Úrval - 01.10.1963, Qupperneq 145

FJÖLLEIKA H ÚSLÍF
157
af t)l]um lífs og sálar kröftum.
Hun kveinaði og kvartaði, likt
og hún áliti sig sannkallaðan
píslarvott. Nótt eina beindi
Dooley vasaljósi sínu af tilvilj-
un að fílunum tveim að þessu
starfi. Honum brá ónotaleg'a,
þegar hann sá, að haus Ginny
snerti aldrei vagninn, sem hún
virtist ýta, heldur hélt hún
hausnum í örlítilli fjarlægð frá
honum. Stunur hennar, er virt-
ust gefa tii kynna geysilegt á-
tak, voru brellur einar. Nellie
vann allt starfið ein.
„Mér hefði verið sama, þótt
fulltrúar frá öllum dýravernd-
unarfélögunum hefðu séð til
min,“ sagði Dooley. „Ég lamdi
Ginny óþyrmilega.
Ei'tir þetta hafði hann stöðugt
auga með Ginny, og brátt fór
Nellie að fitna aftur.
„MARÍA HRAKSPÁ“ FLYTVR.
OKKUR FRÉTTIR.
Anne, Lynn og mér bárust
óglæsilegar fréttir, þegar Balanc-
hine byrjaði að setja fílaballett-
inn á svið.
„Þetta er alveg vonlaust,"
sagði Lynn. „Við höfuin liðið
óskaplegar kvalir við að læra
fílaatriðin, og nú ætlast þeir
til, að við dönsum líka sjálfar.“
Við höfðum verið liarðánægð-
ar með hyggni okkar, þegar við
buðumst til að stjórna fílunum,
því að við álitum, að þá slypp-
um við við að dansa sjálfar.
Svo komumst við að því, að við
áttum að dansa inn á sviðið
við hiið hinna stúlknanna. Við
áttum einnig að taka hröð ball-
ettspor við útjaðar hringsvæðis-
ins, meðan filarnir tóku sjálfir
nokkur sporatilbrigði inni á
sjálfu svæðinu.
Ég hataði ballettæfingarnar svo
innilega, að ég' var farin að
hlakka til þess augnabliks, er
Ginny vefði rananum um mig
og lyfti mér upp. Að minnsta
kosti hvíldi ég fæturna á með-
an. Balanchine er hagsýnn mað-
ur. Hann lét okkur taka eins
einföld spor og mögulegt var,
en við vorum samt hryllilegar.
Jafnvel þjálfuðum dansmeyjum
fannst erfitt að sýna yndisþokka
i dansinum. Jörðin var ójöfn,
baliettskórnir okkar fylltust af
steinum og sagi, og við áttum
stöðugt á hættu að dansa beint
inn í eina af fíladritshrúgunum,
sem skreyttu svæðið með reglu-
iegu millibili.
í fjórða stóra sýningaratrið-
inu, sem hét „Hátíð nautaban-
anna“, dönsuðum við sem nauta-
banar og veifuðum rauðum slag-
kápum. Ég var dugleg að veifa,
en þó varð ég ekki vinsæl, vegna
þess að ég sió þær næstu alltaf
með slagkápunni, þegar okkur