Úrval - 01.10.1963, Qupperneq 39

ÓGLEYMANLEGUR MAÐUR
annars staðar; hún lagði þunga
krumlu á eyrina í HafnarfirSi.
Þegar ég lauk námi í Flensborg
vorið 1932, var athafnalíf í
Firðinum í fjötrum, aðkoman
á vinnumarkaðnum var því
harla ömurleg og lítil von um
frekara nám. Staflarnir á plan-
inu voru fáir og lágir og ótal
hendur um hvert handtak. Marg-
an morguninn þetta sumar og
næstu árin stóðum við í hóp-
um og biðum eftir einhverju
smáviðviki. Halldór var jafnan
einn í hópnum. Hann lét ekki
sitt eftir liggja, ef einhver von
var um handtak.
Þau tuttugu ár, sem Halldór.
stundaði eyrarvinnu í Hafnar-
firði, fylgdist hann jafnan
með einhverjum félaga sínum
á vinnustað að morgni. En þeg-
ar staðið var i tvær eða þrjár
stundir í von um vinnu og ó-
víst, að nokkuð hefðist upp úr
krafsinu, var undir hælinn lagt,
að hann fengi samfylgd heim.
Verkstjórinn í Akurgerði, Bjarni
Gíslason, kunni því ekki vel,
að Halldór stæði lengi eftir að
útséð var um vinnu einhvern
daginu. Hann lét því fylgja hon-
um hcim, sérstaklega ef veður
voru rysjótt. Þetta kom oft í
minn hlut. Venjulega kallaði
Bjarni þá til mín af alllöngu
færi: „Stefán fylgdu honum
Dóra heim.“ Þetta var líka vís-
51
bending til annarra, að ekki
þýddi að biða lengur.
Ég hef margar ferðir farið
um dagana og ýmislegt reynt,
en mér er til efs, að nokkuð
sé mér minnisstæðara en þess-
ar tíu mínútna gönguferðir okk-
ar félaganna heim af planinu
og að grindverkinu við hús hans.
Þá kynntist ég Halldóri Brynj-
ólfssyni bezt, og þó þögðum við
lengst af á leiðinni. Þá sá ég
inn í myrkrið, skildi baráttu
þessa harðduglega og kjark-
mikla manns við þá þungu raun
að inissa sjónina á þeim aldri,
þegar unglingar eiga sér flestar
vonir, dreymir mest um glæsta
framtíð, lifa í tilhlökkun og
stöðugri þrá eftir ævintýrum
bak við næsta leiti. Ég var sjálf-
ur á þessum aldri. Ég var oft
með böggum hildar þessi árin
vegna vonleysis um lengri skóla-
göngu, en hvað var það í sam-
anburði við reynslu þessa
manns, sem gekk hér við hlið
mér og nú stóð á sextugu og
hafði í fjörutíu ár brotizt á-
frain við hlið fullhlutgengra
manna í svarta myrkri?
Við segjum ekki margt á þess-
um ferðum. Við göngum hægt;
niðurbrett klofstígvélin slettast
ólundarlega um fætur hans, og
jiað er eins og hann kikni í
knjáliðunum við hvert spor,
gömul derhúfan slútir frain