Studia Islandica - 01.06.1967, Blaðsíða 41

39
Þetta er trúlega „apsis.“ En skv. Fritzner er húfa lat. capi-
tium, capsum og er notað „dels om den Hvælving, som dæk-
ker Kirkens Skib . . . dels særligen om en Baldakin eller
lignende, som man pleiede opfore over Hoialteret.111 Lík-
indin við Eyrbyggju eru því mikil.1 2 „þat var allt tjaldat ok
gluggat“ er ekki í Eyrbyggju, en kann að vera nánari lýsing
á kirkju. 1 Færeyinga sögu er talað um glerglugga á húsi því,
sem Þorgerður Hölgabrúður var í, sjá hér aftar.
Kjaln.
6. Þar stóð Þórr i miðju ok önn-
ur goð á tvær hendr.
Athugandi er, að það sem segir í Ólafs sögu Tryggvason-
ar hinni mestu kemur að nokkru leyti heim við þetta og að
nokkru leyti heim við það, sem segir í 4. Svipað kemur einnig
fram í Eyrbyggju, en það kemur þar aftar í lýsingunni, í 9.a.
Kjaln.
7. Frammi fyrir Þór stóð stallr
með miklum hagleik gerr ok þilj-
aðr ofan með járni; þar á skyldi
vera eldr, sá er aldri skyldi slokkna;
þat kölluðu þeir vígðan eld.
Alex.
Þor ... framme fyrir honom var allt-
are fagrlega með silfri buet. á altar-
eno bran elldr mikill fyrir licnesci
Þors. Elldr sa scyllde alldrege slocna
þat kaulloðo þeir vigðan elld.
Þetta er mjög líkt því, sem segir í Alexanders sögu.3
1 Johan Fritzner II 1891/1954, 78.
2 Þessi orð Eyrbyggju má bera saman við: „Hann giórði oc innan af
mvsterino hvs . . . þat kalla þeir sancta sanctorvm. enn ver kóllvm savng-
hvs,“ Stiorn 1862, 563.
3 Lýsingin í Alexanders sögu er þannig í heild: „En sua scipar
hann liðe sino at ifyrsto fylkingo var liknesci guðs þeira er Iupiter heitir
alatino. en Þorr avara tungo. Þor var sva umbuð veitt fyrir sakir mikils
atrunaðar er Serkir hofðo til hans. at hann sat igullegre keRo setre dyrom
steinnom. framme fyrir honom var alltare fagrlega með silfri buet. á
altareno bran elldr mikill fyrir licnesci Þors. Elldr sa scyllde alldrege
slocna þat kaulloðo þeir vigðan elld. Fyrir kerro Þors voro margir hestar
beittir sniohvitir at lit.“ Þetta er þýðing á Alexandreis eftir Gautier de
Chátillon, en þar segir:
sed et hic erat agminis ordo.
Ignem quem Persæ sacrum, æternumque vocabant,
Axibus auratis argentea prætulit ara:
Alba, Jovis currus, series ducebat equorum;
Cælatasque decem gemmis, auroque quadrigas