig haft í þessari klyf. Þetta voru
oft hallalausar klyfjar en ef hallaði á var það
rétt af með einhverju tiltæku eins og poka
með lifrum og hjörtum eða í versta falli
varð að hengja stein í léttari klyfina en
aldrei þótti það góð speki að flytja grjót
langar leiðir ef hægt var að komast hjá því.
Til þess að verja kjötið óhreinindum höfð-
um við með okkur eitthvað til að setja utan
um það, var það helst léreft eða léreftspokar
og stundum strigi utan yfir því. Það var oft
erfitt að eiga við hestana í þessum flutning-
um, var þeim meinilla við þetta hráæti og
lyktina af því og svo voru homin stór og
fyrirferðamikil. Mátti segja að ekki mætti
110