Morgunblaðið - 23.05.1998, Blaðsíða 58

58 LAUGARDAGUR 23. MAÍ 1998
**----------------------
MORGUNBLAÐIÐ
KOSNINGAR ‘98
Spurt um siðferði
MÉR er tregt tungu
að hræra, svo mjög hef-
ur reynsla síðustu vikna
sært trú mína á siðferði
samfélagsins sem ég bý
í. Reynslan er einkar
þungbær vegna þess að
eitt þeiiTa mála sem
hafa lýst upp baksviðið
og opinberað vinnu-
brögð fólks sem ég taldi
virðingar vert er mér
nátengt. Ég hef neyðst
,tjl.þess að horfast í augu
við það að sannleikurinn
er léttvægur fundinn en
rangfærslur og beinar
lygar helgaðar sem
meðöl ef tilgangurinn er
að endurheimta glötuð völd.
Ég hef fylgst náið með aðfórinni
að syni mínum Hrannari Birni Arn-
arssyni og fjölskylduvini okkar
Helga Hjörvar. Ég hef ákveðið að
segja lesendum frá nokkrum þeirra
púslubrota sem til mín hafa ratað og
raðast upp í mynd af skipulagðri til-
raun Sjáflstæðisflokksins til mann-
orðsmorða í þeim tilgangi að ná völd-
um í Reykjavík.
Púsluspilið
•k'
í mars sl. frétti ég úr tveimur
ólíkum áttum að fyrrverandi borg-
arfulltrúi Sjálfstæðisflokksins,
Sveinn Andri Sveinsson lögfræðing-
ur, væri að afla upplýsinga um fjár-
mál Hrannars og Helga hjá opin-
bei-um embættum og lögfræðing-
um. Nokkru síðar voru þær fregnir
látnar berast Hrannari að á fundi
frambjóðenda D-listans hefði verið
ákveðið að fara í aðgerð til að sverta
myndina af þeim félögum. Heimild-
j&Hrannars sögðu líka að einhverjir
frambjóðendanna hefðu mótmælt
þessari fyrirætlan. Þeirra viðvaran-
ir máttu sín einskis.
Nafnlausir pappírar
settir í umferð
I framhaldi af þessu
fóru okkur að berast
fregnir af einstakling-
um sem gengju um
borgina og sýndu fólki
pappíra með margvís-
legum ávirðingum á
Hrannar og Helga.
Ægði þar saman upp-
lýsingum frá aðilunum
sem Sveinn Andri hafði
leitað til, rangtúlkunum
á staðreyndum og bein-
um lygum. Enginn var
skrifaður fyrir þessum
pappírum og þeir sem
látnir voru lesa fengu ekki að taka
með sér eintak, bara skoða. Þannig
gekk þetta fyi-stu vikur „aðgerðar-
innar“. Smátt og smátt fóru ein-
staka efnisþættir ávirðinganna að
berast okkur í fjölskyldunni. Mér
varð þá Ijóst að í þessari aðgerð var
einskis sviflst til þess að teikna upp
mynd af syni mínum sem er í eðli
sínu andstæðan við þann mann sem
ég hef þekkt í 30 ár. Loks kom að
því að skrifstofu Reykjavíkurlistans
bárust eintök af óhróðursblöðunum.
Sum þeirra höfðu þá legið hjá ein-
hverjum fjölmiðlum án þess þeir
teldu það hald i þeim að réttlætan-
legt væri að taka til umfjöllunar,
enda nafnlaus og enginn tiltækur
talsmaður „upplýsinganna". Þolin-
mæði þeirra sem stóðu að að-
gerðinni virðist þarna hafa brostið,
því í sömu vikunni og pappírarnir
komust í hendur Reykjavíkur-
listafólks, þ. á m. eitt skjal með net-
fangi núverandi borgarfulltrúa
Sjálfstæðisflokksins, Gunnars
Jóhanns Birgissonar, opnuðu tveir
lítt þekktir en nafngreindir einstak-
lingar heimasíðu á netinu með „upp-
lýsingunum". Þar með var búið að
sprengja umfjöllunarefnið inn í
fjölmiðlana og gefa út veiðileyfi á
frambjóðendurna. Torti-yggninni
var rækilega sáð, aðgerðarhluta A
lokið og komið að því að fylgja mál-
inu eftir á opinberum vettvangi -
aðgerðarhluta B.
