Studia Islandica - 01.06.1967, Síða 90

88
orðið litið á þessa setningu, má gizka á, að hann hafi minnzt
frægra bogmanna, sem getið er í sögum, en valið Búa hitt
vopnið, sem þarna er getið.
7.4. Skal nú litið stuttlega á mótífið um bardaga föður
og sonar í Kjalnesinga sögu. Það er efnislega á þessa leið:
Búi kemur á fund Haralds konungs og sakir þess að hann
hrenndi hofið að Hofi á hann að leysa höfuð sitt með því að
sækja tafl til Dofra. Með hjálp Bauðs bónda finnur hann
Dofrafjall og nær fundi Fríðar Dofradóttur. Fyrir atbeina
hennar fær hann veturvist hjá Dofra. Um vorið fær hann
taflið, og auk þess gefur Dofri homrni gullhring. Fríður
gengur með barn Búa. Ef það er meybarn á það að vera
með henni, en ef það er sveinn ætlar hún að senda hann til
Búa, þegar hann er tólf vetra, og á Búi að taka vel við hon-
um, ella muni hann kenna á sínum hlut. Kjaln. 28-34.
Jökull Búason kemur út. Hann fer á fund Búa og segist
vera sonur hans og Fríðar. Búi vill ekki trúa og vill að þeir
taki fang. Jökull er tregur til þess. Þeir glíma lengi og Búi
verður móður. Jökull vill þá hætta og vill að Búi taki við
frændsemi hans, en Búi neitar. Þeir ráðast á í annað sinn
og liggur við að Jökull falli. Þá er sem kippt sé fótum undan
Búa, hann fellur og mælir: „Fellt mun nú til hlítar, ok mátti
móðir þín eigi hlutlaust láta vera.“ Búi mælir illa fyrir Jökli,
lifir þrjár nætur, en Jökull fer utan. Kjaln. 42—43.
1 Þiðriks sögu kemur skyld saga fyrir.1 Efni hennar er
á þessa leið:
Þiðrik konungur vill fara heim til Bernar og spyr Hildi-
brand, hver muni ráða borginni. Hildibrandur hefur heyrt,
að sonur sinn, Alibrandur, sé þar yfir, og megi vera að kona
sín, Oda, hafi verið ólétt, þegar hann fór á hrott af Bern ...
Hildibrandur spyrst fyrir um Alibrand ... Þeir hittast, ríðast
á og brjóta spjótin, berjast síðan með sverðum. Ahbrandur
spyr hinn að heiti, en hann vill ekki segja fyrr en Alibrandur
1 Mótífið um bardaga föður og sonar kemur viðar fyrir í islenzkum
fornbókmenntum, en hvergi sambærilegt við Kjalnesinga sögu eða Þiðriks
sögu, sjá Margaret Schlauch 1934, 114-118.