Eimreiðin - 01.01.1904, Qupperneq 37

37
>Því smáþæg sem kota-mær ekki ég er —
Með erindi burt ykkur sendi,
Og vel þann, sem kemur úr víkinga-her,
Er vetrar, með fegursta hendi«.
IJeir ferð sinni höguðu um grundir og geim
Mjög gagnstætt að samvöldu miði;
Og komu þreyttir að haustnóttum heim,
Að heyra hver dómur sín biði.
Hönd annars var mjallhrein og mjúkari baðm,
Ei mars eða rispu þar kendi —
Hver yngis-mey kysi sér felda að faðm
Jafn fannhvíta riddara-hendi.
En hins var sem blökku-manns, bækluð hver taug,
Öll bitin af söxum og reipum —
En fagurt skein gullið í blikandi baug
Svo bjarmaði’ af fingrum og greipum.
III.
Og þú, sem ert haustfegurst leiðsögn í leit
Og ljósgjafinn skammdegis-þjóða,
Sem blástjarnan einstök, svo hrein en ei heit:
Eú heilla-dís norrænna ljóða.
Ég rétti þér fimtuga hönd mína hér —
Nú haustar og enduð er förin —
Ég veit hún er hrufluð og hnúaber
Og hörgulli’ á gullið en örin.
3. okt. 1903.
STEPHAN G. STEPHANSSON.