Aðgerðarhluti
Lögmálið úr sögunni um fjöðrina
sem varð að fimm hænum virkaði
vel í aðgerðarhluta B. í Morgun-
blaðinu í dag, 21. maí, les ég að son-
ur minn hafi hvorki meira né minna
en fimmtán gjaldþrot á samvisk-
unni! Þau voru þó lengst af bara
fimm samkvæmt „hinum grjóthörðu
staðreyndum". Sannleikurinn er
hins vegar sá að Hrannar er ábyrg-
ur fyrir gjaldþroti eins fyrirtækis,
þar sem samþykktar kröfur voru
um hálf milljón en náði nauðasamn-
ingum og afstýrði þannig gjaldþroti
íyrirtækisins Arnarsson og Hjörvar
og eigin bús. Gróa á Leiti vann
meistaraverk með dyggri aðstoð
fjölmiðla og vaskra „tengiliða milli
stjómmála og fjölmiðla". Hún er
merkileg frásögnin á bls. 14 í Morg-
unblaðinu 21. maí af viðvikum
Magnúsar Óskarssonar, fyrrum
virðulegs borgarlögmanns. Eitt-
hvað lítilsháttar vildi þessi aðdáandi
og vinur Davíðs Oddssonar leggja
fyrrum starfsmönnum Hrannars lið
ef þeir teldu sig eiga sökött við
hann. Samskiptin í borgarsamfélagi
okkar eru sannarlega orðin flókin
þegar þarf heilan hæstaréttarlög-
mann til þess að útvega „netfang
ritstjórnar Morgunblaðsins"!
Sannleiksþjónandi netverjar?
Netverjarnir tveir, Hlynur Jón
og Gísli Björnsson, sem settu nöfn
sín á heimasíðuna frægu „Sam-
visku“ segjast hafa unnið hjá fyrr-
um fyrirtæki Hrannars og Helga.
Hlynur Jón segist aldrei hafa
Kristfn Á.
Ólafsdóttir
kvittað fyrir neinar launagreiðslur
„enda allt unnið svart“. Þetta full-
yrðir hann þrátt fyrir að sjónvarps-
stöð hafi sýnt á skjánum undirskrift
hans sjálfs fýrir móttöku greiðslna
frá Arnarssyni og Hjörvar. Gísli
Bjömsson sagði í símtali við Hrann-
ar, skömmu eftir að hann opnaði
heimasíðuna, að hann hefði unnið
hjá fyrirtæki þeirra Helga í bílskúr
í austurbænum haustið 1988.
Haustið 1988 var Hrannar við nám í
Svíþjóð, fyrirtæki þeirra Helga ekki
orðið til og þeir hafa aldrei rekið
starfsemi í bílskúr. Hvorugur þeirra
Ég hef ákveðið að segja
lesendum frá nokkrum
þeirra púslubrota sem
til mín hafa ratað, segir
Kristín Á. Ólafsdóttir,
og raðast upp í mynd af
skipulagðri tilraun
Sjálfstæðisflokksins til
mannorðsmorða í þeim
tilgangi að ná völdum
í Reykjavík.
man eftir að hafa séð þennan
„starfsmann" og engin gögn hafa
fundist um störf hans hjá fyrirtæki
þeirra. Árni Sigfússon borgar-
stjóraframbjóðandi upplýsti hins
vegar aðspurður í beinni útvarps-
sendingu að hann kannaðist við
Gísla Björnsson, hefði setið með
honum „ásamt fleira góðu fólki“
fundi um fíkniefnavandann. Ég læt
þessi púsl nægja þó fleiri séu tiltæk.
