Vaki - 01.09.1953, Blaðsíða 17

Samtal við Svavar Guðnason
Svavar! Þaö væri gaman að heyra
eitthvað af fyrstu samskiptum þínum
við Músu málarálist. Varstu þegar í ujrp-
ha.fi kallaður, eða varð eitt sérstakt ytra
(ef til vill innra) atvilc, sem réð því, að
þú verður málari?
Köllunin! — Komast listamenn enn
þá í tæri við hana? Ég hugsaði, að hún
væri alveg úr sögunni nema í biblíusög-
um Sigurðar heitins Jónssonar skóla-
stjóra og enginn væri útvalinn nema
karlinn á kassanum, og að vorir síðustu
og verstu tímar í myndlist væru allir
upp á lærdóm, logik og reglustiku. Ég
verð víst að viðurkenna, að ég hef aldrei
skilið eða unnið trúnað þessa orðs eða
hugtaks og sama er að segja um lista-
gyðjuna, Músuna, sem þú ert þarna með.
Mér finnst, að þeir, sem mála í sléttum
og hreinum flötum (nokkurs konar staf-
rófskversstíl) eigi ekki, þegar þeir eru
að tala um myndlist, að nota orð eða
hugtök, sem eru orðin einhver guðfræði-
leg afdönkuð froða. Já; þú fyrirgefur.
Þú átt við, hvort ég muni hafa haft
málarahæfileika alla leið og tíð frá fæð-
ingu. Ég hugsa, að ég hafi snemma haft
tilfinningu fyrir litum, en hversu mikla,
kann ég ekki að mæla eða dæma. Ég á
við, að ég hef ekki hugmynd um, hvort
það kunni að hafa verið meira eða minna
heldur en almennt gerist, eða t. d. hjá
öðrum málurum. Ekki treysti ég mér
heldur til að segja, hvort maður þroskar
þessa undirstöðuhæfileika með árunum.
Það er ýmislegt, sem bendir til að svo
sé ekki, en að þroski sé meira fólginn
Svavar Guðnason.
í skipulagningu eða stjórn og valdi yfir
viðfangsefninu og sjálfum sér.
Mín kenning er, að flestir hafi í sér
nægilega undirstöðugáfu — tilfinningu
fyrir formi og litum — aðeins nokkrir
sárafáir eru skroppnir þessu skyni og
um leið ást og virðingu fyrir listum og
andlegheitum. Ef allir færu að mála,
yrðu þó flestir lélegir málarar af því
að þá skorti, ég held mest, þrek og sið-
gæði gagnvart listinni.
Það fyrsta, sem ég man eftir að hafa
TlMARITIÐ VAKI
15