Eimreiðin - 01.01.1904, Síða 73

73
svo syndlaus, sem þessi ókunni maður kvaðst vera. Og með
þessari sögu ætlaði hann að komast eftir, hver hinna sjö höfuð-
synda væri höfuðástríða hans. Pví af því, hvort hann svaraði, að
faðirinn eða brúðguminn eða borðgestirnir eða eldastjórinn eða
ræninginn eða einsetumaðurinn eða unnustinn hefði sýtit mesta
sjálfsafneitun, þóttíst munkurinn geta ráðið, hvort drambsemin eða
öfundin eða oflátið eða reiðigirnin eða ágirndin eða letin eða mun-
aðurinn væri sú synd, sem drotnaði í sálu hans. Pví hinn guð-
hræddi maður vissi, að þeirri dygð, sem hann mundi dást mest
að hjá öðrum, mundi hann sjálfur eiga bágast með að líkja eftir.
En Satan var svo gagntekinn af sínum eigin vélum, að hann
varaðist ekki bragð munksins. »Sannarlega«, svaraði hann, »það
verður enginn hægðarleikur fyrir mig að svara spurningu þinni.
Mér virðist sem brúðguminn hafi eigi sýnt minni sjálfsafneitun en
unnustinn, og að borðgestirnir hafi eigi sýnt minni afneitun en
ræninginn. Peir verðskulda allir hið mesta lof«. Og hann hugðist
hafa svarað að vild munksins.
»í öllum guðanna bænum«, hrópaði þá munkurinn óttasleginn,
»segðu að minsta kosti annaðhvort, að þér þyki meira varið í
einn verknaðinn en annan, eða þá að þér þyki þeir allir lítils-
verðir!«
»Engan veginn, virðulegi faðir«, svaraði freistarinn. Ekkert
af því, sem þessir menn hafa gjört, álít ég auðvelt. Og heldur
ekki get ég tekið einn fram yfir annan.
En munkurinn lagði munninn við eyra hans og sagði með
skjálfandi rödd: »Ég sárbæni þig um að segja, að einhver þeirra
sé beztur«.
En freistarinn neitaði og bað um aflát.
»Pá ert þú sekur um allar hinar sjö höfuðsyndir«, hrópaði
. munkurinn, »og þú hlýtur að vera djöfullinn sjálfur og enginn
menskur maður*.
Og er hann hafði sagt þetta, stökk hann út úr skriftastólnum
og flýði til altarisins. Og þar byrjaði hann að lesa særingarþuluna:
»Vade, retro Satanas — —«.
En þegar djöfullinn sá, að hann hafði komið upp um sig, lét
hann kápu sína þenjast út sem vængi og leið upp gegnum hina
myrku hvelfing kirkjunnar, eins og svört leðurblaka.
Pað var ekki nóg með að fyrirætlan hans mistókst, heldur
skeði það af guðs náð, að hún breyttist í blessun. Pví frásögn