Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1962, Side 56

Eimreiðin - 01.09.1962, Side 56
232 EIMREIÐIN „En það var dálítið sárt, að finna þessar fáu verur snúa svo skjótt við, og ganga burt, úr húsi vináttu minnar. Veiztu ekki að maðurinn og sál lians, eru hús? bað er afar auðvelt að ganga inn í það, og komast í anddyrið. En þar verður að taka af sér yfir- höfnina, og sýna föt sín, hvort sem þau eru slitin eður ei. Þá fyrst er boðið til stofu. En sumir vilja lielzt fara inn í yfirhöfnunum. Ég held að það sé vegna þess, að þeir þori ekki að sýna slitnu fötin. En samt krefjast þeir inngöngu í stofur annarra, til að liyggja að rykkorn- um þar. En slíkar verur komast ekki inn til mín. Ég krafðist þess líka að [)ær tækju af sér yfirhafn- irnar. Þess vegna snúa allir við.“ Ég var svo undrandi að ég gat ekkert sagt nema: „Jæja.“ „Ef til vill er ég orðinn brjál- aður,“ sagði hann hljómlaust. Svo varð röddin ákafari. „Já, ég er brjálaður. Allir hata mig. Fólk bendir á mig og hvíslar: „Þarna er sá brjálaði." Nei, nei, ég vil ekki vera hataður. Ó! Guð, hvers á ég að gjalda? Ég finn hvernig ég sekk, dýpra og dýpra, í fen haturs og mannvonzku. . . . Hjálp!“ — Það varð þögn. Allt, sem hann hafði sagt, hafði hann sagt lágri, ákafri röddu. En samt læsti hvert orð hans, sig um mig, líkt og kald- ur straumur. Ég fann sannleikann í sumum orða hans. í öðrurn tryll- ingslegan ótta við eitthvað, sem ég vissi ekki hvað var. — Ég hafði næstum gleymt því að ég sat með heyrnartækið í höndinni, og iaI1 aði ekki við mér fyrr en sagt var' ^ „Ertu þarna enn? Eyrirgefð11 ^ ég hef gert þig hrædda. Ég ætu * halda betur á taumi sjálfsstj<,rn lagi. Mér br:l minnar. „Það var allt í aðeins örlítið." Ég sagði þetta eins vingjarn e£. og mér frekast var unnt. Var >n‘ ^ urinn vitskertur, eða frávita harmi? „Hefurðu aldrei hrópað b‘lt lil að fá útrás fyrir reiði, sorg e ^ gleði? Það er það, sem ég el að gera.“ i( __ „Já, en þú hrópar ekki- ^ Undrun mín átti sér eng111 mörk. ,, „Nei, ég hrópa ekki með ra böndunum, því þau eru a< strengir, sem sveiflast. Nei, sa hrópar. Hún lirópar hátt af sa auka, og kallar á þig> stúlka, og biður um skilnioS' eins örlítinn vott þess, að þu s ir mannlegan sársauka." Hann talaði með rödd manns, sem langar til að grata’ ■ liefur engan kodda til að grllbl niður í. _ „Hefurðu aldrei orðið aSt a in?“ Hann svaraði spurntn sinni sjálfur. „Jú, auðvitað. hefurðu ekki fundið bJart‘l . en hrópa á þann, sem þú elska1- ekkert svar fengið? Þá veiztn 1 það er að hringja í „núnier ’ f enginn svarar. Enginn. 1>aö„ °.aUn líka verið sárt að komast a ^ um að „númerið“ sé uPPtebl 'gfa til vill hefurðu séð einhverja
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.