Sum þeirra hafa komið frá grand-
vöru sjálfstæðisfólki sem hafði óbeit
á aðferðunum. Langstærstur hluti
fylgjenda Sjálfstæðisflokksins er
ærlegt fólk sem vill virða siðlegar
reglur Iýðræðisríkis. Það fólk hefur
ímigust á vinnubrögðum flokks-
manna sinna í Reykjavík.
Líðum ekki vinnubrögðin
Ég skal ekki hafa mörg orð um
líðan þeirra sem fyrir þessu urðu
eða nánustu ástvina þeirra. Og ég
óska þess ekki að þeir sem að þessu
stóðu þurfi að reyna það á eigin
ski-okki til þess að skilja. Ég bið
þess að mitt fólk missi aldrei svo
sjónar á siðgæðisvitanum að það
leyfi sér þvílík verk. Það er fráleitt
að reyna að réttlæta aðgerð sem
þessa með því að segja „en svona er
nú pólitíkin". Engum á að líðast það
að eyðileggja lýðræðið með því að
setja á það níðingsbrag. Mér er sárt
um mannorð sonar míns og vinar
okkar Helga Hjörvar. Hrannar hef-
ur ævinlega verið stolt mitt, ekki
síst nú þegar hann virðist ætla að
koma heill á sálinni úr grjótkastinu
án þess að missa sjónar á raunveru-
legum mannlegum verðmætum.
Hann hefur vissulega gert sín
mistök í lífinu. Rót þeirra held ég að
hafi helst verið ofurbjartsýni og
hrekkleysi. Hann hafi ekki alltaf
áttað sig á að „heimsins grjót svo
hart og sárt“ væri honum nærri. En
hann hefur verið maður til þess að
takast á við vandamálin. Þeir Helgi
hafa þurft að súpa biturt seyði af því
að færast of mikið í fang fyrir bráð-
um áratug, þegar þeir töldu að íyrir-
tæki gæti staðið undir sér með sölu
íslendingasagna, ljóða Jónasar Hall-
grímssonar og Mannkynssögu AB.
Mér þætti það áfall fyrir Reykvík-
inga ef Sjálfstæðisflokkurinn næði
völdum í Reykjavík eftir að hafa háð
jafn mannfjandsamlega kosninga-
baráttu og hann hefur gert. Erfiðast
yrði þó að sætta sig við það til lang-
frama ef vinnubrögð eins og þau sem
við höfum orðið vitni að verða tekin
góð og gild í samfélagi okkar. Hvar
er þá komið siðferði okkar? Þjóðin
hafnaði ófrægingarherferð í síðustu
forsetakosningum. Það styrkir þá
von að meirihluti Reykvíkinga eigi
hjarta og heila sem sjá í gegnum
gerningaveður.
Höfundur er fv. borgarfulltrúi og
móðir Hrannars Bjöms Arnarsson-
ar.
Eru kjósend
ur fífl?
Stjórnmálamenn í
Hafnarfirði hafa litla
trú á kjósendum. Þeir
halda að kjósendur
•jéu sem leiðitöm hjörð
sauða sem láti bjóða
sér hvað sem er. I
framboði er fólk sem
getur varla beðið eftir
að komast höndum yf-
ir óþrjótandi fjársjóði
bæjarins. En það eru
allir svo æstir í að
komast til valda að
menn (og konur) geta
ekki starfað saman
innan flokkanna. Allir
flokkamir hér í Hafn-
arfirði eru klofnir nema
Framsóknarflokkurinn, sem sök-
um smæðar sinnar á erfitt með að
ifibfna! Ringulreiðin í stjórnmál-
unum er yfirþyrmandi og verður
kannski best lýst með orðum
ungs krata í Firðinum, Ófeigs
Friðrikssonar, að Hafnarfjörður
væri eins og „litla Italía“! Því
miður eru þetta orð að sönnu.
Menn hafa beitt bolabrögðum til
að komast að kjötkötlunum,
flokkar hafa klofnað og dæmdir
glæpamenn hafa komist til valda.
I stjómartíð kratanna hefur orðið
mikil uppbygging í Hafnarfirði,
um það deilir enginn, en upp-
Aj'ggingin hefur hins vegar orðið
meiri en fólk kærir sig um. Versl-
unarmiðstöð var reist þótt meira
en helmingur bæjarbúa væri því
andvígur. Þessi Kleina Hafnar-
fjarðar hefur aldrei verið og mun
aldrei verða neitt meira en
draugaborg, sem gerir ekkert
pnað en að sökkva Hafnarfirði
dýpra í skuldafenið.
Þegar Magnúsarnir
tveir (Gunnarsson og
Árnason) komust svo
til valda vora þeir of
uppteknir af því að
draga upp skítugar
staðreyndir úr
valdatíð kratanna, að
þeir gleymdu að stýra
bænum. Jóhann
Bergþórsson sprengdi
svo meirihlutann þeg-
ar hann fékk ekki
bæjarverkfræðings-
stöðuna sem búið var
Sveinn B. að lofa honum. Nú er
Þórarinsson svo komið að þessir
sömu menn og hafa stjórnað þess-
um skrípaleik biðla til ykkar, kjó-
senda í Hafnarfirði, og biðja um
traust til að stjórna bænum aftur.
Guðmundur Árni, sá hinn sami og
Tón-listinn,
segir Sveinn B.
Þórarinsson,
er nýtt
afl í Hafnarfirði.
byggði Kleinuna (þ.e. Miðbæ eða
Fjörð) stjórnar krötunum á bak
við tjöldin með því að setja kon-
una sína í framboð. Jóhann
Bergþórsson, sem dæmdur var
fyrir að standa ekki skil á virðis-
aukaskatti, stendur að baki fram-
boði Hafnarfjarðarlistans. Sjálf-
stæðisflokkurinn, sem gat ekki
stjórnað bænum í fimm mínútur,
seinast þegar hann fékk færi til,
biður um annað tækifæri. Fjarð-
arlistinn, sem sparkaði Magnúsi
Jóni Árnasyni, segist vera „enn
betri saman“. Framsókn, sem
hefur ekki sést í Hafnarfirði í 30
ár, ætlar svo að redda málunum
með andalækni í 2. sæti. Að sönnu
er þörf hjálpar hins yfirskilvitlega
til að bjarga fjármálunum í Hafn-
arfirði! Hafnfirðingar! Treystið
þið þessum flokkum? Treystið þið
fólki, sem getur ekki einu sinni
starfað saman innan flokkanna, til
að vinna saman í bæjarstjórn?
Tón-listinn er nýtt afl í Hafnarf-
irði. Ungt og frískt fólk sem
hyggst vinna gegn þeirri spillingu
og óráðsíu sem ríkt hefur í Hafn-
arfirði. Meðal þeirra úrræða sem
Tón-listinn hyggst grípa til, kom-
ist hann til valda, er að fá Keikó í
Fjörðinn. Þannig skapist miklar
tekjur vegna gífurlegs ferða-
mannastraums. Tón-listafólk vill
fleiri flotkvíar í höfnina. Tón-
listamenn vilja innlima Álftanes í
Hafnarfjörð til að fá meira bygg-
ingarland. Það þekkja allir Hafn-
firðingar, sem þurfa að sækja til
Reykjavíkur, hversu langan tíma
tekur að komast í gegnum Garða-
bæ. Tón-listinn mun beita sér fyr-
ir því að malbikað verði yfir Gbæ
og búin til bílastæði fyrir Hafn-
firðinga. Margar fleiri góðar hug-
myndir brenna á Tón-listafólki.
En aðalatriðið er að hrista þarf
upp í pólitíkinni í Hafnarfirði. Það
þarf að sýna þessum körlum að
þeir komist ekki upp með hvað
sem er, að kjósendum sé ekki
sama. Það þarf að sýna stjórn-
málamönnum í Hafnarfirði að
kjósendur séu ekki fífl! x-I fyrir
Tón-listann.
Höfundur er nemi í húsgagnasmiði
og stuðningsmaður Tón-listans í
Hafnarfirði.
Fátækra-
gildruna burt!
FYRIR mörgum vefst
hvers vegna Launalistinn
er að bjóða fram í borg-
arstjómarkosningunum.
Af hverju kýs þetta fólk
bara ekki sinn sinn stóra
glæsilega R-lista sælt og
ánægt eins og flestir aðr-
ir þar á bæ hljóta að vera
í dag, spyrja margir.
Við þessu er ekki til
annað svar en það að við
sem stöndum að Launa-
listanum erum fólk sem
er þeirrar skoðunar að
félagslegra áherslna gæti
ekki nægjanlega hjá R-
listanum. Að það sé ekki í Magnús H.
lagi að slátra leiguíbúð- Skarphéðinsson
um Reykjavíkurborgar eins og ekk-
ert sé og stofna utanum það
hlutafélag sem heitir „Félagsíbúðir
hf.“ og á að standa undir sér peninga-
lega. Við erum þeirrar skoðunar að
Reykjavíkurborg geti ekki og eigi
ekki að læðast undan framfærslu-
skyldu sinni við fátækari hluta
íbúanna með einhveiju „bókhalds-
fiffi“ eins og gert er með þessu.
Megum við kannski búast við að sjá
á næsta lqörtímabili ný fyrirtæki hjá
Reykjavíkurborg eins og t.d. Öldrun-
arþjónustu hf., eða Heimahjúkrun
hf.? Það væri rökrétt framhald af
Félagsibúðum hf.
Við erum líka þeirrar skoðunar að
það er ekkert sjálfsagt mál að 7 til
10% þegna borgarinnar séu og eigi að
vera fastir í fátækragildrunni sem svo
er kölluð. Það er yfirleitt fjölskyldu-
fólk sem hefur mjög lágar tekjur og
getur sér nánast enga björg veitt
fyrst og fremst vegna lágra tekna.
Þetta er landlægur ósómi sem allir
siðmenntaðir menn verða að horfast í
augu við.
Þessvegna erum við þeirrar
skoðunar að Reykjavíkurborg eigi að
taka frumkvæði í því að
hækka einhliða lægstu
laun hjá borgar-
starfsmönnum upp í 80
þúsund krónur á mánuði
strax sem byijunarað-
gerð í að losa þetta fólk
úr þeirri gildru fátæktar
og peningaleysis sem
þjóðfélagið hefur boðið
því upp á.
Það hefur verið stefna
allra stjórnmálaflokka
og verkalýðsfélaga í ára-
tugi að laga þetta
ófremdarástand, en allt
kemur fyrir ekki. Alltaf
er þetta fólk skilið eftir á
algerlega óviðunandi
launum að öllum samningum loknum.
Þess vegna er eina leiðin að skera
þessa fátækt neðanaf launastigunum
eins og Roosevelt forseti gerði forð-
um með lagaboði um lægstu laun. En
það var einmitt sú tillaga sem þing-
Reykj avíkurborg
getur ekki, segir
Magnús H. Skarp-
héðinsson, læðst
undan framfærslu-
skyldu sinni við fátæk-
ari hluta íbúanna.
maðurinn Ingibjörg Sólrún Gísladótt-
ir flutti á Alþingi 1987. Þá var nú
hægt að hækka lægstu launin. Hvað
hefur breyst síðan þá, kæra Ingi-
björg?
Höfundur er skólastjóri Sálar-
rannsóknarskólans og í 1. sæti
Launalistans í Reykjavik.